Spitsuur bij Veerle Hofkens: ‘Als één van de twee slaapt, is de ander bijna altijd wakker’

‘Vanmorgen heb ik de kinderen per ongeluk bij de kinderopvang afgezet, terwijl ze naar mijn vader moesten’, vertelt Veerle lachend. ‘Toen belde mijn vader: waar zijn ze? Het is echt één grote chaos soms. Ik was altijd van de planningen en had het allemaal goed geregeld. Nu merk ik dat dat gewoon moeilijker is. Er is altijd wel iets met één van de twee.’

Een dag met een tweeling

Veerle en haar vriend werken allebei vier dagen per week. Als Veerle alleen thuis is met de kinderen, begint haar dag rond zeven uur. ‘Gelukkig zijn ze altijd heel vrolijk in de ochtend. Dan geven we melk. Dat duurt met twee kinderen wat langer, dus we hebben een speciaal voedingskussen waarmee ze tegelijkertijd hun fles kunnen drinken. Daarna probeer ik ze weer te laten slapen.’

Veel tijd voor zichzelf heeft Veerle op zo’n dag niet. ‘Als zij drinken, eet ik soms zelf snel iets. Douchen lukt eigenlijk vaak niet. Dan was ik mijn gezicht en ga ik met ze wandelen.’

En dan slapen de baby’s ook nog eens niet altijd tegelijk. ‘Als je één kind hebt en dat slaapt, heb je even tijd voor jezelf. Als hier eentje slaapt, is de ander bijna altijd wakker. Daardoor ben je eigenlijk continu bezig. Ook ’s avonds. Dan gaat de een slapen en wordt de ander weer wakker. Tot een uur of elf ben je gewoon druk.’

Lees ook: Dubbel zo bijzonder: interessante weetjes over tweelingen en meerlingen

Lastige momenten

Vooral de avonden zijn pittig. ‘Als ze allebei huilen, vind ik dat echt pittig. Dan is het gewoon moeilijk om ze stil te krijgen. Zeker als ze een dag naar de kinderopvang zijn geweest. Dan zijn ze vaak overprikkeld en oververmoeid en kunnen ze heel hard huilen.’

Ook de eerste weken waren zwaar. Rond de zesde en zevende week kregen de baby’s veel last van krampjes. ‘Na de voeding konden ze soms een uur huilen. Er was toen ook nog een hittegolf. Ik heb dat echt op adrenaline gedaan. Als ik daar nu op terugkijk, denk ik: hoe dan?’

Slapen is luxe

De nachten verdelen Veerle en Dennis onderling. ‘We zijn allebei ondernemer, dus we hebben gelukkig wat vrijheid. Eén van ons doet de nachtdienst tot zes uur ’s ochtends. Daarna wisselen we en kan degene die de nacht heeft gedaan nog een paar uur slapen. Als je geluk hebt, kom je uit op zes uur slaap.’

Om af en toe bij te slapen, schakelden Veerle en Dennis in de eerste maanden een nachtoppas in. ‘Die kwam bij ons thuis en sliep in onze slaapkamer, terwijl wij op zolder gingen slapen. In het begin vond ik het spannend. Ik keek steeds op de babycam om te zien of het goed ging. Maar daarna dacht ik: dit is gewoon heel fijn. We sliepen zó weinig. En we konden toch niet op vakantie of naar Lowlands. Dus ik dacht: als ik ergens mijn geld aan wil uitgeven, dan is het hier wel aan.’

50/50 taakverdeling

De verdeling thuis is volgens Veerle en Dennis ongeveer fiftyfifty. ‘Dat is voor ons belangrijk. Ik vind mijn werk heel leuk en vond het ook spannend om aan kinderen te beginnen omdat ik bang was dat het ten koste zou gaan van mijn carrière. Dennis weet dat mijn werk net zo belangrijk voor me is als voor hem. Hij is daar heel chill in.’

Wie het drukker heeft, doet op dat moment iets minder thuis. ‘De afgelopen weken had hij het drukker met zijn werk, dus deed ik wat meer. Als ik het drukker heb, doet hij meer. We hebben daar nooit ruzie over.’

Lees ook: Spitsuur met Danique van Grevenbroek: ‘We doen het echt samen’

Aha, zo is het om één kind te hebben

Een tweeling hebben is volgens Veerle bijzonder, maar ook intens. ‘We hebben weleens tegen elkaar gezegd: hadden we er maar één. Dat klinkt misschien gek, maar als Dennis een keer met Sam naar het ziekenhuis moest en ik alleen met Mees thuis was, dacht ik: wow, zo is het dus om één kind te hebben. Dat was ineens zo relaxed.’

Tegelijkertijd vindt ze het juist mooi dat de twee elkaar hebben. ‘Dat ze samen opgroeien en misschien wel elkaars beste vriend worden. Dat is iets wat je ze ook meegeeft.’

Lees ook: Dirk (40): ‘Zwaar, een tweeling? Helemaal niet, wij zijn geluksvogels’

Werk als uitlaatklep

Veerle deelt haar leven online en haar kinderen zijn daar nu automatisch onderdeel van. Toch ziet ze zichzelf niet als momfluencer. ‘Dat wil ik ook niet per se worden. Maar dit is nu gewoon mijn leven. Ik heb weinig vrije tijd en ben veel met de kinderen, dus dan komt dat ook terug in mijn content.’

Tijdens haar zwangerschap en de eerste maanden met de baby’s hielp social media Veerle om zichzelf niet kwijt te raken. ‘Ik kon niet sporten, moeilijk koffiedrinken met mensen en niet op vakantie. Ik kon weinig prikkels aan, omdat ik me snel niet meer kon concentreren. Video’s maken kon wel. Dat was altijd al mijn hobby en het was een soort uitlaatklep.’

Veerle wil daarbij geen perfect beeld van het moederschap neerzetten. ‘Ik zou het zelf ook fijn vinden als iemand laat zien dat iets niet leuk is. Mijn zwangerschap vond ik bijvoorbeeld helemaal niet leuk. Als je dan alleen maar mensen ziet die het fantastisch vinden, kun je denken dat er iets mis met jou is. Ik denk dat iedereen maar wat doet.’

Sporten

Ondanks alle chaos geniet Veerle enorm van haar nieuwe leven. ‘Het is hard werken en je leven schuift heel erg naar je kinderen. Maar het is ook bijzonder. Ze zijn zo lief en worden steeds meer mensjes.’

Langzaam probeert ze ook zichzelf weer terug te vinden. Ze is weer begonnen met werken en maakt een podcast met twee andere vrouwen over verschillende fases van het moederschap. ‘Ik ben weer gaan sporten en kan me weer concentreren tijdens gesprekken. Dan denk ik: o ja, dit ben ik ook nog.’

Over een jaar hoopt ze vooral op meer rust. ‘Dat het allemaal wat stabieler is. We denken nu soms: we hebben het onder controle. En een uur later denk je: oh nee, toch niet. Ik hoop dat het minder gehaast wordt en dat ze lekker gaan slapen.’

Lees ook: Lauren Verster klaagt over haar verlangen naar rust en krijgt als reactie: ‘Ik heb totaal geen medelijden met je’