co ouderschap
door

Co-ouderschap: Jule heeft twee vaders en twee moeders

Jan (42) had zich erbij neergelegd dat hij nooit vader zou worden. Maar toen ontmoetten hij en zijn vriend Oskar (42) twee leuke vrouwen met een kinderwens. Nu vormen ze samen een gezin. Jan en Oskar zijn 22 jaar bij elkaar. Samen met Talitha en Baukje (5,5 jaar samen) zijn ze co-ouders van dochter Jule, die op 12 mei 2019 werd geboren.

Jan: ‘Oskar en ik hebben allebei een leuke, intensieve baan, tuinieren graag in onze stadstuin en zijn vaak in musea en de schouwburg te vinden. Ook gaan we vaak naar Frankrijk, waar we op ons vierentwintigste in een gekke bui een oude school kochten en verbouwden tot droomvakantiehuis. In de tweeëntwintig jaar die we samen zijn, kwam het onderwerp ‘kinderen’ af en toe voorbij, maar we hadden er allebei vrede mee dat dit voor ons als twee mannen niet makkelijk zou zijn. We waren tevreden met ons leven en hadden het er op een gegeven moment niet meer over. Het was goed zoals het was.

Advertentie

De boel werd op stelten gezet toen Oskar op een verjaardagsfeestje met een kennis aan de praat raakte over Talitha, een collega van haar. Zij vertelde dat Talitha samen met haar vrouw Baukje een kinderwens had in de vorm van co-ouderschap. Of dat iets voor ons zou kunnen zijn? Ze gaf Talitha’s telefoonnummer aan Oskar, die eerst is gaan opzoeken wat co-ouderschap eigenlijk inhoudt. Hij had er – net als ik – nog nooit van gehoord. De volgende dag zei Oskar tegen me: “Wat mij nu gisteren is overkomen… Zal ik bellen?” Ik zei: “Tuurlijk, meteen doen,” waarna Oskar het raarste gesprek van z’n leven moest voeren: “Hoi, we kennen elkaar niet, maar ik hoor dat jullie een kinderwens hebben, zullen we een keer afspreken?” Hij heeft een kwartier zenuwachtig met z’n mobiel in zijn hand gezeten om te bedenken hoe hij dat zou aanpakken. Ik ben heel rationeel en zie wel waar de rivier me brengt, dus ik was eerder nieuwsgierig dan nerveus.

co ouderschap

Belang van het kind

Talitha en Baukje bleken al een tijdje bezig te zijn met het zoeken naar een geschikt mannenstel om co-ouderschap mee op te zetten. Ze hadden ook al een aantal contacten met wie ze daar gesprekken over voerden. Twee weken later zijn we op een zondagmiddag samen iets gaan drinken. Als vrienden hebben we urenlang Aperol Spritz gedronken en gepraat over alle onderwerpen die je kunt verzinnen, maar niet over ouderschap. Voor Oskar en mij was dat een bewuste keuze, omdat we dat niet als uitgangspunt wilden nemen voor ons contact. We wilden Baukje en Talitha eerst goed leren kennen in plaats van meteen zo’n groot thema aan te snijden. Dat was in september 2017, en drie weken later kwamen zij bij ons eten.

Lees ook: Co-ouderschap: 12 tips voor gescheiden ouders

Zo ging dat bijna een halfjaar door. Samen eten, tot veel te laat borrelen. Soms ging het over co-ouderschap, maar altijd heel losjes. We zijn wel met z’n vieren naar een bijeenkomst geweest van stichting Meer dan Gewenst. Daar werden we diep geraakt door de presentatie van een jongen van achttien jaar die is opgegroeid in een meeroudergezin met twee vaders en twee moeders in één huis. Hij was zo’n tevreden, gelukkige en zelfverzekerde jongen en wist zo veel voorbeelden te geven waarom hij zich bevoorrecht voelde om in zo’n situatie te zijn opgegroeid. Voor ons was dat een eureka-moment. Er was geen enkele twijfel dat we allebei vader wilden worden, en het werd voor ons een steeds realistischere optie om dat samen met Baukje en Talitha te doen. Het belang van het kind stond ver boven ons eigen belang. Op internet hadden we daar al heel veel over gelezen, maar het verhaal van de achttien-jarige jongen voelde echt als groen licht.

Stresstest

Op Valentijnsdag 2018 ontvoerden Oskar en ik de meiden voor een verrassingsdiner. We haalden ze thuis op, wat niet ver is van ons eigen huis in Rotterdam, en zijn daarna met een bootje over de Maas naar een restaurant gevaren. Dat was de eerste keer dat we het met z’n vieren concreet over co-ouderschap hadden. Talitha en Baukje waren al verder in dat proces, wij moesten eerst alles voor onszelf op een rijtje krijgen. Er moest vertrouwen zijn en een diep gevoel van bij elkaar horen, de basisnormen en -waarden moesten overeenkomen, onze ideeën over het leven. Talitha en Baukje hebben ons steeds alle ruimte gegeven, maar ze waren wel blij dat het onderwerp nu echt ter sprake kwam. Voor ons voelde het ook als een logische volgende stap: oké, als we dit gaan doen met z’n vieren, hoe gaat dat er dan uitzien?

Achteraf denk ik dat het vonkje op Valentijnsdag officieel is overgeslagen. Niet lang daarna lieten Talitha en Baukje weten dat ze niet meer met andere stellen verder gingen praten. Ze voelden met ons een bijzondere klik en zagen het helemaal zitten om met ons het co-ouderschap aan te gaan. Vanaf dat moment was het beklonken. We zijn met z’n vieren op vakantie gegaan, als een soort stresstest: vinden we elkaar nog steeds leuk als we twee weken onder één dak leven? Ook dat ging weer heel goed.

Leestip: Homoseksueel ouderschap

co ouderschap

Zo veel oma’s

Voor onze omgeving was de situatie een beetje wennen. Mijn moeder is niet meer de jongste en moest even vatten hoe het zat. Toen ze dat eenmaal doorhad, was ze in de zevende hemel. Haar voornaamste zorg was volgens mij dat ze niet echt oma kon zijn, omdat er nog zo veel andere oma’s en partijen in het spel zijn. Andere familieleden en vrienden waren over het algemeen enthousiast, maar stelden ook kritische vragen: heb je het goed uitgezocht, weet je zeker of het goed gaat met die meiden? Ik vond dat logische vragen. Je hebt met vier ouders te maken, wat meer risico’s met zich meebrengt. Wat als je uit elkaar gaat of als er ruzie ontstaat? Aan de andere kant hebben wij, veel meer dan andere stellen, nagedacht over de komst van ons kind en wat goed zou zijn, compleet met een officieel contract van vijftig pagina’s.

We zijn bij het maken van het juridische contract begeleid door een gespecialiseerde advocaat. Dat was een lang en intensief proces, waarbij tot in detail werd uitgewerkt hoe we alles rondom ons kind zien. Van de vakanties tot de verdeling van de zorg en de intentie om bij elkaar in de buurt te blijven wonen. Wat ik mooi vond, was dat de advocaat ons allemaal een persoonlijke brief liet schrijven aan de andere ouders. In deze brieven beschrijven we waarom we dit kind samen willen en wat we elkaar gunnen. Dat was een goede manier om je nog even extra bewust te maken van je eigen gevoelens en die van de andere ouders. In het minst leuke scenario is het ook een document waarop je kunt terugvallen als het even wat minder lekker loopt: oh ja, dit is wat we voelden op het moment dat we het proces in gingen.

Belangrijk om te regelen: Zorgregeling: verdeling van de zorg voor de kinderen

Plastic potje

In augustus 2018 zijn we met z’n vieren naar ons huis in Frankrijk gegaan. Daar hebben we voor het eerst geprobeerd om te insemineren. Niet via de natuurlijke weg, dat zag niemand van ons zitten. Oskar en ik trokken ons met z’n tweeën even terug om, voor zo ver dat kan, romantisch te doen met een plastic potje in de buurt. Het sperma werd in een potje gedaan, vanuit het potje ging het in een spuit en die gaven we aan de dames. Daarna gingen zij even naar hun kamer. Talitha zou de biologische moeder worden, omdat Baukje net een fysiotherapiepraktijk had geopend. Oskar en ik vonden het niet belangrijk wie de biologische vader zou worden, want het kind zal altijd van ons allebei zijn. Daarom hadden we bedacht dat het potje zou rouleren per poging. Bij de tweede poging was het al raak, dus ik ben de biologische vader.

Baukje en Talitha hebben ons tijdens de zwangerschap overal bij betrokken. We waren bij alle echo’s, consulten in het ziekenhuis en zelfs bij de bevalling. Ik vond het knap van Talitha dat ze zei dat wij daar ook bij hoorden. Het is toch heel privé, waardoor we ons ook een beetje opgelaten voelden. Eerst stonden we verdekt opgesteld achter het gordijntje, zodat we vooral niet te veel zouden zien, totdat de verloskundige ons erbij trok: “Kom hier, jullie staan aan de verkeerde kant.” Toen Jule eenmaal was geboren, heb ik de navelstreng doorgeknipt. Daarna heb ik haar meteen beetgepakt op mijn blote borst en op de weegschaal gelegd, een moment dat ik nooit zal vergeten. We hadden allemaal tranen in onze ogen en keken vol bewondering naar het kleine wonder dat we met z’n vieren op de wereld hadden gezet.

co ouderschap

Jule als middelpunt

De week na de geboorte van Jule zijn we elke dag op de fiets naar Talitha en Baukje gegaan. Ik had vaderschapsverlof opgenomen, Oskar vrije dagen. Waar we konden, hielpen we met badderen en luiers verschonen. We hadden afgesproken dat Jule de eerste twee maanden fulltime bij Talitha en Baukje zou zijn. Met borstvoeding geven was dat makkelijker, maar wij hadden die tijd ook gewoon nodig om te wennen. Er gaat veel op gevoel, maar we moesten ook nog zo veel leren. Elke dag wisten we beter waar we mee bezig waren en voelden we ons meer vader.

Toen Jule elf weken was, was ze voor het eerst een dagdeel bij ons zonder de moeders, later werden dat twee dagdelen, daarna twee dagen. Dat was niet zo zeer voor ons een ding, maar wel voor Talitha. Ze is een echte moedertijger en vond het in het begin lastig om Jule bij ons te brengen. We hadden er begrip voor dat Talitha zich zo voelde, maar echt leuk was het niet. Het voelde een beetje alsof wij de oppas waren. Gelukkig konden we daar met z’n allen over praten en inmiddels is de situatie veel meer genormaliseerd. Jule is de helft van de tijd bij ons, de helft van de tijd bij Baukje en Talitha en tussendoor zijn we regelmatig met z’n vijven. Sinterklaas en Jules verjaardag vieren we samen, we zijn met z’n allen op vakantie geweest en wie weet gaan we ooit nog in één huis wonen. De bedoeling is dat er nog een kind komt, maar dan van Oskar en Baukje. Het co-ouderschap is nog veel mooier dan ik me had voorgesteld, met Jule als ons stralende middelpunt.’

Ook lezen: Gelijke rechten voor ‘roze’ gezinnen

Dit artikel is eerder verschenen in Ouders van Nu Magazine – Interview: Fleur Baxmeier. Fotografie: Brenda van Leeuwen. Visagie: Patricia Snoek voor Clarins Unite.