geboorte

De geboorte van een sterrenkijker

Verloskundige Ellen Andrea is moeder en schrijft elke maand over een bijzondere bevalling. Dit keer wordt ze midden in de nacht gebeld. Het is Jelle. Zijn vrouw Sophie heeft om de twee minuten weeën. Ze verwachten hun eerste kindje. En dat blijkt al snel een sterrenkijker te zijn.

Ik ben in diepe slaap als om 4.00 uur ‘s nachts de telefoon gaat. Jelle vertelt dat zijn vrouw om de twee minuten weeën heeft. ‘Hoe heet je vrouw?’ fluister ik, terwijl ik zachtjes de trap afloop om het huis niet wakker te maken. Sophie krijgt haar eerste baby. Gisteren heb ik haar op het spreekuur gezien en omdat ze de 42 weken nadert, heb ik haar gestript. Kennelijk heeft dit gewerkt, want het klinkt alsof de bevalling goed op gang is. Ik rijd door de koude nacht en tref Sophie aan met goede weeën. Het is nog niet heel lang bezig, maar het aantal centimeters bevestigt wat ik al dacht: het gaat snel, het zijn er al vijf! Ik bel het ziekenhuis voor een bevalkamer, want Sophie en Jelle wonen op drie hoog in een flat zonder lift. Ook al gaat alles voorspoedig, dit is geen ideale plek voor een thuisbevalling.

Geen kik, ondanks de pittige weeën

Ik rijd achter hen aan en bij de ingang van het ziekenhuis pakken we een rolstoel om naar de verloskamers te gaan. Ik zie aan Sophie dat de weeën heel pittig zijn, maar ze geeft geen kik. Een uur later breken de vliezen en al snel heeft ze persdrang. Tijdens het persen merk ik dat de baby als een sterrenkijker blijft liggen. Omdat het erop lijkt dat de baby er toch wel snel uit wil, roep ik de arts erbij. Samen beoordelen we hoe snel de baby geboren moet worden. Sophie zet alles op alles en begrijpt dat hoe sneller het nu gaat, hoe minder ingrepen we nodig zullen hebben. Vanuit haar tenen probeert ze haar baby eruit te persen en nog steeds geeft ze geen kik. Uiteindelijk besluiten we in overleg om de baby toch een handje te helpen met een kleine vacuümpomp. Binnen no time en in alle rust wordt het hoofdje geboren. Inderdaad met het gezichtje naar boven: een sterrenkijker. Luid brullend wordt Teun op Sophies buik gelegd. Hij doet het prima!

Trots ondanks een klein beetje hulp

Zes weken later zie ik Sophie en Jelle op mijn spreekuur. Teun is een ontspannen en blije baby. De bevalling vond ze pittig en ik voel dat ze er nog niet helemaal vrede mee heeft. Ik leg haar uit hoe ik er tegenaan kijk: het laatste stukje had Teun wat hulp nodig om niet te benauwd te raken. Helaas hadden we niet de tijd om het risico te nemen om af te wachten en gelukkig leven we in 2017, waarin een kleine vacuümpomp redelijk makkelijk kan helpen. Ik vind dat Sophie het supergoed heeft gedaan en nadat ze mijn visie heeft aangehoord zie ik haar groeien. Nog een beetje ongelovig vraagt ze: ‘Dus eigenlijk mag ik best trots zijn?’ Volmondig zeg ik: ‘Ja!’ Want dat ben ik zeker op háár. Zonder een kik te geven heeft ze er een prachtige baby uit geperst. Met een klein beetje hulp van een dokter. Nou en.

Ellen Andrea

Ellen Andrea (34) is verloskundige voor de Kleverparkpraktijk in Haarlem en is samen met Niels. Ze hebben 2 dochters, van 6 en 4 en een zoon van 1.