Romy’s bevallingsverhaal: ‘Ik was 40 weken zwanger toen bij mij een zeldzame hersentumor werd ontdekt’

‘Toen ik 40 weken zwanger was, voelde ik me niet fit. Ik was constant aan het overgeven en had erge hoofdpijn. Volgens de verloskundige konden het kwaaltjes van het laatste trimester zijn, er gingen geen alarmbellen rinkelen.

Lees ook: Niet twijfelen, bij deze signalen moet je de verloskundige bellen

Uitvalsverschijnselen

Totdat mijn arm en been begonnen uit te vallen. Tijdens de zwangerschap van mijn eerste zoon had ik het carpaletunnelsyndroom (een beknelling van een handzenuw in de pols), dus nog steeds dacht ik: dit hoort erbij. Maar mijn moeder zag dat mijn mondhoek begon te hangen. Ze dacht aan een TIA. Ik zag het niet aan mezelf in de spiegel, maar als ik nu foto’s terugkijk denk ik: holy shit.

Ik maakte me niet echt druk, maar op een gegeven moment was ik zó versuft dat mijn man de verloskundige belde. Ik kon de trap niet meer op en af. De verloskundige begreep dat het niet goed was en stuurde me naar de SEH.

Massa in haar hoofd

In het ziekenhuis ben ik meteen door een CT-scan gehaald. Op de scan zagen ze een massa in mijn hoofd, ze wisten niet precies wat. Dat ding moest eruit, maar ik was ruim 40 weken zwanger. Wat gaan we dan doen?

Als ik hoogzwanger geopereerd zou moeten worden aan mijn hersenen, zou het kind het misschien niet overleven. Het moest een spoedkeizersnede worden.

Lees ook: Vivians bevallingsverhaal: ‘Ik werd wakker met een piepkleine baby van 1 kilo naast me in een couveuse’

Vliezen gebroken

Ik kreeg tien minuten de tijd om het nieuws te laten bezinken, daarna moest ik naar de ok. Naast me was mijn man aan het huilen, ik keek voor me uit. Het drong niet tot me door. Toen voelde het opeens alsof ik aan het plassen was: mijn vliezen waren gebroken.

Ik lag op de SEH, het was niet handig om daar te bevallen: ze hebben er niet alle apparatuur. Halsoverkop gingen we richting de verloskamers. Maar nadat mijn vliezen gebroken waren, kreeg ik een weeënstorm en voelde ik dat Ayden al geboren werd.

Onderweg naar de verloskamer hing hij er al half uit. Het ging heel snel. Eenmaal in de verloskamer werd hij op me gelegd en heeft hij aan mijn borst kunnen drinken. Maar daar weet ik niks meer van. Ik was nog bij bewustzijn, maar was zo versuft dat niks tot me doordrong.

Lees ook: Pasgeboren baby: de eerste 30 minuten

Met baby achter de ambulance aan

Twee uur later werd ik opgehaald door de ambulance, om in een ander ziekenhuis de hersenoperatie te krijgen. Mijn man heeft alles ingepakt en reed met Ayden achter de ambulance aan. Dat was op zaterdag, en op maandag ben ik geopereerd. Ik bleek een superzeldzame hersentumor te hebben.

De operatie begon om 08.30 uur en zou tot 15.30 uur duren, maar door bloedingen duurde het veel langer. De tumor zat samengesmolten met bloedvaten. De operatie duurde zeventien uur: tot 01.00 ’s nachts. Gelukkig was die geslaagd.

Baby niet willen vasthouden

De dagen erna was ik heel erg versuft, ik was vaak aan het hallucineren en heel bang. Ze dachten dat ik een delier had gehad. Ik wilde niets van mijn zoon weten, omdat ik dacht dat ik dood zou gaan. Ik wilde hem niet vasthouden en niet met hem bundelen. Uiteindelijk is dat bijgetrokken, het heeft wel een week geduurd.

Lees ook: Bestaat het nou wel of niet? Dit zegt de wetenschap over het moeder- en vaderinstinct

Onzeker

Vanaf september heb ik zeven weken lang bestraling gehad. Vanuit Eindhoven ben ik 33 keer op en neer naar Zuid-Limburg gereden. Er zitten nu nog twee kleine puntjes in mijn hersenen, die zijn al wel bestraald.

De vraag is: blijft het weg, of gaat het nog groeien? Dat weten ze niet. Normaal gesproken ligt er een standaardpakket klaar bij een tumor, maar wat ik heb is heel zeldzaam. Dat maakt het dus onzeker.

Niet-aangeboren hersenletsel

Ik kan me bijna niks herinneren, als ik erover vertel lijkt het alsof het mijn verhaal niet is. Het voelt heel onwerkelijk. Ik voel me gelukkig goed, ik kan wel weer alles. Maar ik heb nu niet-aangeboren hersenletsel. Ik heb last van prikkels, vermoeidheid, concentratie- en geheugenproblemen. Daar word ik bij begeleid, en binnenkort begint mijn revalidatietraject.

Lees ook: Spitsuur: ‘Het is frustrerend dat ik niet overal bij kan helpen, omdat ik de prikkels nog niet aankan’

Op sommige dagen moet ik ineens heel hard huilen. Mijn kinderen zijn goede afleiding, en ik spreek met vriendinnen af. Dat kost meer energie dan voorheen. Ik merk wel dat ik stapjes vooruit maak.

In het begin kon ik niet alleen zijn met de kinderen, en kon ik er bijvoorbeeld ook niet tegen als Ayden huilde. Nu gaat dat een stuk beter. Gelukkig is hij de makkelijkste baby ever, hij doet alles perfect. Alsof het zo had moeten zijn.

Veel thuis

Dat ik uiteindelijk toch normaal ben bevallen, was het beste van het slechtste scenario. Stel dat ik ook een spoedkeizersnede had, dan had ik van twee operaties moeten herstellen. Het klinkt gek, maar ik vind het ook lekker dat ik de afgelopen maanden veel thuis ben geweest.

Normaal gesproken had ik allang moeten werken, en nu heb ik veel tijd met mijn kinderen gehad. Voorheen was het allemaal vanzelfsprekend, nu sta ik driedubbel zo vaak stil bij de gewone dingen zoals mijn lichaam kunnen bewegen en bij mijn kinderen zijn.’