Een buik vol met Judith Sturm-Huls: 'Deze onverwachte zwangerschap voelt als een cadeautje'

‘Normaal gesproken heb ik een heel regelmatige cyclus. Toen ik niet ongesteld werd, vond ik dat al gek. Twee dagen nadat ik ongesteld moest worden, kreeg ik een lichte bloeding. Ik dacht eerst dat het misschien kwam doordat ik bezig was met afvallen en gezonder eten. Maar de dagen daarna zette het bloeden niet door.

Toen heb ik toch maar een zwangerschapstest gedaan. In de eerste vijf minuten zag ik helemaal niets. Pas 35 minuten later verscheen er een soort indroogstreepje. Ik vond het maar vreemd. Ik voelde me ook helemaal niet zwanger. De volgende dag haalde ik een extra test en die zag er precies hetzelfde uit.

Rollercoaster

Toch begon ik het gevoel te krijgen dat er misschien iets aan de hand was en wilde ik blijven testen. 'Ik zie niets, hoor', zei Koos. Op dag drie begon ik heel licht iets te zien. Vanaf dat moment heb ik ongeveer een week in een enorme rollercoaster gezeten.

We hadden het hoofdstuk baby nog niet helemaal afgesloten, maar ergens waren we er misschien ook nog niet klaar voor. We hadden niet eens plek voor een babykamer en niet iedereen past in de auto. Ik was net bezig met het opzetten van geboortefotografie en was sinds het begin van het jaar juist heel bewust bezig met fitter worden. Ik had net mijn streefgewicht bereikt.

Koos stopte het in het begin een beetje weg. Hij kon het bijna niet geloven. Maar toen het na een week wat meer was ingedaald, waren we allebei ontzettend blij. We realiseerden ons dat deze zwangerschap echt een cadeautje is. Dit kind was er blijkbaar klaar voor, ook al waren wij dat misschien nog niet helemaal. En gelukkig bleek er uiteindelijk ook gewoon een oplossing voor onze praktische problemen. We kunnen een dakkapel op zolder plaatsen, zodat de baby toch een plekje in huis krijgt.

Best pittig

Ik heb natuurlijk al drie kinderen rondlopen, dus ik moet zeggen dat ik het soms best pittig vind. Gelukkig gaan er twee naar de basisschool, maar ik heb alsnog mijn handen vol. Ik heb me van week 5 tot week 16 ongelofelijk misselijk gevoeld, maar inmiddels voel ik me weer prima. In het eerste trimester heb ik dan ook echt geleefd op zo ongezond mogelijk eten. Het liefst at ik iedere dag een puntzak patat met mayonaise. En chocola. Vooral de Dove karamel-chocolade. Die is ook nog eens zo lastig te vinden, dus als ik hem ergens zag, moest ik hem hebben.

Lees ook: 'Had ik maar geweten dat een goede moeder eerst voor zichzelf moet zorgen'

Het voelde ergens wel een beetje suf, want ik was net zo gezond bezig. Ik had mezelf voorgenomen om vanaf het begin van dit jaar fitter te worden en ineens kreeg ik al dat gezonde eten niet meer weg. Als ik dan toch groenten moest eten, wilde ik het liefst boerenkool. Midden in de zomer.

Nog een jongen

Deze zwangerschap leek qua misselijkheid heel erg op die van mijn tweede, waardoor ik dacht: dit moet wel een meisje zijn. Dat bleek dus niet zo te zijn.

We hebben een pretecho laten maken, want ik wilde het graag weten. Ik vind het knap als mensen het de hele zwangerschap niet willen weten of het voor zichzelf kunnen houden. Dat zou niets voor mij zijn. We krijgen dus nog een jongetje en hebben straks drie jongens en een meisje in huis.

Ik vind bevallen leuk

Ik heb drie totaal verschillende bevallingen gehad en vond ze eigenlijk allemaal leuk. Ik vind bevallen gewoon echt leuk. Mijn eerste bevalling was medisch, maar ik kon alsnog in bad bevallen. Noor is thuis in bad geboren. Bij Foss was dat ook het plan, maar hij had in het vruchtwater gepoept, waardoor het uiteindelijk toch een medische bevalling werd. Hij was er trouwens wel binnen anderhalf uur.

Nu hoop ik in ons nieuwe huis te kunnen bevallen, het liefst weer in bad. Pijnbestrijding wil ik liever niet. Als ik iets spannend vind, is het een ruggenprik, ik ben echt niet goed met naalden. Ik hoop vooral dat het deze keer niet nóg sneller gaat dan bij de laatste bevalling. Tegelijkertijd weet ik inmiddels dat je allerlei plannen kunt maken, maar dat een bevalling uiteindelijk toch anders kan lopen dan je had bedacht.

Lees ook: Marilyns bevallingsverhaal: 'Het ging zo snel. We haalden het ziekenhuis nog nét op tijd'

Zware nesteldrang

Als je mij een beetje kent, verbaast het je niets dat nesteldrang zwaar aanwezig is, maar ruimte voor een babykamer hebben we nog niet. Op zolder hebben we een grote overloop. Daar staat inmiddels de commode en ik heb een behangetje op de muur geplakt. Ik wil ook nog een verschoontafel op onze slaapkamer maken.

Ik ben sowieso altijd in huis bezig, maar nu moet er ineens van alles anders. De garage moet bijvoorbeeld een bijkeuken worden. Mijn nesteldrang uit zich er vooral in dat het hele huis op orde moet zijn. Dat was bij mijn andere zwangerschappen ook al zo. Met 39 weken stond ik nog een buitenmuur te witten, terwijl het dertig graden was. Het moest gewoon gebeuren.

Ik kan daar behoorlijk in doorslaan, dat weet ik van mezelf. Koos is nu dus druk bezig in de garage, want er moet ontzettend veel gebeuren. Gelukkig vindt hij het ook leuk om te klussen. Al zijn er ook heus dingen waarvan hij denkt: moet dit nou echt? Maar hij laat me lekker mijn gang gaan. Hij weet inmiddels: ja, het moet.

Lees ook: Wetenschap bewijst: brein van zwangeren verandert om voor baby te zorgen

Een unieke naam

Onze kindernamen hebben allemaal vier letters, waarvan één letter dubbel is. Daar wilde ik ook iets mee doen. Ik wilde het liefst een beetje een unieke naam. Maar als je inmiddels toe bent aan je vierde kind, is dat nog best een uitdaging. Ik heb veel broertjes en neefjes en Koos ook, dus je kent al ontzettend veel namen. En dan heb je natuurlijk ook nog alle kinderen van vriendjes van school. Maar we zijn er in geslaagd en de naam ligt inmiddels klaar.

Ik blijf het wel gek vinden dat je in Nederland de naam van je baby meestal nog niet deelt. In andere landen is dat veel normaler. Als dat hier ook zo was, had ik het graag met mijn vriendinnen gedeeld. Dat lijkt me juist heel leuk. Maar voorlopig houden we hem nog voor onszelf.'

Lees ook: Een buik vol met Muk van Lil: ‘Twaalf jaar lang wist ik niet of ik ooit zwanger kon worden’