‘Zo’n zeven jaar geleden kochten we een lelijk schildersbusje. Ik werkte op dat moment fulltime in het onderwijs, maar had een grote wens om een lange reis te maken. Joachim had de wens om zelf een huis te bouwen. Toen dachten we: één plus één is twee. We besloten het busje om te bouwen tot camper en gingen daarmee op reis.
Lees ook: Nira reist met haar gezin de wereld over: ‘Het leven loopt altijd anders dan je denkt’
Het roer om
In eerste instantie nam ik een sabbatical van vijf maanden en Joachim stopte met zijn werk als kok. We dachten dat we na die vijf maanden wel terug zouden gaan. Maar we raakten verliefd op het reizen. Joachim zette intussen ook een eigen bedrijf op rondom animatievideo’s en dat liep al snel heel goed. Zelf ging ik nog één week als docent aan de slag. Maar toen ik daar op maandagochtend in de rij stond voor een bak vieze koffie, denk ik al snel: nee, dit gaan we niet doen.
Ik stapte naar mijn teamleider en meldde: ‘Ik vind het hier heel leuk, maar het reizen heeft me te pakken.’ Het bedrijf van Joachim loopt inmiddels zo goed, en als je reist heb je veel minder kosten. Ik verklaarde mezelf voor gek dat ik vijf dagen per week aan het werk was en aan het einde van de maand minder geld overhield dan wanneer ik reisde.
Lees ook: Manon (37) woonde een half jaar met haar gezin in Noorwegen: ‘Ik leerde hoe je een relaxed gezinsleven kunt hebben zonder haast’
Een kinderwens
Rond kerst vertrokken we, zonder einddatum. We reisden van het noordelijkste puntje van Europa in Lapland tot het zuidelijkste puntje van Europa, de Canarische Eilanden. Het reisvirus had ons helemaal te pakken. En ergens onderweg kwam er nog iets bij: een kinderwens.
Joachim en ik riepen altijd dat we nooit kinderen wilden. Maar tijdens het reizen zagen we overal jonge gezinnen. Kinderen die leerden lopen op het strand, in zee zwommen en met hun ouders de wereld ontdekten. Dit leek ons eigenlijk heel bijzonder. Het paste ontzettend goed bij hoe wij wilden leven. Wat we om ons heen in Nederland zagen, was vooral: maandag naar oppas één, dinsdag naar oppas twee en dan nog twee dagen naar de opvang. We hebben daar ontzettend veel respect voor, maar we zagen onszelf dat echt niet doen.
Tijdens onze eerste kiteles op de Canarische Eilanden zeiden we ‘ja’ tegen een vrachtwagen die in Nederland stond. We bouwden hem om tot ‘tiny house’ en vertrokken naar Marokko, Spanje en verder. Intussen werd onze kinderwens steeds groter. In Marokko zag ik ineens twee streepjes op een zwangerschapstest. Het voelde zo surrealistisch dat ik het bijna niet kon geloven. Dus deed ik meteen nog een test. Ook positief.
Een jongetje!
Negen maanden later beval ik uiteindelijk in Nederland van een jongetje: Jippe. Samen met Jippe reisden we weer verder. Ondanks dat we waanzinnig mooie avonturen meemaakten, kwamen we erachter dat vrijheid niet alleen maar vrijheid is.
In Spanje kregen we te maken met ontzettend veel slecht weer, overstromingen en situaties waarin het echt onveilig werd. Dat was zonder kind al spannend, maar met Jippe voelde het ineens heel anders. Op zulke momenten misten we onze familie.
Mijn vader ging met pensioen en ik was er niet bij. Ook miste ik verjaardagen van belangrijke mensen in mijn leven. En ik wilde heel graag meer genieten van mijn ouders. Toen Jippe één jaar was, herkende hij zijn opa’s en oma’s niet. Terwijl hij vier opa’s en oma’s heeft. Dat was voor ons een enorme mismatch met hoe we ons leven voor ogen hadden.
Reismoe
Ook praktisch veranderde er veel sinds de komst van Jippe. Het bedrijf van Joachim bleef groeien en samen doopten we het om tot Studio Walrus, waar we allebei voor gingen werken. Ik hield me bezig met planning, e-mails en scripts en Joachim maakte de video’s. Intussen werden we een beetje reismoe. Ik weet dat het verwend klinkt, maar elke keer een nieuwe plek ontdekken kost ook energie. We kregen heimwee naar sleur. Naar een dorpje, bekende gezichten, een soort village om ons heen. Voor ons zit rijkdom niet in een kast vol speelgoed voor Jippe. Het zit in samenzijn en bijvoorbeeld samen ontdekken hoe kastanjebomen groeien. En op een gegeven moment merkten we dat het reizen ons daar juist een beetje bij in de weg ging staan.
We besloten te stoppen met reizen. De vrachtwagen was niet gemaakt voor de Nederlandse winter, dus die maakten we winterklaar. Maar toen kwamen we erachter dat wonen in een vrachtwagen in Nederland ook niet helemaal bij ons paste. We keken naar wat er te koop stond in Nederland en merkten al snel dat we op elkaar gingen vitten. En dat terwijl Joachim en ik eigenlijk nooit ruzie hebben. Dat is voor mij een teken.
Lees ook: ‘Met drie kinderen in een tiny house wonen is extreem goed voor de onderlinge band’
Van vrachtwagen naar yurt
Een vriendin van ons woont in een yurt. Als we daar op bezoek gaan, voelt het als een warme deken. Alleen natuurlijke materialen, veel ruimte en een heel andere manier van wonen. Daarom ging ik ook op Marktplaats kijken naar een yurt en niet veel later staat hij er. Als iets eenmaal in ons hoofd zit, zit het ook direct in onze kont, haha.
Sinds kort wonen we in onze yurt. We hebben stromend en warm water, een keuken met koelkast en een badkamer. De yurt was oorspronkelijk bedoeld voor gebruik in Polen, waar het in de winter 15 graden onder nul kan worden. Hij is goed geïsoleerd en heeft een houtkachel. In principe kunnen we hier dus gewoon de winter door.
Blijven is ook vrijheid
Hoe ons leven er over vijf jaar uitziet? Geen idee. Misschien wonen we hier tien jaar. Misschien komt er zelfs weer een klein campertje bij. Maar als een van ons over een maand zegt: ‘Ik word hier ongelukkig van’, gooien we het roer weer om.
Al is ons verlangen naar vastigheid echt gegroeid. Jippe is ingeschreven op de vrijeschool en we willen hem meer van zijn opa’s en oma’s laten meemaken. Misschien is dat wel de grootste les die we tijdens het reizen hebben geleerd: soms betekent vrijheid juist dat je kunt besluiten om ergens te blijven.’
Lees ook: Dit verklaart de groei van het aantal vrije scholen
