Een buik vol met Imen Dirie: 'Door endometriose was mijn kinderwens naar de achtergrond verdwenen'

'Het voelt als een enorme opluchting dat het nieuws er eindelijk uit is en ik het kan vertellen. Ik ben zeker drie maanden van sociale media af geweest, ook omdat ik last had van HG, extreme misselijkheid. Op een gegeven moment kom je uit het ziekenhuis weer thuis en moet je jezelf een beetje herstellen.

Het ging de goede kant op, maar ik had totaal geen behoefte om iets te delen. Ik had zoiets van: dit is mijn moment om goed voor mezelf te zorgen. Daarom heb ik er zo lang mee gewacht; ik ben nu zeventien weken zwanger. Het voelt nu goed.

Diagnose endometriose

Onze wens voor een kind was door mijn diagnose endometriose een tijd naar de achtergrond gegaan. Ik wist eerst niet eens wat het was. Ik had wel pijn, maar dat ga je op een gegeven moment negeren omdat je denkt dat het bij ongesteldheid hoort. Totdat ik bloedingen kreeg terwijl ik helemaal niet ongesteld hoorde te zijn.

Ik ben een paar keer naar huis gestuurd door de huisarts, totdat ik door een ontstoken cyste op mijn eierstok op de spoedeisende hulp belandde omdat ik niet meer kon lopen van de pijn. Via een MRI-scan kwamen ze erachter dat ik gradatie 4 endometriose had; mijn eileiders waren aan elkaar vastgekleefd.

Meer lezen over: Endometriose en zwanger worden

Gesprekken over kinderwens

Toen ik mijn vriend leerde kennen, heb ik meteen gezegd dat een kind krijgen niet onmogelijk is, maar dat het wel een ivf-traject zou worden. We konden er goed over praten en waren daar heel eerlijk over. Hij gaf aan dat er geen haast bij is, maar zelf dacht ik: ik ben alweer bijna 31 jaar. Ik ben me ervan bewust dat de kans op een zwangerschap met de jaren afneemt.

Daarnaast wordt iedereen die ik ken zwanger, van vrienden tot familie. Natuurlijk vind ik dat superleuk voor hen, maar ik heb zelf ook de wens dat mijn kinderen straks ongeveer dezelfde leeftijd hebben als die van hen, zodat we dat samen kunnen beleven. Uiteindelijk doe je het natuurlijk voor jezelf en niet voor een ander, maar dat is wel het plaatje dat ik in mijn hoofd heb.

Lees ook: Alles over de ivf-behandeling (in-vitrofertilisatie)

Streng dieet

Ik was een vaste patiënt bij de gynaecoloog en zat aan de morfinepillen tegen de pijn. Op een gegeven moment ben ik met die pillen gestopt. Mijn huid ging achteruit en ik was zo dun. Het ging helemaal niet goed met mij. Toen ben ik op advies van een diëtist gestopt met suiker, omdat suiker ontstekingen erger maakt.

Ik dronk alleen nog maar zelfgemaakte kurkumathee en allerlei soorten brandnetelthee om vocht af te drijven, omdat ik van mezelf nogal wat vocht vasthoud. Ik dacht: misschien ligt het daar wel aan. Daarnaast heb ik zuurzakpillen besteld en besloot ik een superstreng dieet te volgen.

Positieve zwangerschapstest

Mijn vriend zei toen: 'Houd je aan je dieet, maar laten we ook leuke dingen blijven doen en er niet constant mee bezig zijn'. Vervolgens is hij tien dagen naar Alaska gegaan voor een jetskitour met zijn vader en vrienden. Toen hij terugkwam, is het gebeurd.

We waren er allebei totaal niet meer mee bezig. We hadden het druk met werk, vakantie en simpelweg genieten van het leven. We waren allebei in shock toen de test een plusje gaf. Hij zei nog: 'Haal nog een test!', en ook op die test stond: Zwanger. We zijn samen twee dagen in shock geweest.

Lees ook: Zwangerschapssymptomen: dit zijn de eerste signalen van een zwangerschap

Extreme zwangerschapsmisselijkheid

Het eerste trimester was erg zwaar. Ik was erg misselijk. De artsen zeiden telkens: 'Probeer het thuis nog maar even aan te kijken, probeer nog wat bouillon te drinken.' Maar dat hield ik ook niet binnen. Zelfs kleine slokjes water lukte niet meer, totdat ik volledig uitgedroogd was.

Ik had werkelijk nul komma nul energie. Uit de urinetesten bleek dat ik uitgedroogd was, dus ik moest aan het infuus. Telkens als het infuus klaar was, mocht ik naar huis, om vervolgens weer terug te moeten komen voor een volgende behandeling.

Lees ook: 9 maanden extreem misselijk: alles over hyperemesis gravidarum (HG)

Positief blijven

Dat waren drie lange, zware maanden. Het duurde zo lang, maar ik probeerde positief te blijven: het is een wonder, kom op, niet negatief denken. Toch was dat erg moeilijk, want door het vele overgeven was mijn slokdarm zo beschadigd dat ik op een gegeven moment zelfs bloed overgaf. Toch wilde ik niet klagen en dacht: ik ben al blij dat ik zwanger ben, dat overgeven hoort er nu eenmaal bij, iedereen weet dat dat kan gebeuren.

Kijken naar bevallingsvideo's

Ik kijk tegenwoordig op YouTube en TikTok vaak naar bevallingsvideo's. Ik wil zien hoe ze er straks uit gaat komen. Voordat ik zwanger was, rond mijn 25e, vond ik het al eng als mensen over een bevalling praatten, maar dat heb ik nu helemaal niet meer.

Het is een tijdelijke pijn en daarna is ze er. Je moet er gewoon doorheen. Bovendien heeft mijn lichaam door de endometriose al heel wat klappen gehad. Natuurlijk is dat niet direct te vergelijken, maar ik denk wel dat ik het aankan. Ik geloof dat ik dit kan.

Lees ook: Bevalling voorbereiden: waar moet je allemaal aan denken?

Een meisje

Ik wist meteen dat het een meisje zou worden. Al tijdens het overgeven riep ik: 'Het wordt een meisje!' Mijn vriend zei dan: 'Dat weet je toch helemaal nog niet?' Maar ik hield voet bij stuk: 'Het wordt gewoon een meisje, dat gevoel heb ik gewoon!' Hij dacht dat ik gek was geworden in die eerste drie maanden.

We hadden ook alleen een meisjesnaam bedacht, we hadden helemaal geen jongensnaam achter de hand. Toen hij zei dat we daar toch over na moesten denken, antwoordde ik: 'Ik weet al dat het een meisje wordt, dus bespaar je de moeite.'

Uiteindelijk hebben we de genderreveal thuis gedaan. Er kwam een vrouw langs met een echoapparaat en we hebben het samen met de familie gevierd. We hebben van die Philips Hue-lampen die je van kleur kunt veranderen, dus die hadden we op roze gezet. Sindsdien staan de lampen in huis de hele week al op roze. Ik geniet er zo van en ben zo blij.

Uitkijken naar de baby

Waar ik het meest naar uitkijk, is natuurlijk het moment dat ze er straks is en in mijn armen ligt. Als ik naar de echo's kijk, kan ik niet wachten en zit ik al te speculeren over hoe ze eruitziet. Dan denk ik: 'Ah, die lippen!' Ik wil haar nu al kusjes geven op die kleine voetjes. Ik smelt daar gewoon van.

Natuurlijk moet ze nog even lekker in mijn buik blijven zitten, maar ik kan bijna niet wachten. Ik denk dat zij mijn leven compleet gaat maken. Mijn hele leven gaat veranderen en ik kan niet wachten om haar het beste leven te geven en om voor haar de beste versie van mezelf te worden.'