Dirk Lotgerink (1985) schrijft, is docent Spaans en werkt als tolk in de internationale voetbalwereld. Hij woont samen met Kayleigh in Beek (bij Nijmegen). Thorre en Lizzie, hun driejarige tweeling, vormen de inspiratie voor zijn columns.
In een rode Volkswagen Kever uit 1993 reed ik zeer ontspannen 30.000 kilometer door Mexico. Gevaar bestond niet, zelfs niet toen ik in de achteruitkijkspiegel een open auto met gewapende mannen zag naderen. Tegenwoordig begin ik te zweten als twee peuters tegelijkertijd naar de WC moeten. In die Kever leefde ik tot 2020, toen ik eeuwig vrijgezel leek. Mijn ochtendhumeur was de enige aan wie ik verantwoording verschuldigd was. Tijdens de coronaperiode leerde ik mijn partner kennen en inmiddels is onze tweeling drie jaar oud. Is er iets over van die avontuurlijke levensstijl en hoe manage je een tweeling?
Strakke planning
‘Heel even over komende week’, zegt mijn vriendin. ‘Dan sporten we allebei dinsdag, kijk jij woensdag voetbal in de kroeg en hebben we zaterdag een verjaardag’. Na wat moeilijke blikken ga ik mee met alle voorstellen. In Mexico sliep ik geregeld ergens zonder reservering, tegenwoordig boeken we de oppas al een maand van tevoren. Mijn vriendin regeert over die agenda. Klinkt alsof zij de broek aanheeft thuis. Is wellicht ook zo, maar maakt dat uit? Ik heb zelf niet eens een agenda. Werkafspraken zet ik wel in mijn telefoon, maar voor sociale afspraken weiger ik planmatig te worden.
Lees ook: Druk, druk, druk: zo ga je als ouder slim om met je tijd en blijf je relaxed
Nu de kinderen drie jaar oud zijn, draait ons leven om een strak rooster. De maandag is voor mij. Ik ben die dag niet beschikbaar voor werk. Dinsdag en woensdag zijn de kinderen bij m’n schoonouders. Donderdag brengen we ze naar de kinderopvang en vrijdag is voor Kayleigh. In het weekend gaan onze activiteiten, zoals vrienden zien of NEC bezoeken, gewoon door. Dat betekent dat één van ons thuisblijft met de kinderen. Als we allebei een evenement hebben, bijvoorbeeld de bruiloft van vrienden, dan logeren de kinderen bij mijn (schoon)ouders.
Als de kinderen straks naar school gaan, zal het agendaloze leven voorbij zijn. Alweer. Dan wil Thorre bij vriendjes spelen en moet Lizzie naar zwemles gebracht worden. Zo’n strak programma is voor nu nog een horrorbeeld, maar wordt gewoon een fijne werkelijkheid zoals de afgelopen drie jaar ook prima zijn verlopen. ‘Heel even over volgende week’, hoor ik mijn vriendin alweer zeggen voordat ze Excel opent en de agenda digitaliseert. ‘Heb jij tijd om ze naar sporttraining te rijden?’ Ik breng ze weg, zal ik antwoorden.
Lees ook: Dirk (40): ‘Zwaar, een tweeling? Helemaal niet, wij zijn geluksvogels’
Jaren geleden werd ik achtervolgd door gewapende mannen, tegenwoordig door Google Agenda. Voor die eerste sloeg ik een keer onverwachts linksaf, van die tweede kom ik minder snel af. Maar als ik straks weer in de achteruitkijkspiegel kijk, zie ik twee hoofdjes op de achterbank die verwachtingsvol vooruit staren. Vrijheid en verantwoordelijkheid kunnen uitstekend samen reizen, alleen is daar wel wat logistieke kwaliteit voor nodig.
Meer lezen van Dirk? Dat kan in zijn dossier.
