‘Toen ik probeerde om zwanger te worden, merkte ik dat het niet vanzelf ging. Ik kwam in een medisch traject en onderging meerdere ivf-pogingen die keer op keer mislukten.
Toch zwanger
Ik bleek ook een schildklierafwijking te hebben en op een gegeven moment waren er in Nederland geen medische opties meer. Dus ik week uit naar het buitenland, waar ik uiteindelijk zwanger werd van een tweeling.
Fysiek ging het lange tijd goed, maar mentaal was het zwaar. Ik voelde veel angst, ondanks dat alles medisch goed gevolgd werd.
Lees ook: Het buitenland lonkt als zwanger worden niet lukt. Kan of mag daar meer?
HELLP-syndroom
Na 26 weken ging het mis. Ik bleek het HELLP-syndroom te hebben en belandde in het Erasmus MC. De artsen stonden klaar en gingen ervan uit dat ik moest bevallen. Ik hoopte dat we het nog konden uitstellen, dat mijn lijf dat aankon.
Dat bleek zo te zijn: de bevalling werd nog vier weken uitgesteld. Toen mijn waarden te slecht waren, werden mijn dochters gehaald.
Niet bij mij
Na de bevalling verwachtten de artsen dat ik snel zou opknappen, maar dat gebeurde niet. Ik bleef ernstig ziek en niemand wist hoe dat kon. Het was zo erg, dat ik mijn dochters de eerste week van hun leven niet kon zien. De ene complicatie volgde de andere, en ik onderging een zware darmoperatie.
Het was een vreemde tijd. Soms kreeg ik te horen dat het goed ging met mijn dochters, maar het voelde alsof ze niet bij mij hoorden. Ik kon nauwelijks bevatten dat ik moeder was geworden.
Lees ook: Bevallen van een tweeling: dit wil je weten
Weken in ziekenhuis
Samen lagen we zo’n tien weken in het academisch ziekenhuis, daarna volgden een streekziekenhuis en een verblijf in het Ronald McDonald Huis.
Op het moment dat we eindelijk naar huis mochten, had ik nog nooit volledig voor mijn dochters gezorgd. Het voelde onwennig. Plotseling was ik verantwoordelijk voor twee baby’s die veel huilden, terwijl ik zelf nog aan het revalideren was.
Ik trommelde familieleden en buren op en kreeg huishoudelijke hulp via de gemeente. De primaire zorg was geregeld, maar mentaal ging het steeds slechter. Ik werd stiller, voelde me somber en had het gevoel dat ik tekortschoot als moeder.
Ga wandelen
Bij de huisarts kreeg ik adviezen als: ‘Ga wandelen, het komt wel goed, het hoort erbij.’ Daardoor dacht ik dat ik het zelf maar moest oplossen en zette ik door.
Ondertussen ging het slechter en slechter. Genieten was bijna onmogelijk. Ik voelde me overweldigd en onzeker over hoe ik voor mijn dochters kon zorgen.
Zoektocht naar hulp
Online begon ik te zoeken naar hulp en kwam bij verschillende hulpverleners terecht. Het was fijn mijn verhaal kwijt te kunnen, maar het voelde toch niet helemaal passend.
Totdat ik bij iemand terechtkwam die EMDR toepaste. Na een paar sessies merkte ik al verschil. Eindelijk kreeg ik ademruimte en begon ik me beter te voelen. De zwaarte verdween, en ik kreeg weer zin in de dag.
Lees ook: EMDR na een traumatische bevalling: wat is het en wanneer helpt het?
Overlevingsmodus
Eindelijk begon ik te begrijpen wat er gebeurd was en waarom ik bepaalde klachten had ervaren. Al die tijd had ik in overlevingsmodus gestaan.
Ik vroeg me af waarom niemand me eerder vertelde dat er specifieke hulp bestaat voor vrouwen die zo’n moeilijke start hebben. Hulp vragen is een vorm van zelfzorg. Te lang dacht ik dat ik alles zelf moest dragen.’
Inmiddels helpt Ilonka vrouwen die net als haar een zwangerschaps- of bevaltrauma meemaakten. Volg haar op Instagram: @ilonkakuipers
We publiceren iedere zondag een nieuwe aflevering in deze rubriek, eerdere interviews lees je in ons dossier Had ik maar. Heb je ook een levensles over het ouderschap die je wilt delen met andere ouders? Mail oproep@oudersvannu.nl
