Spitsuur: ‘Mensen zien een mooi huis, maar niet dat ik soms compleet overprikkeld ben’

De dag begint vroeg. Henk-Mart vertrekt al rond zeven uur naar zijn werk, waardoor de ochtend volledig op Merels schouders terechtkomt. Ontbijt maken, kinderen aankleden, tassen pakken, zelf nog snel douchen en op tijd de deur uit richting school. Zodra Abbey op school zit en Jibbe zijn ochtendslaapje doet, begint haar werk als interieurstylist. ‘Ik probeer dan zoveel mogelijk werk te verzetten, maar zodra hij wakker wordt, wil ik er echt voor hem zijn. Dat één-op-één moment vind ik heel waardevol.’

Die afwisseling tussen moeder en ondernemer loopt de hele dag door. In de middag haalt ze haar oudste dochter Abbey uit school, gaat Jibbe naar bed en probeert ze tijd met haar alleen door te brengen. Ook kan ze tussendoor vaak wat werk doen. Rond vijf uur staat het eten op tafel, ook al lukt het doordeweeks lang niet altijd om als gezin samen te eten. ‘Mijn man komt vaak pas rond zes of half zeven thuis. Dat vind ik wel jammer, maar het hoort ook bij deze fase.’

Lees ook: Spitsuur: ‘Langs elkaar heen leven sluipt er zo makkelijk in’

Eerst de keuken schoon

De avonden zijn volgens haar het drukst. ‘Koken, zorgen dat de kinderen goed eten, daarna alles opruimen en vervolgens de hele bedtijdroutine, dat vind ik soms echt pittig.’ Toch probeert ze juist op die momenten rust te creëren. Eerst de keuken schoon, dan pas naar boven. ‘Als de woonkamer en keuken netjes zijn, geeft me dat letterlijk rust in mijn hoofd.’

Dat verlangen naar rust zie je ook terug in haar interieur. Hoewel haar huis er altijd verzorgd uitziet, benadrukt Merel dat het echt niet altijd zo is. ‘Natuurlijk ontploft ons huis ook. Daar word ik heel onrustig van, dus ik neem vaak even een paar minuten om alles weer aan kant te maken.’ Ze probeert haar kinderen daar spelenderwijs bij te betrekken. ‘Abbey vindt het leuk om kleine taakjes te doen. Ik hoop dat ze daar later ook iets aan heeft.’

Opvallend genoeg heeft het moederschap haar stijl in huis nauwelijks veranderd. ‘Ik heb eigenlijk weinig concessies gedaan. Natuurlijk staat mijn salontafel niet meer vol met accessoires, want die vliegen binnen een minuut door de kamer. En die traphekjes zijn ook niet bepaald een interieurstatement, maar verder wil ik vooral dat ons huis als een thuis voelt.’

Niet altijd een gezellige moeder

Toch zit er achter die verzorgde foto’s ook een kant die volgers niet altijd zien. ‘Mensen zien vooral de mooie plaatjes. Ze zien niet dat ik soms gewoon ontzettend moe en overprikkeld ben, en heus niet altijd een gezellige moeder ben. En nee, niet elke ruimte is Instagram-proof. We hebben gewoon een rommelkamer.’

Omdat Merel haar eigen bedrijf heeft, lijkt de combinatie van werk en gezin ideaal. Toch voelt dat lang niet altijd zo. ‘Het fijne is dat ik mijn eigen tijd kan indelen, maar creatief werk laat zich niet plannen. Soms moet je juist creatief zijn op momenten dat je eigenlijk vooral moe bent.’ Als het thuis druk is, weet ze wel direct wat als eerste moet wijken. ‘Mijn werk, want mijn kinderen staan op één.’

Daarom zijn de dagen waarop ze ongestoord kan werken goud waard. Op woensdag gaan beide kinderen naar de opvang, op maandag is het papadag en op vrijdag springen haar ouders bij. ‘Dat ik altijd op mijn ouders kan rekenen, is echt een enorme luxe. Dat maakt ons leven zoveel makkelijker.’
Lees ook: Een seksleven als ouders, hoe dan?

Tijd voor elkaar

Waar ze momenteel het meest mee worstelt, is niet het huishouden of haar werk, maar haar relatie. ‘Tijd voor elkaar maken blijft echt een uitdaging. Soms praten mijn man en ik elkaar amper, omdat je allebei alleen maar bezig bent met zorgen.’ Als ze één ding zou willen veranderen, dan zijn het meer date nights en vaker bewust samen zijn.

Opvallend genoeg is Merel zichzelf daarbij lange tijd vergeten. ‘Ik zet mezelf eigenlijk altijd op de laatste plek.’ Begin dit jaar besloot ze dat dat anders moest. Ze viel tien kilo af en begon weer met sporten. ‘Dat zijn nu echt mijn momenten voor mezelf. Al droom ik er stiekem van om weer creatief bezig te zijn zonder dat het werk is. Fotograferen, keramiek ... dat lijkt me heerlijk.’

In haar opvoeding is ze ondertussen een stuk minder streng geworden dan ze ooit dacht. ‘Vroeger zei ik altijd dat de tv echt niet zo nodig was. Nu staat hij af en toe even aan. Voor Abbey is het fijn en voor ons een rustmoment.’ Ook rondom eten kiest ze steeds vaker voor de makkelijke weg. ‘Als wij iets eten wat zij niet lust, maak ik gewoon een potje voor haar klaar. Ik ga daar geen strijd van maken. Daar wordt niemand vrolijker van.’

Lees ook: Druk, druk, druk: zo ga je als ouder slim om met je tijd en blijf je relaxed

Een lieve moeder zijn

Waar ze uiteindelijk het meest trots op is? Daar hoeft ze niet lang over na te denken. ‘Dat ik het allemaal maar gewoon doe. Dat ik twee lieve kinderen heb die niets tekortkomen en een huis creëer waar ze zichzelf mogen zijn, met alle emoties die daarbij horen. Als iemand tegen me zegt dat ik een lieve moeder ben, dan is dat voor mij het mooiste compliment.’

Als afsluiting deelt ze een gedachte waar ze zichzelf regelmatig aan herinnert, juist op de dagen waarop alles tegelijk lijkt te komen. ‘Ik zie weleens filmpjes waarin iemand zegt: later, als ik 80 ben, kijk ik terug op deze tijd en besef ik pas hoe bijzonder die eigenlijk was. Daar denk ik vaak aan. Natuurlijk ben ik moe als Jibbe ’s nachts weer wakker wordt. Maar ik probeer dan te denken: wat ben ik dankbaar dát hij wakker wordt. Er zijn ouders die dat niet meer kunnen zeggen. Dat helpt me om zelfs in de chaos te blijven zien hoe bijzonder deze fase is.’