‘Sinds ik op mijn 21e de diagnose autisme kreeg, hoorde ik regelmatig dat het beter was als ik bepaalde dingen niet zou doen of willen. Kinderen krijgen was een van die dingen. Ik begon te geloven dat het inderdaad niets voor mij was. Het leven was soms zelf al ingewikkeld genoeg.
Onverwachts zwanger
Maar toen raakte ik op mijn 39e toch zwanger. Mijn vriend en ik hadden dat niet meer verwacht. Ik was doodsbang. Er kwamen ineens zoveel nieuwe dingen op me af en er was zoveel onduidelijkheid. Wat zou er allemaal gebeuren? Was ik niet te oud? Kon ik wel een goede moeder zijn? Wat zouden de mensen in mijn omgeving ervan vinden? Ik piekerde me een ongeluk.
In tegenstelling tot mij was mijn vriend heel erg blij met de zwangerschap. Natuurlijk vond hij het ook spannend, maar hij kon zich wel voorstellen hoe het zou zijn om een kind te krijgen. Hij fantaseerde al over hoe de baby eruit zou zien en begon zelfs al een band met haar op te bouwen. Dat vond ik moeilijk. Ik kon mij daar nog helemaal niets bij voorstellen en was vooral bezig met mijn angsten en alle onduidelijkheid.
Aan het begin van de zwangerschap was ik erg bang om een miskraam te krijgen. Ook was ik bang voor de uitslagen van de echo’s en de NIPT-test. Nadat alles uiteindelijk goed bleek te zijn, kreeg ik wat meer rust in mijn hoofd.
Meer lezen over: Psychische klachten tijdens de zwangerschap
Paniekaanvallen
Tegen het einde van mijn zwangerschap kreeg ik enorme paniekaanvallen en huilbuien omdat de bevalling steeds dichterbij kwam. Naar mijn gevoel hadden we het bij de verloskundige veel eerder over de bevalling en het bevalplan moeten hebben, want ik wist niet precies wat een bevalling inhield.
Wanneer zouden de weeën beginnen? Wat zou er dan allemaal gebeuren? Zou het heel veel pijn doen? Wie zouden er allemaal bij zijn? Ook zag ik op tegen de prikkels tijdens de bevalling. Het idee dat zorgverleners mij van binnen zouden onderzoeken, vond ik erg beangstigend.
Lees ook: Bang voor de bevalling? Dit kun je doen
Doorverwijzing naar ziekenhuis
Vanwege mijn vragen over de bevalling en omdat de baby in een stuitligging lag, werd ik doorverwezen naar een gynaecoloog. Ze was kort en zakelijk. Nadat ze op de echo had gezien dat de baby inmiddels was gedraaid, vertelde ze dat er een inleiding met pijnstilling gepland zou worden. Dan zou het duidelijk zijn wanneer de baby geboren werd en zou ik geen pijn hebben. Voordat ik het wist, stond ik alweer buiten. Ik had nauwelijks de kans gehad om vragen te stellen en het voelde totaal niet goed.
Ik had geen idee wat een inleiding inhield. Toen ik in de app van het ziekenhuis las over het ‘inbrengen van een ballon’, raakte ik erg in verwarring. De gynaecoloog had mij hier niets over verteld. De onrust en huilbuien namen weer toe.
Uiteindelijk stuurde mijn verloskundige me weer naar het ziekenhuis, waar ik een andere gynaecoloog kreeg. Deze arts luisterde naar mij en dacht mee. Uiteindelijk werd de baby geboren via een geplande keizersnede.
Toch ging het daarna mis
Al die maanden hadden we het met verschillende zorgverleners over de bevalling gehad, maar niemand had mij verteld wat ik kon verwachten van de periode daarna.
Ik vond het moeilijk dat alle zorgverleners wegvielen. En opeens was ik moeder, een rol die helemaal nieuw voor me was. Mensen zeiden dat ik moest genieten, maar hoe doe je dat? Ik werd overvallen door gevoelens, was emotioneel heel breekbaar en soms zelfs suïcidaal. Met mijn toestemming schakelde de verloskundige de crisisdienst in. Daar had ik niet zoveel aan. En na zes weken stopte ook die begeleiding.
Lees ook: Celine (35): ‘Had ik maar eerder geleerd hoe belangrijk structuur is voor een moeder met autisme’
Zorgverleners met kennis van autisme
Terugkijkend had ik veel baat gehad bij zorgverleners in de verloskunde met kennis van autisme. Met de juiste begeleiding, zowel tijdens de zwangerschap als in de periode daarna, had veel onnodig leed voorkomen kunnen worden.
Ik heb het ontzettend moeilijk gehad. Mijn relatie stond onder druk en ik heb mijn dochter (inmiddels 4 maanden oud) in die eerste periode niet altijd kunnen geven wat ze nodig had. Ik was er wel om haar te voeden en te verschonen, maar emotioneel was ik er vaak niet. Dat doet nog steeds pijn.
Inmiddels gaat het beter met me, ik begin te wennen aan het leven met een baby en voel me sterker en stabieler. Ik merk ook dat ik het moederschap steeds beter in mijn eigen tempo en op mijn eigen manier vorm kan geven. Dat geeft me vertrouwen. Ik hoop dat er nog een tweede kind komt. Als dat zo is, zal ik ervoor zorgen dat ik tijdens de zwangerschap, de bevalling én in de periode daarna wel de juiste hulp krijg.’
We publiceren iedere zondagavond een nieuwe aflevering in deze rubriek, eerdere interviews lees je in ons dossier Had ik maar. Heb je ook een levensles over het ouderschap die je wilt delen met andere ouders? Mail oproep@oudersvannu.nl
