'Al op de lagere school wist ik dat ik in de kraamzorg wilde werken. Een vriendin kwam uit een groot gezin met negen kinderen, en elke keer als er een baby was geboren vond ik het zo leuk als er een kraamzuster kwam. Toen ik de opleiding ging doen, vond ik het ook meteen ontzettend leuk. Ik ben een bezige bij.
Lees ook: Wat doet een kraamverzorgster (en wat niet)?
Spaanse familie voor de deur
Na mijn opleiding begon ik in 1968 met werken in een kraamhotel aan de Heemraadssingel in Rotterdam. Het was een beetje ziekenhuisachtig, en ik moest dag- en nachtdiensten werken. Soms ging midden in de nacht de bel, dan stond er een bevallende vrouw voor de deur die met hele haar Spaanse familie de kliniek binnenkwam. Ik snel mijn bed uit en naar beneden, om die vrouw te helpen. Toen de baby geboren was, riep ik naar de familie beneden: 'Niño!' of: 'Niña!'
Dat waren andere tijden. Zo'n kraamvrouw mocht de eerste drie dagen niet uit bed komen, dus ik moest de po onder haar zetten als ze moest plassen. Terwijl je nu drie uur na je bevalling naar huis wordt gestuurd, ook al is het midden in de nacht en vriest het 2 graden.
Lees ook: Bevallen: thuis of in het ziekenhuis?
Advertentie in de krant
In 1980 ben ik begonnen als zelfstandig ondernemer. Zelf had ik inmiddels drie kinderen. Het was crisistijd en het ging wat minder met het bedrijf van mijn man. Ik kan best mijn handjes laten wapperen, dacht ik, dus ik heb een advertentie in een lokale krant gezet: wie zoekt er een kraamverzorgster? Vanaf dat moment heb ik het onwijs druk gehad.
Ik durf het getal duizend niet te noemen, maar ik heb al héél veel gezinnen geholpen. Ik help zelfs klanten die ik zelf op de wereld heb gebracht. Dan kom ik ergens binnen, en dan feliciteren de opa's en oma's mij ook. En zeggen ze: weet je nog van toen? Dat is het leuke aan mijn werk, ik heb een heel netwerk opgebouwd. Daarom houd ik het zo lang vol.
Sociale media
Ik vind het heel leuk om de jongelui van tegenwoordig bij te staan. Het is heel anders dan vroeger: nu worden vaders er meer bij betrokken, en er is meer aandacht voor het kind en de hechting. Sociale media kunnen voor vrouwen leuk en ondersteunend zijn, maar sommige vrouwen geloven alles wat ze lezen.
Soms raad ik een bepaalde fles aan, maar dan drinkt de baby er niet meteen goed uit en worden er zo vijf andere flessen met verschillende spenen besteld. En dan gaat de deurbel weer en staat er zo'n bezorger voor de deur met die rare flessen, waarvoor hij heeft moeten rijden met benzine. Dan denk ik bij mezelf: ik heb zóveel jaren ervaring, waarom vraag je dan geen raad aan mij en probeer je het even uit? In plaats van steeds maar weer te googelen.
Lees ook: Welkom in het digitale dorp: waarom ouders massaal steun zoeken op Instagram, TikTok en Facebook
Een roeping
Tegenwoordig is op elke hoe van de straat een coach te vinden, die hebben zelf een keer iets meegemaakt en denken het nu allemaal te weten. Dat werkt gewoon niet. De kraamzorg is een roeping. Ik ben een ouderwetse kraamverzorgster die er alles aan doet om het gezin gelukkig te maken. Zo maak ik als de ouders een middagdutje doen vaak een ovenschotel. Dan hoeven ze die om 17.00 uur alleen maar in de oven te zetten.
Kraamtranen
Ik heb veel aandacht voor de kraamvrouw. Die zit in een enorme bubbel, het gaat om háár. Vaak komen op de derde dag de kraamtranen. 'Ik heb een postnatale depressie', hoor ik dan soms. Welnee denk ik dan, kraamtranen zijn normaal.
Als je je na een paar weken nog zo voelt, dán moet je hulp gaan zoeken. Op mijn leeftijd kun je mensen geruststellen. Uit ervaring weet ik dat het vaak overgaat.
Als een speer
Ik maak schoon, strijk, kook, doe de wassen en maak de toiletten schoon. Ik ga als een speer tekeer. Het enige is dat ik soms aan de vader vraag of hij de baby de trap op en af wil tillen. Ik ben goed op de trappen, maar ik wil niet dat ik me misstap. En die vaders zijn tegenwoordig toch veel thuis.
E-learnings
Het blijft een leuk vak, maar het is er niet makkelijker op geworden. Ik moet veel studies doen online, omdat ik punten moet halen om te kunnen blijven werken. Werk komt bij mij op de eerste plaats, dus dat houd ik goed vol. Ik ben digitaal niet zo handig, maar ik krijg gelukkig veel hulp van mijn man en dochter. Zij zijn mijn steun en toeverlaat.
Eigen atelier
Naast mijn werk als kraamverzorgende heb ik een eigen atelier, Pekenjo, voor bekleding van wiegen en mozesmanden. Ik koop mijn stoffen in Spanje en ga dan achter de naaimachine zitten. Ook heb ik een eigen ontwerp gemaakt voor een omslagdoek, waar de voetjes makkelijk in kunnen. Ik wil de baby's geborgenheid en veiligheid geven.
Lees ook: Baby ergonomisch dragen in een draagdoek of draagzak: zo doe je dat
Het beste voor het gezin
Ik merk dat er in het begin heel veel liefde en aandacht is voor een kind. Ik kan alleen maar hopen dat de ouders dezelfde liefde kunnen opbrengen als de kinderen wat ouder worden. Ik zoek altijd het beste voor het gezin. Ik wil de mensen helpen, en dat wil ik blijven doen. Als je een vak leert in je leven, kom je een heel eind – wat voor vak het ook is.'
Liefhebber van onze rubriek Kraamwerk? We publiceren iedere zaterdag een nieuwe aflevering, eerder gepubliceerde Kraamwerken vind je in ons dossier. Liever op papier? Dat kan! De bijzonderste afleveringen zijn gebundeld in een boek.
