Kraamwerk: ‘Het mooie servies is voor hen en ik krijg koffie in een kartonnen bekertje’

‘‘Niet zeuren en dankbaar zijn voor wat je krijgt.’ De keren dat mijn moeder het vroeger tegen me zei, zijn ontelbaar. Thuis hadden we het niet breed: mijn ma was alleenstaand en kon vanwege gezondheidsredenen niet werken. Ik was altijd jaloers op de kinderen uit mijn klas die het goed hadden en ontwikkelde een minderwaardigheidscomplex.

Ma leeft inmiddels niet meer, maar het voelt soms wel alsof ze nog bij me is. Zo ook toen ik een keer moest kramen bij een gezin dat me weer als dat meisje van vroeger liet voelen.

Lees ook: Goed om te weten: zo draag jij als ouder bij aan het (negatieve) zelfbeeld van je kind

Geluk

Via het kraambureau waarvoor ik werk, kom ik terecht bij een stel dat een tweede kind heeft gekregen. Ze wonen in een mooie twee-onder-een-kap in een gezinsvriendelijke wijk en hebben een grote Volvo voor de deur staan.

Ik kan natuurlijk niet in hun portemonnee kijken, maar mijn eerste indruk is dat deze mensen niets te klagen hebben.

Warm welkom

Vader en moeder verwelkomen me hartelijk en vertellen over de geboorte van hun baby de nacht ervoor: in het ziekenhuis, vlot en zonder complicaties.

Dan staat vader op, loopt richting de woonkeuken en wenkt me met een subtiele hoofdbeweging hem te volgen. Hij wil me wegwijs maken door het huis en begint met de woonkeuken. Op het aanrecht staat het koffieapparaat; zo’n groot exemplaar waarmee je allerlei ingewikkelde soorten koffie kunt zetten. Aan de muur boven de machine hangt een plank met daarop koffiemokken en glazen.

Oploskoffie

Ik heb zin in een kop, maar die kan ik met dit bakbeest onmogelijk zelf zetten. Het is net alsof de kraamheer mijn gedachten kan lezen, want hij biedt aan om me een handje te helpen.

Lees ook: Hoeveel koffie en thee kun je drinken als je zwanger bent?

Hij trekt een keukenkast open en haalt er een pot oploskoffie uit. Uit een lade komt een kartonnen beker die hij vervolgens vult met een paar scheppen koffiepoeder en heet water uit de kokendwaterkraan. Omdat de koffie zo heet is, pakt hij een tweede bekertje om te voorkomen dat hij zijn vingers brandt.

Voor zichzelf zet hij met het ingewikkelde apparaat een kop koffie, in een glas. Hij grapt dat het apparaat alleen voor speciale mensen bedoeld is en lacht zo hard dat zijn schouders ervan schokken. Ik lach schaapachtig mee.

Ongemakkelijk

De dagen erna zet ik voor mezelf steeds oploskoffie, die ik vervolgens drink uit wegwerpbekers. Ook thee drink ik uit kartonnen exemplaren, omdat ik het gevoel heb dat dat zo hóórt.

De kraamheer en -vrouw zetten voor zichzelf wel steeds die luxe koffies. Ik voel me er ongemakkelijk bij en snap niet goed waarom ik het moet doen met oploskoffie en kartonnen bekers, maar durf er niets over te zeggen. Het is immers niets belangrijks en ik wil niet als een ondankbare zeur overkomen.

Taart

Op dag vier heeft de vader bij een bakker appeltaart gekocht die hij de kraamvisite serveert op mooie gebaksbordjes. Omdat ik op dat moment de baby aan het verschonen ben, krijg ik later gebak aangeboden. Op een kartonnen bord en met een houten vorkje.

De dagen die volgen gebeurt steeds hetzelfde. Als ik hen vraag of ik wat te drinken voor hen kan inschenken, antwoorden zij steeds dat ze het zelf pakken. Koffie, thee, sap: alles gaat in mooie glazen en mokken. Ik moet het doen met de wegwerpvariant of mijn eigen waterfles.

Lees ook: 7x de leukste roestvrijstalen drinkbekers (die niet lekken)

Contact houden

Met het gezin heb ik voor mijn gevoel verder wel een leuke klik. Het zijn aardige mensen en de kraamweek vliegt voorbij. Toch voel ik me met momenten minderwaardig.

Op de laatste dag word ik bij het afscheid bedankt voor alle goede zorgen. Vader en moeder vinden het jammer dat de week er alweer op zit. Ze opperen zelfs om contact te houden. ‘Je bent altijd welkom voor een kop koffie!’ Het is er nooit van gekomen.

*Op verzoek van de geïnterviewde is de naam gefingeerd.