‘Mijn vriend en ik waren samen op vakantie in Amerika toen we besloten dat we voor een kind wilden gaan. Het was meteen raak – en dat was best een shock. Wat gaat er op ons afkomen? Natuurlijk waren we ook heel blij. Ik zat aan het einde van mijn burn-out, dus het was fijn dat er eindelijk iets vrolijks gebeurde.
Eerst zien, dan geloven
Op 21 november hadden we de positieve test, op 9 december was de eerste echo. Mijn vriend dacht ‘het komt allemaal wel goed’, ik was meer van: eerst zien, dan geloven. Op de echo zagen we al snel het vruchtzakje. Maar verder niks. Dit klopt niet, dacht ik.
De echoscopiste vertelde dat er een grote kans was dat het niet goed was. Ze kon nog niet bevestigen dat het een miskraam was, we moesten een week later terugkomen. We hielden ons groot tijdens dat gesprek, maar thuis kwam alle spanning eruit. Het is al zo gek om niet te weten wat er op je af gaat komen, en dan krijg je ineens het nieuws dat het misschien niet goed zit.
Lees ook: Echo's tijdens je zwangerschap: welke krijg je allemaal (en wanneer)?
Wel gegroeid
Een week later was het vruchtje gegroeid, maar er was nog geen kloppend hartje te zien. We begonnen te rekenen: kan dat nog? Was mijn eisprong misschien later geweest door het tijdsverschil van de reis?
Er werd weer een nieuwe echo gepland, tussen kerst en oud en nieuw. We kregen ondertussen een beetje hoop: het vruchtje was wél gegroeid, en ik kreeg zwangerschapssymptomen. Ik was misselijk, mijn buik begon wat uit te zetten. Ondertussen deed ik er alles aan om alcohol en bepaald eten te vermijden. Ergens dachten we: als we hoop houden, zit het goed.
Op 30 december kregen we de echo. Rond die datum zou ik 10 weken zwanger zijn, dus er moest echt al een kloppend hartje te zien zijn. Maar op de echo was die niet te zien.
Weg toekomstbeeld
We hadden vooral verdriet en ongeloof. Maar ook het gevoel: het is mislukt. Na een paar weken heb ik me ziek gemeld om het te verwerken. Ik ben zo blij dat ik dat gedaan heb. Ik heb alles helemaal uitgeschreven, met al mijn gevoel en emoties erbij. Toen kon ik het pas echt verwerken, en voelde ik rouw.
Als je zwanger bent, fantaseer je over hoe je leven er straks uit gaat zien. Maar dat toekomstbeeld viel ineens weg. En we wisten niet wanneer het weer ging komen, en of het überhaupt nog ging komen.
Lees ook: Twee op de drie vrouwen hebben psychische klachten na een miskraam
Alsof je ervoor kiest
De miskraam is opgewekt door pillen. Dat vond ik heel raar: alsof je er toch nog zelf voor kiest om het te doen. Maar we hadden al 21 dagen in spanning gezeten en ik was er klaar mee, lees ik nu terug in mijn uitgeschreven verhaal. Ik wilde het uit mijn lichaam hebben om door te kunnen gaan.
Op nieuwjaarsdag heb ik de eerste pil genomen. De twee dagen erna moest ik vaginaal pillen inbrengen, dat was zo gek om bij mezelf te doen.
Koorts en rillingen
Ik voelde enorme krampen en had veel bloedverlies. Ik was er ook echt ziek van: ik had koorts, diarree en rillingen. Het was zo naar om daar nog doorheen te moeten gaan, terwijl het al fout zat.
Ergens was ik nieuwsgierig hoe het eruit zou zien. Ik las online dat mensen het opvingen. Maar ik dacht: dat beeld gaat misschien nooit meer weg. Ik heb wel een plons gevoeld, maar heb het niet gezien. Het was ook nog superklein.
Lees ook: Kims miskraamverhaal: ‘Ik moest mijn dode baby opvangen in een vergiet’
Lang bloedverlies
Vanaf toen voelde ik me meteen beter, ’s middags heb ik een rondje gewandeld. Nog één keer heb ik een pil ingebracht om alle restjes los te maken, achteraf had dat misschien niet gehoeven.
Ik heb nog drie weken bloedverlies gehad, dat vond ik echt verschrikkelijk. Toen dat was gestopt, was ik heel verdrietig. Mijn eerste zwangerschap was afgelopen.
Snel doorgaan
Er ging zoveel door me heen. Nu lees ik terug in mijn verhaal: ‘Hadden we toen wel moeten beginnen? Had ik niet eerst honderd procent beter moeten zijn, heb ik het zelf veroorzaakt door met een burn-out aan de slag te gaan?’ Tegelijk had ik hoop: als we snel doorgaan, ben ik hopelijk snel weer zwanger en vergeten we het.
Tijdens een controle-echo zag de echoscopist dat ik bijna aan het ovuleren was. We wilden weer beginnen met proberen, dat was ook wel gek. Een paar weken later had ik positieve zwangerschapstesten. Ik kreeg weer hoop – maar later werd ik toch weer ongesteld. Die positieve test bleek nog van de restjes van de miskraam te zijn.
Ziek gemeld
Daarna heb ik me dus ziek gemeld, om mezelf niet gek te maken en om alles op een rijtje te zetten. Ik heb er ook veel over gepraat. Pas dan hoor je hoeveel mensen dit ook hebben meegemaakt.
Ergens vind ik het jammer dat je dat pas achteraf hoort. Op de dag van de miskraam zelf leek het wel alsof iedereen afgesproken had om omstebeurt wat liefs te sturen. Ik heb zoveel steun gehad.
Lees ook: Nienkes miskraamverhaal: ‘In mijn klas werd dit een mooi gesprek over verlies’
Weer zwanger
Op 28 maart was ik weer zwanger. Voor mijn gevoel duurde het lang, maar achteraf is het snel gegaan. Deze keer koos ik ervoor om het sneller met meer mensen te delen. Gelukkig zagen we bij de eerste echo meteen een kloppend hartje. De hele zwangerschap voelde ik wel een extra spanning. Ik besef nu nog meer hoe bijzonder het is als het goed gaat.
Op de uitgerekende datum van mijn eerste zwangerschap zijn we samen uit eten geweest. Dat blijft een moeilijke periode, ondanks dat ik toen weer zwanger was. Bijna een jaar na de miskraam, in december 2025, is onze dochter Nola geboren. Gelukkig is het allemaal goed gegaan.
Niet weggestopt
Stel dat we ooit voor een tweede willen gaan, dan vind ik dat spannend. De kans dat er nog een miskraam komt, is best groot. Het helpt om erover te praten. Ook vond ik het fijn om mijn verhaal te kunnen delen met mensen die na mij een miskraam hadden, dat was ook goed voor mijn eigen verwerking. Ik ben blij dat ik het niet weggestopt heb.’
