‘Het was 2020 en we waren er helemaal klaar voor: twee maanden reizen met de camper door Nieuw-Zeeland. Met één klein kind, onze dochter Janna, durfden we dat avontuur wel aan, dus we hadden alles geboekt en voorbereid. Maar ja, toen kwam covid en kon onze reis niet doorgaan. Wat baalden we daarvan.
Drie jaar later werd reizen weer meer mogelijk. We droomden nog steeds van Nieuw-Zeeland, maar inmiddels was ons gezin uitgebreid met Falco én waren de prijzen ongeveer verdriedubbeld. Toch wilden we graag een lange reis maken met ons gezin voordat Janna leerplichtig werd; dat leek ons zo’n bijzondere ervaring. En nu de kinderen nog klein waren, konden we ze makkelijker meenemen, in de draagzak of in de buggy.
Lees ook: Van rug- tot heupdrager: tips van een expert om je peuter makkelijk te dragen
Eén groot gekkenhuis
We besloten het dichter bij huis te zoeken en dachten meteen aan Portugal: mooi weer, betaalbaar en kindvriendelijk. Gelukkig konden mijn man Jac en ik allebei zes weken verlof nemen. Vrienden hadden een camper die we mochten gebruiken, een oude Deense brandweerbus. Zij zouden de camper naar Portugal rijden, waar we elkaar aflosten. Ideaal, zo hoefden wij niet eerst honderden kilometers naar onze bestemming te rijden, maar konden we heen met het vliegtuig.
Ik besefte van tevoren dat het niet zes weken rozengeur en maneschijn zou zijn. Hoe dichterbij de reis kwam, hoe zenuwachtiger ik werd. Zes weken met twee kleine kinderen op 8 vierkante meter, wat als het één groot gekkenhuis werd? Ik ben dol op mijn kinderen, maar hecht ook veel waarde aan tijd voor mezelf. En slaap. Wat als het heet werd? De camper had immers geen airco, alleen een ventilator.
Lees ook: Eva (31) vertrok met haar gezin naar Valencia, maar haar partner keerde na vier maanden terug
Toch een beetje controle
Aan het einde van de zomer van 2023 vlogen we naar Lissabon. Van daaruit reden we naar het zuiden en via Spanje naar het noorden. De route en hoelang we ergens bleven, lieten we afhangen van het weer; omdat we grotendeels buiten het seizoen reisden, was er voldoende plek.
Die flexibiliteit bleek fijn, maar ik houd wel van een béétje controle en belde elke keer van tevoren naar een camping om verzekerd te zijn van een plaats. Tegelijkertijd was het heel prettig om samen ter plekke te kijken wat we wilden en of we het er nog leuk vonden.
Speelgoed was overbodig
Van tevoren vroegen vriendinnen wat ik in vredesnaam allemaal ging inpakken. Tsja, toch weer te veel; met name speelgoed bleek grotendeels overbodig. Omdat we bijna alleen maar buiten waren hadden de kinderen weinig nodig om zich te vermaken. Ze waren vaak al tevreden met zand, schelpen en steentjes.
Het enige wat ontbrak was een kinderstoel voor onze 1-jarige Falco. Die kon niet mee in het vliegtuig. Onze vrienden, van wie de camper was, hebben oudere kinderen. Zo stonden we op de allereerste dag in Portugal in de plaatselijke babywinkel voor een kinderstoel, want dat is toch wel een onmisbaar item.
Lees ook: Kinderstoel kopen? Zo kies je de beste voor je baby (en dit zijn onze favorieten)
Laat naar bed
Janna zat vaak voorin naast papa, waar ze zich op die hoge stoel echt een koningin voelde. Ze vond het heerlijk om naar buiten te kijken, naar die andere wereld. Tijdens het rijden deed Falco zijn dutjes. We probeerden er wel een ritme in te houden, vooral omdat onze kinderen vroege vogels zijn, maar dat lukte niet altijd.
Als je op een camping zit in een snikheet Spanje waar iedereen tot ’s avonds laat actief is, heeft het geen zin je kinderen vroeg in bed te leggen. Dat was een kwestie van accepteren en beseffen dat we de volgende dag toch niets hoefden.
Even goed huilen
Dat laatste was eigenlijk de hoofdmoot, waardoor het op reis relaxter was dan thuis en het 24 uur per dag samen zijn goed ging. Er was geen druk van werk en volle dagschema’s, en daardoor weinig irritaties. Natuurlijk waren de kinderen daar net zo goed narrig als ze moe of hongerig waren. Maar Janna voelde echt dat de reis bijzonder was, ze zei regelmatig: ‘Ik vind het zó fijn met z’n viertjes.’
Toch hadden we allemaal weleens een mindere dag. Halverwege de reis was ik er even helemaal klaar mee. We stonden op een camping in the middle of nowhere, bloedheet, er waren heel veel wespen, Falco was al drie keer gestoken. Ik heb een halve dag in mijn eentje doorgebracht, even goed gehuild en toen ging het weer goed. De volgende ochtend zijn we meteen verder gereden.
Door de wolken lopen
De mooie herinneringen overheersen absoluut. De tijd samen, het eenvoudigere leven, de prachtige landschappen en het gevoel van: wij kunnen dit! Janna heeft het nu, jaren later, nog steeds over de kabelbaan in de Spaanse Picos, waar we ‘door de wolken heen liepen’. Op dat moment dacht ik: we doen dit maar mooi, als gezin.’
