‘Een goede vriendin met kinderen die ouder zijn dan die van mij zei altijd: “Kleine kinderen, kleine problemen en grote kinderen, grote problemen.” Ik kon me vinden in wat ze zei over kleine kinderen, maar dacht dat het wel mee zou vallen met wat daarna zou komen.
We laveerden lekker door de jaren waarin onze kinderen (13, 9 en 7 jaar) nog klein waren. Het was dynamisch en druk, maar ook heel gezellig. Vooral in de tijd dat ze allemaal op de basisschool zaten, was het overzichtelijk.
Van brugklaskamp tot vapes
Toen de oudste in groep 8 zat en we een middelbare school uitkozen, was ik me bewust van haar aanstaande puberteit. Ik wist dat haar kleine, veilige wereld groter zou worden. Dus ik las me in en luisterde naar podcasts zoals Help, ik heb een puber! van Kluun.
Die nieuwe fase wilde ik volledig omarmen. Toch was dat in de realiteit lastiger dan ik dacht. Ineens waren er nieuwe kinderen, een brugklaskamp en veel toetsen en huiswerk. Sommige klasgenoten dronken al weleens alcohol of rookten vapes. Dat waren dingen waar mijn kind helemaal niet mee bezig was. Ze kreeg te maken met teleurstelling en afwijzing, en werd geconfronteerd met een nieuwe realiteit waarin vragen als ‘Wie ben ik?’ en ‘Bij wie wil ik wel of niet zijn?’ belangrijk werden.
Lees ook: typisch pubergedrag, waarom reageert je puber zo
Oude gevoelens kwamen terug
Mijn dochter worstelde. Tegelijkertijd wierpen haar struggles mij terug naar mijn eigen puberteit waarin ik dingen had doorstaan die niet leuk waren. Pukkels, een veranderend uiterlijk, lelijke en stiekeme gebeurtenissen. Daar sprak ik als kind niet over met mijn moeder; ik slikte het in en ging door. Ineens kwamen al die gevoelens weer boven en besefte ik hoe eenzaam die periode destijds voor me was.
Ook al wist ik dat het niet kon en dat het niet helpend was, ik wilde de worsteling van mijn dochter wegnemen. Dat ik het zo moeilijk zou vinden om haar bij te staan in deze nieuwe fase, had ik niet zien aankomen.
Inmiddels probeer ik mijn emoties los te zien van die van haar. Met mijn eigen moeder praat ik over mijn gevoelens van toen en nu, met mijn eigen dochter over wat er nu bij haar speelt. Ze begrijpt dat je veerkrachtig wordt van teleurstelling en afwijzing; zo ver was ik als 13-jarige nog niet.
Lees ook: Hoe werkt het puberbrein?
Wat heeft zij nodig?
Had ik maar meer gesprekken gevoerd met andere ouders van pubers om te ontdekken hoe zij het doen en wat zij voelen. Ik had graag willen weten dat deze nieuwe fase ook iets zou vragen van mij.
Als ik beter voorbereid was geweest op de emoties van mijn dochter en mezelf, had ik meer rust ingebouwd. Het had me geholpen om meer uit te kunnen zoomen, om te beseffen dat die gevoelens normaal zijn en erbij horen, in plaats van me erin mee te laten slepen.
Er loopt ineens een volwassene in wording in huis. Ze neemt letterlijk meer ruimte in en dat is even schakelen. Alles was lange tijd klein en overzichtelijk, dat verandert nu. De gezinsdynamiek is anders. Het is opnieuw zoeken naar balans: wat wil onze puber, wat willen onze andere kinderen en wat willen wij als ouders?
Maar ook: wat willen we onze puber meegeven? Hoe kunnen we met haar meegroeien zonder onszelf te verliezen? Want dat is wat zij nu nodig heeft: haar ouders aan de zijlijn, waar ze altijd bij terechtkan, terwijl ze zelf zoekt naar haar pad.’
Florine Duif is auteur, therapeut en communicatiespecialist. Ze schreef het boek ‘Moedig genoeg’ (2026, Lev. Uitgevers), voor mensen die willen leven met lef. Eerder schreef ze ‘Moeder genoeg’, voor moeders die op zoek zijn naar geluk, ruimte en kracht.
We publiceren iedere zondagavond een nieuwe aflevering in deze rubriek; eerdere interviews lees je in ons dossier Had ik maar. Heb je ook een levensles over het ouderschap die je wilt delen met andere ouders? Mail oproep@oudersvannu.nl
