Eline: ‘Eind juni was er een verrassingsfeestje van onze familie. We zagen het aankomen, omdat onze dochter van 1 die dag werd opgehaald. We hadden net de 8 wekenecho gehad, en we vonden deze gelegenheid leuk om met vrienden en familie te delen dat we in verwachting waren. Zij dachten ons te verrassen, maar het was andersom: wij kwamen met roze en blauwe ballonnen naar buiten.
‘Is dit afgesproken?’
Een paar weken daarna hield mijn zus Wendy ook een feestje. Iedereen stond buiten, en toen kwamen ook zíj met roze en blauwe ballonnen aanlopen. De hele groep was verbaasd: is dit afgesproken? Iedereen vond het heel leuk natuurlijk.
Ik was op 9 februari uitgerekend, Wendy twee weken later. Voor ons was het de tweede, bij haar de vierde. Bij haar derde kind is ze twee weken van tevoren ingeleid, dat zou nu ook moeten gebeuren. Dus we zagen al aankomen dat we niet ver van elkaar zouden bevallen. Tijdens de zwangerschap verliep alles goed, we liepen gelijk op.
Lees ook: De eerste vs. de tweede zwangerschap: dit zijn de grootste verschillen
Geplande inleiding
Voordat we wisten dat we zwanger waren, had mijn moeder een avondje in het theater geregeld op 9 februari. Mijn uitgerekende dag, maar we hebben het gewoon door laten gaan. We gingen met dochters en schoonzussen op pad.
Mijn moeder en ik wisten dat de dag erop, op 10 februari, Wendy zou worden ingeleid. Mijn moeder zou namelijk op haar drie kinderen passen. En om die reden had ik mijn schoonmoeder moeten regelen voor als het bij mij zou beginnen.
Vliezen gebroken
De volgende dag, op maandag om 07.00 uur, had Wendy die afspraak staan in hetzelfde ziekenhuis als waar ik zou bevallen. En toen braken om 06.00 uur mijn vliezen. Ik besefte meteen: ho eens, onze baby’s gaan op dezelfde dag geboren worden! We wisten dat het snel kon gaan, dus we gingen meteen naar het ziekenhuis. Ik voelde nog weinig.
Toen we de parkeerplaats opreden, zagen we hun auto staan. We maakten er een foto van en stuurden die naar hen – maar mijn man houdt wel van een grapje, hij zou zelfs op en neer kunnen rijden om voor de grap een foto te maken van die auto.
Lees ook: Vliezen gebroken? Hier moet je op letten
Langs op de kamer
Zij waren al in het ziekenhuis, wij gingen eerst naar het kraamhotel. Ik zat op 3 centimeter, we moesten nog even afwachten. Mijn man ging even koffie halen bij de automaat om de hoek. Ik wilde mee, want ik voelde me nog goed en werd er niet gelukkig van om te gaan zitten wachten in die kamer.
Toen we door de gang liepen, zagen we dat aan de andere kant de verloskundeafdeling van het ziekenhuis begon. Dan moet Wendy daar liggen! En toen opeens kwam er een bekende van ons voorbijlopen. Een nicht van onze vader, die daar werkte als verpleegkundige. Ze snapte er niets van – ze wist dat Wendy aan het bevallen was, maar wat deed ík er hier dan? ‘Ik ben ook aan het bevallen, maar dan in het kraamhotel’, vertelde ik. Ze vond het heel bijzonder. ‘Dan moet je er eigenlijk even naartoe’, zei ze.
Ik wist niet in welk stadium Wendy was, en ik vond dat je ook niet zomaar binnen kunt lopen tijdens een bevalling. Als Wendy het oké vond dat we langskwamen, zou de verpleegkundige de deur opendoen. We stuurden een appje, en mijn zus appte meteen terug: ‘Niks aan de hand, kom maar!’
Lees ook: Bij deze moeders kwam de baby op een andere dag dan de geplande inleiding
Worstenbroodjes
Eenmaal op haar kamer waren Wendy en haar man helemaal verrast. Wat gebeurt hier nu weer?! We hadden allebei gebroken vliezen en zaten op 3 centimeter. Zij kreeg weeënopwekkers. Het was 11.30 uur en we voelden ons allebei goed. Onze mannen gingen even koffie halen, wij bleven op de kamer.
Om 13.00 uur moest ik terug zijn in het kraamhotel om te checken hoe ver ik was. We hebben die anderhalf uur lekker zitten kletsen, de mannen kwamen terug met worstenbroodjes. Zij lag aan de monitor, ik kon vrij rondlopen. Om 13.00 uur gingen we terug en zouden we daar ook blijven. Ik voelde ook dat het steeds heftiger werd. We focusten ons op onszelf.
Imke en Milo geboren
Om 16.29 uur is onze Imke geboren. Eerst zijn we even goed geland, we waren nog niet bezig met Wendy. Op een gegeven moment waren we toch nieuwsgierig hoe het daar zou gaan. Mijn man stuurde een foto naar mijn zwager: ‘Er is er eentje geboren!’ Toen stuurde Wendy’s man kort daarna een foto terug. ‘Hier is er ook één geboren!’ Wat bleek: Milo is 19 minuten na Imke geboren. Op dezelfde dag, in hetzelfde ziekenhuis, in hetzelfde uur. Dat was heel bijzonder.
Nadat we beschuit met muisjes op hadden, stonden we klaar om naar huis te gaan. Milo moest nog even onder de warmtelamp. Onze kraamhulp stelde voor dat wij naar hun kamer gingen. In een rolstoel werd ik erheen gereden, en zijn we nog een hele tijd samen geweest.
We hebben Milo en Imke naast elkaar gelegd in het bedje. Milo was kleiner, omdat hij twee weken te vroeg werd geboren, en Imke was heel groot.
Lees ook: Groeicurve: de lengte en het gewicht van je baby
Facetimen met de familie
We spraken af dat Wendy onze ouders ging facetimen, omdat zij al wisten dat het vandaag ging gebeuren. Dus Wendy belde op: ‘Milo is geboren!’ Daarna richtte ze ook de camera op Imke. ‘Hier is er nog één!’
Toen werd het even stil. Nee, grapten we, hebben ze al die tijd niet geweten dat het een tweeling was? Toen lieten ze ons zien – dat was natuurlijk een grote verrassing. We hebben ook samen onze broers gebeld, ze wisten allemaal niet wat ze moesten zeggen.
Samen opgroeien
Om 20.45 uur liepen we de gang uit, al het personeel stond te zwaaien. Ook zij vonden het heel bijzonder. We hebben nog allemaal foto’s gemaakt, en vanaf de parkeerplaats gingen we onze eigen weg.
Het is zó bijzonder. We hebben een gezamenlijke babyborrel gevierd. En zolang Imke en Milo het zelf leuk vinden, vieren we hun verjaardagen samen. Het is heel leuk dat ze samen opgroeien.’
