‘Schat, ik wil hier niet in de winter wonen... Toen Mark dat zei, moest ik even slikken. Een jaar geleden pakten we onze spullen om in Zweeds Lapland te gaan wonen. We dachten echt: dit is het. Maar al snel bleek dat Mark daar niet kon aarden. Toen het voorjaar bijvoorbeeld begon, was daar maar weinig van te merken. We werden wakker door de sneeuw die van het dak gleed en het was ijskoud. ’s Ochtends was het drie graden in de camper.
En de zon? Die zagen we pas in juni volop. Mark vond dat zwaar, ik wat minder. Ik zag het nog steeds zitten om in Zweden te wonen. De rust, de ruimte en de meren waar je kilometers ver overheen kijkt. Ergens hoopte ik op zo’n achtertuin. Maar niet als Mark daar ongelukkig zou zijn.
Het plan
De camper was bedoeld als tijdelijke oplossing. Tot we ons huis in Nederland hadden verkocht, wilden we voor lange tijd door Europa reizen. Als boekhouder kon ik mijn werk online doen. Voor Mark was dit lastiger. Hij werkte als onderhoudsmonteur in de haven. Daarom stelde hij voor om de zorg voor de kinderen en het reisonderwijs op zich te nemen.
De eerste maanden hebben we heel wat landen gezien: Duitsland, Kroatië, Italië, Portugal en Spanje. Het leven in een camper is heerlijk vrij en fijn, behalve als het regent. Dan mis ik mijn kantoor. In een camper is er geen deur die je achter je kunt dichttrekken. De auto pakken om ergens heen te rijden, is ook geen optie: je leeft erin. Mark en ik gaan daarom vaak een rondje wandelen met de hond. Af en toe trekken we het gordijn voor ons bed dicht. Dan weten de kinderen dat ze ons niet moeten storen. Zij mogen hetzelfde doen. Voor hun eigen bed heb ik een gordijn gemaakt, zodat iedereen toch een beetje privacy heeft.
Lees ook: Ruzie tussen kinderen: 5 tips om het op te lossen
Op elkaars lip
Een stukje stof dempt het geluid niet zoals een muur dat doet: je hoort elkaar altijd. Ik vind dat best uitdagend. Ik ben bijvoorbeeld extra gevoelig voor bepaalde geluiden. Of iemand nu net iets te hard niest, door zijn mond ademt of smakt: daar krijg ik de kriebels van. Dat weten de kinderen. Als een van hen per ongeluk soep naar binnen slurpt, klinkt er automatisch ‘sorry’. We kennen elkaars triggers en houden daar rekening mee.
Op een paar vierkante meter gaat het weleens mis. Ook tussen Mark en mij. Waar we eerder wachten tot de kinderen op bed lagen, lopen we nu meteen naar buiten om het uit te praten. Toen Moana (9) laatst vroeg waar we bleven, zei Bryan (13) tegen haar: “Papa en mama komen zo weer terug.” Ik vond het zo bijzonder hoe hij zich in de tussentijd ontfermde over zijn zusje.
Lees ook: Familie is alles, zo zorg je nú voor een hechte band tussen je kinderen voor later
Zorgvuldig kiezen
De rommel is soms nog een uitdaging. Een paar rondslingerende sokken en het voelt alsof de hele camper overhoop ligt. Daar had ik me in Nederland al op voorbereid door bewust af en toe een schooltas te laten staan.
Over LEGO-blokjes struikelt gelukkig niemand. Die hebben de kinderen voor vertrek verkocht: losse steentjes raak je toch kwijt. En poppenhuizen konden ook niet mee. Die zijn veel te groot. De kinderen moesten voor vertrek zorgvuldig kiezen wat ze wilden meenemen. Een set knutselspullen en een springtouw pasten nog net.
Octopussen vangen in de zee
Meestal laten de kinderen het meegenomen speelgoed liggen. Ze duiken veel liever met hun vader de zee in om octopussen te vangen. Mark geniet daar minstens net zo veel van. Nu heeft hij eindelijk de tijd om de hele dag met de kinderen op pad te gaan. Sindsdien zien de kinderen Mark niet alleen als hun vader, maar ook als een vriend. Zeker Bryan, de oudste. Eerder praatte hij met vrienden over drones en voetbal, nu voert hij die gesprekken met zijn vader.
Moana roept regelmatig dat ze haar oma’s mist. We hebben haar daarom een telefoon gegeven, hoewel we ons hadden voorgenomen daar nog even mee te wachten. Met mijn moeder hangt ze soms uren aan de lijn. De band tussen die twee is alleen maar hechter geworden.
Lees ook: ‘Langs elkaar heen leven sluipt er zo makkelijk in’
Hechter dan ooit
Ondanks alle uitdagingen zijn we als gezin ook naar elkaar toegegroeid. Natuurlijk zijn er dagen waarop ik denk: waar zijn we aan begonnen? Vooral als we elkaar achter het behang kunnen plakken of de camper een rommeltje is. Maar dat weegt niet op tegen het ontbijt met de zelfgemaakte broodjes van Mark, waar we minstens 45 minuten van smullen. Of als de kinderen zelf een pizza bakken.
Dat huis? Dat komt wel. En in welk land dat is, is voor ons ook nog altijd niet duidelijk. We hebben inmiddels 139 plaatsen bezocht en rijden nu opnieuw in Italië. Voor nu zijn we alle vier blij om nog meer plekken op de kaart van Europa te ontdekken.’
