‘Ik ben net klaar met het inruimen van de vaatwasser als mijn collega me rond 20.00 uur belt. Als ik bevaldienst heb, weet ik dat ze me ook ’s avonds kan bellen, maar aangezien ik momenteel niet zo’n dienst heb, is het vreemd dat ze me nu wil spreken. Ik neem direct op en ben verbaasd als ik hoor dat ze mijn planning heeft gewijzigd.
Ik krijg te horen dat ik de resterende vijf dagen niet meer kraam bij een van de twee gezinnen die ik deze week onder mijn hoede heb. Ze reageert vaag als ik vraag wat daarvan de reden is. Ze belooft me dat ze er op een ander moment op terugkomt en hangt vervolgens op.
Hele nacht piekeren
Ik had me verheugd op een ontspannen avond bankhangen, maar dat zit er nu niet meer in. Die avond en nacht pieker ik me suf: waarom ben ik nou van dat gezin gehaald?
Lees ook: Kraamverzorgster bevalt niet? Zo ga je ermee om
Omdat ik geen nieuwe cliënten toegewezen heb gekregen, kan ik de volgende dag een volledige dienst draaien bij het andere gezin. Daar zit mijn kraamweek er al bijna op en met hen heb ik een goede band opgebouwd. Ik vertel hun over het telefoontje de avond ervoor en dat ik me afvraag wat er gebeurd zou kunnen zijn.
Op het matje geroepen
Is er een conflict geweest? Was er geen klik? Hebben de ouders aangegeven dat ze niet blij met je zijn? Het gezin stelt me alle vragen die ik mezelf ook al heb gesteld. Er is niets vervelends voorgevallen en ze hebben me nooit verteld dat ze ontevreden zijn. Of er geen klik was, durf ik eerlijk gezegd niet te zeggen, want daarvoor heb ik nog te weinig tijd met hen doorgebracht.
Diezelfde dag krijg ik een appje van mijn manager. Of ik aan het einde van mijn dienst naar kantoor kan komen omdat ze me wil spreken. Ik stuur terug dat dat geen probleem is, maar dat ik graag wil weten waar het over gaat. Geen reactie. Ik raak gefrustreerd. Ik mag toch op zijn minst weten waarom ik op het matje word geroepen?
Lees ook: Wat doet een kraamverzorgster (en wat niet)?
‘Heb je iets gestolen?’
Met bonzend hart rijd ik naar het kantoor, waar mijn manager al op me zit te wachten. Gelukkig draait ze er niet langer omheen. Ze zegt dat er een klacht over mij is binnengekomen omdat ik mogelijk iets gestolen zou hebben. Ik schrik van wat ik hoor en krijg van pure schrik tranen in mijn ogen.
Dan vertelt ze dat er bij het gezin waar ik kraamde plots twee pinpassen kwijt waren nadat ik er was geweest. Vader en moeder zouden sterke aanwijzingen hebben dat ik er iets mee te maken heb. Ik ben boos en verdrietig tegelijk. Ik, iets stelen? Ik probeer me te verdedigen, maar ik kom slecht uit mijn woorden.
Geen aangifte
De klacht en beschuldiging worden verder onderzocht, zo krijg ik te horen. Wat ik wel raar vind: ik mag gewoon blijven werken en word dus niet op non-actief gesteld. Ook doen de cliënten vooralsnog geen aangifte. Waarschijnlijk omdat ze denken dat ik de pasjes weer inlever. Maar ik heb ze niet!
Eenmaal weer in de auto barst ik in huilen uit. En ook thuis ben ik er steeds mee bezig. Van mijn baas mag ik geen contact met het gezin opnemen, dus ik moet me echt inhouden om hen niet te bellen.
Lees ook: Kraamwerk: ‘Mijn leidinggevende belde en zei dat ik word beschuldigd van diefstal’
‘Ze bieden hun excuses aan’
De volgende ochtend word ik wakker met hevige hoofdpijn. Ik heb zo slecht geslapen, dat ik me ziek meld. Ik probeer bij te slapen, maar mijn piekermodus draait weer op volle toeren. De kraamdagen bij het gezin probeer ik als een film in mijn hoofd weer af te spelen. Heb ik die dagen überhaupt ergens pinpassen zien liggen?
Net als ik van vermoeidheid toch in slaap dommel, gaat mijn telefoon. Het is mijn baas weer, die vraagt of ik weer naar kantoor kan komen, want er is een nieuwe ontwikkeling. Ik antwoord dat ik het liefst in bed wil blijven liggen, maar dat als het écht nodig is, ik wel zal komen.
Mijn baas klinkt dit keer opgewekter. ‘Het is goed nieuws, de pasjes zijn gevonden. Ze zaten in de broekzak van de kraamheer’, zegt ze. ‘Ze bieden hun excuses aan.’ Ook van mijn manager krijg ik een ‘sorry’.
Lees ook: Ruzie tussen kinderen: 5 tips om het op te lossen
Alerter
Pinpasjesgate, zoals ik het tegenwoordig zelf noem, is inmiddels al even geleden. En hoewel ik op niemand boos ben, merk ik wel dat het mij als kraamverzorgende heeft veranderd. Ik ben voorzichtiger geworden.
Ben ik nu in een huis waar ik iets waardevols zie rondslingeren, dan benoem ik dat meteen. Zo van: ‘Hier ligt een duur horloge, moeten jullie dat niet veilig opbergen?’ Ik wil koste wat het kost voorkomen dat ik opnieuw zoiets meemaak.’
*Op verzoek van de geïnterviewde is de naam gefingeerd.
Liefhebber van onze rubriek Kraamwerk? We publiceren iedere zaterdag een nieuwe aflevering, eerder gepubliceerde Kraamwerken vind je in ons dossier. Liever op papier? Dat kan! De bijzonderste afleveringen zijn gebundeld in een boek.
