‘In januari 2024 beviel ik van mijn zoon. Mijn bevalling was heftig: twee dagen lang had ik weeën, maar de ontsluiting kwam – ondanks weeënopwekkers – niet op gang. Een ruggenprik werkte niet, en uiteindelijk heb ik snel moeten persen omdat het niet goed ging met mijn zoon.
In elf minuten is hij geboren. Ik had een subtotaalruptuur van graad 3. Na de bevalling mocht ik kort mijn baby vasthouden, maar daarna moest ik direct naar de ok.
Lees ook: Uitscheuren tijdens de bevalling
Huilen van de pijn
Mijn herstel verliep slecht, ik had veel pijn. De hechtingen lieten in de eerste week los, waardoor mijn perineum niet goed heelde en ik nog maar een klein perineum overhield. Ik kon niet lang staan of lopen en ik kon niet goed uitplassen. Het voelde alsof ik een tampon inhad die niet goed zat.
Ondertussen zag ik dat mensen vrolijke newbornshoots hadden, maar ik kon mijn kind niet eens vasthouden zonder pijn te hebben. Soms moest ik, als ik een paar stappen zette, al huilen van de pijn. De vader van mijn kind was buiten beeld en dat maakte alles extra zwaar; ik droeg 24/7 de zorg voor mijn baby alleen.
Lees ook: Hoelang duurt het voordat je weer jezelf bent na een bevalling?
Een soort bal
Ik googelde mijn symptomen en kwam erachter dat het misschien een verzakking was. Na een paar weken heb ik met de spiegel gekeken en ik zag bij mijn vagina een soort bal die eruit wilde komen. Dit klopt niet, dacht ik.
De kraamverzorgster en de verloskundige hebben tijdens de kraamweek niets bijzonders gezien. Een verzakking wordt erger naarmate je staat, door de zwaartekracht, daarom heb je er aan het einde van de dag meer last van. ’s Nachts kan alles weer naar zijn plek teruggaan – waarschijnlijk hebben ze daarom niets gezien.
Niet serieus genomen
Omdat ik zo erg uitgescheurd was, moest ik zes weken na de bevalling naar de gynaecoloog. Maar bij de eerste controle voelde ik me niet serieus genomen. Ik gaf aan dat ik dacht dat ik een verzakking had, maar de gynaecoloog zei: je bent nog herstellende van de bevalling, je kunt daar nog niet van spreken. Ze wuifde mijn klachten weg. Ik dacht: ik zal wel gek zijn, iedere vrouw zal wel zoveel pijn hebben.
Lees ook: Een verzakking na de bevalling: symptomen, oorzaken en behandelingen op een rij
Dubbele verzakking
Ik ging ook naar de bekkenfysio, maar dat vlotte niet echt. Ze vermoedde wel dat ik een verzakking had, maar ze mag geen officiële diagnose stellen. Uiteindelijk heeft een tweede gynaecoloog de diagnose baarmoeder- en blaasverzakking gesteld, dus een dubbele verzakking. Ook zag ze dat er een spier van mijn bekkenbodem was afgescheurd, door de bevalling – wat weer een verhoogd risico gaf op een verzakking.
Aan de ene kant was het fijn dat ik bevestiging kreeg, maar mijn wereld stond compleet op zijn kop. Ik voelde me mismaakt, wilde niet meer intiem zijn met iemand, en kon nauwelijks voor mezelf en mijn kind zorgen.
Suïcidale gedachten
Ik raakte depressief. Zelfs dingen als boodschappen doen ging niet zonder pijn en zonder de angst dat ik op de grond moest gaan liggen van de pijn. Elke dag had ik klachten, waardoor ik heel weinig kon. Het voelt alsof de babytijd van me is afgepakt. Ik had ook een tijdje suïcidale gedachten. Het beïnvloedt je leven op elk vlak, zowel fysiek als mentaal. Hierdoor zat ik in de ziektewet. Ik ben doorverwezen naar GGnet en heb antidepressiva gehad.
De desbetreffende tweede gynaecoloog gaf aan dat veel vrouwen enige mate van verzakking hebben na hun bevalling. De verzakking die ik heb, komt meer voor bij oudere vrouwen, na de menopauze. Dat was de bevestiging voor mij: het is niet normaal. Ik voelde me een mismaakte vrouw.
Lees ook: Suïcide onder jonge moeders: ‘De vraag ‘denk je weleens aan de dood?’ wordt te weinig gesteld’
Ingrijpende operatie
Deze gynaecoloog stelde voor om pessaria te gebruiken, een ring of kubus die de blaas en baarmoeder steunt. Maar bij mij viel die er telkens uit. Een paar maanden later stelde ze een operatie voor. Ze zouden daarbij ook mijn baarmoederhals verwijderen, dus dan zou ik nooit meer kinderen kunnen krijgen. Dat vond ik heel heftig. Ik wist ook niet of dát dan de oplossing zou zijn voor mij, dus ik wilde graag een second opinion.
Anderhalf jaar na de geboorte heb ik een second opinion gekregen bij Bergman Clinics, bij een man die veel weet over verzakkingen. Hij zei: die operatie was heel ingrijpend geweest en had in jouw geval niet geholpen.
In elkaar gezakt
Ondertussen had ik steeds meer pijn en ben ik zelfs een keer op de grond gezakt op de parkeerplaats bij een supermarkt. Een vreemde vrouw heeft toen mijn zoon en de boodschappen in de auto moeten zetten. Ik ben huilend naar mijn moeder gereden, zodat zij voor mijn zoon kon zorgen en ik kon gaan liggen. Ik heb in die tijd zoveel aan mijn moeder gehad.
Helpende operatie
Uiteindelijk ben ik vorig jaar in september geopereerd door een uro-gynaecoloog. Die operatie heeft het grootste deel van mijn klachten weggenomen. In mijn achterwand zijn spieren naar elkaar toegebracht, en mijn perineum is hersteld. Veel pijn kwam daardoor, denk ik; ik had niets wat mijn organen goed kon ondersteunen.
Mijn perineum is alleen niet goed geheeld, dus ik moet nog een keer geopereerd worden. Wanneer weet ik niet. Door mijn depressie ben ik aardig wat aangekomen; ik wil eerst voldoende afvallen. Ook duurt het herstel zo’n drie maanden, dus ik moet van tevoren regelen dat iemand de zorg voor mijn kind en de huishoudelijke taken kan overnemen.
Lees ook: Totaalruptuur tijdens de bevalling: wat is de kans?
Niet erg genoeg
Ze hebben mijn verzakking nog niet geopereerd; dat is ‘nog niet erg genoeg’. Als een blaasverzakking na een aantal jaar weer terugkomt, moeten ze wellicht een mesh (een kunststof matje, red.) gebruiken. Dit doen ze liever niet vanwege de risico’s.
De pijn is niet meer zo erg als die was, maar ik heb wel pijn als ik zware dingen heb getild. Ook tijdens de menstruatie is de pijn heviger, al is dat minder sinds ik de pil slik. Soms voelt het alsof mijn tampon niet goed zit en ik kan nog niet goed uitplassen. Ook heb ik last van luchtbellen die vastzitten in m’n vagina. Ik voel me mismaakt vanonder. Ik heb geen partner meer, maar ik schaam me nu te erg om met iemand anders intiem te zijn.
Facebookgroep
Ik kan niet de enige zijn, dacht ik. Ik vond een Amerikaanse Facebookgroep waarin vrouwen zoveel herkenbare verhalen deelden. Ik dacht: misschien is er ook wel behoefte aan een Nederlandse Facebookgroep. Die ben ik zelf gestart.
Om elkaar een luisterend oor te bieden, maar bijvoorbeeld ook tips te geven voor een uro-gynaecoloog. We zijn met zo’n 45 vrouwen en ik merk dat we allemaal dankbaar zijn dat we in de groep zitten.
Meer aandacht
Gelukkig neemt de uro-gynaecoloog me heel serieus, maar hier in Nederland is het onderzoek naar verzakkingen een ondergeschoven kind. Daar mag echt meer aandacht voor komen, ook als voorlichting voor zwangere vrouwen. Niemand bereidt je erop voor dat dit kan gebeuren, en dat dit dus ook zo’n enorme impact kan hebben op je leven.
Leven weer terug
Mentaal ben ik er nog niet helemaal, maar het gaat stukken beter. Ik heb mijn leven weer teruggekregen. Op dit moment zie ik geen tweede kind in mijn leven, omdat ik bang ben dat het erger wordt. Maar ik doe de deur niet helemaal dicht.
Ik moet nog wel aan mijn zelfbeeld werken. Stel dat ik intiem zou worden met iemand, dan voel ik me erg onzeker. Bij mij moet je fysiek mijn voorwand aan de kant duwen. Moet ik dat van tevoren vertellen? Vindt diegene mij dan mismaakt? Daar werk ik nu nog aan. Zo van: hallo, ik heb een kind op de wereld gezet. Ik mag er ook gewoon zijn.’
