Shirin (41): ‘Had ik maar eerder kunnen praten over mijn miskramen’

‘Mijn man en ik hadden een sterke kinderwens. Ik zag het helemaal voor me: een grote tafel vol kinderen. Toen we ervoor gingen, was het vrijwel meteen raak.

Voordat de echoscopist iets zei, zag ik tijdens de eerste echo dat het hartje te traag klopte. Ik barstte in tranen uit en hoorde haar zeggen dat het inderdaad niet goed was. Met een vingerknip belandde ik van de hemel in de hel.

Lees ook: Echo’s tijdens je zwangerschap: welke krijg je allemaal (en wanneer)?

In een ambulance

Het was mijn eerste ervaring met een miskraam. Ik kende bijna niemand die het had meegemaakt en erover sprak en had geen idee hoe ik om moest gaan met het verdriet. Ik klapte naar binnen, deelde mijn verlies met weinig mensen en bleef werken.

Ook op de dag dat ik miskraammedicatie innam. Eerst mijn werk afronden, daarna neem ik wel vrij, dacht ik toen. Die avond lag ik in een ambulance, omdat ik zoveel pijn had.

Mijn verdriet

Ook tijdens de tweede zwangerschap ging het mis. Weken na een goede eerste echo begon ik hevig te bloeden – het hartje was gestopt terwijl ik heel lang in de veronderstelling was dat alles goed was. Weer belandde ik in het ziekenhuis, weer ging ik daarna gewoon aan het werk en weer wist ik me geen raad met mijn verdriet.

De mensen aan wie ik wel vertelde over wat ik doormaakte, zeiden dingen als: zie het als iets positiefs dat je zwanger kunt raken, het is zo vroeg in de zwangerschap gebeurd, het was nog niets, de volgende keer gaat het wel goed, etc. Goed bedoeld, maar niet helpend. Jij begrijpt me toch niet, dacht ik dan, en ik hield mijn mond. Ik was alleen met mijn verdriet, dat was heel eenzaam.

Lees ook: ‘Volgende maand beter’: 19x de pijnlijkste opmerkingen die jullie kregen na een miskraam

Had ik toen maar mensen om me heen gehad, thuis en op mijn werk, die zeiden: ik ben er voor je, wat heb je nodig? Erover praten, samen stil zijn, een kop thee drinken, een arm om me heen. Het beïnvloedde alles, en ik was zelf niet in staat om aan te geven wat ik nodig had.

Negen maanden bang

Na veel onderzoeken, waar niets uitkwam, werd na een derde zwangerschap onze zoon (inmiddels 6 jaar oud) geboren. Ik was negen maanden bang en heb wel 33 echo’s laten maken – waarvan een groot deel op eigen verzoek en kosten – om mezelf, voor even dan, gerust te stellen.

Toen hij 1 jaar werd, was ik voor de vierde keer zwanger. Het ging weer mis. De miskraam kwam maar niet op gang, wat er uiteindelijk toe leidde dat mijn lichaam in een levensbedreigende bloedvergiftiging (sepsis) belandde met als gevolg bewustzijnsverlies. Ik werd met spoed per ambulance naar het ziekenhuis gebracht.

Lees ook: Hoe verloopt een spontane miskraam en wat moet je doen als het jou overkomt?

Mantra

Daarna stortte ik in. Overdag was ik een liefdevolle moeder, zodra hij sliep was ik een robot. Ik zat vol met onverwerkte gevoelens. Schrijven, therapie en meditatie hielpen me erbovenop. Ik moest verder, voor mijn zoon.

Uiteindelijk raakte ik nog een keer zwanger van onze dochter (inmiddels 2,5 jaar). Weer was het doodeng. Ik hield me vast aan mijn mantra: als dit kind voor ons bestemd is, dan blijft het. Het zorgde voor kalme momenten.

Een cultuur van erkenning

Het is goed zo. Ik wil niet nog een zwangerschap meemaken en ben er ook te oud voor. Wel voel ik een sterke motivatie om iets te doen voor volgende generaties vrouwen, voor mijn dochter. Door te praten, desnoods door briefjes te schrijven aan elkaar.

Als je open bent, delen anderen hun verhalen en dat helpt. Zo leren we met elkaar een cultuur van erkenning te bouwen – waarin verlies niet langer in stilte gedragen hoeft te worden, maar een plek krijgt.’

Shirin schrijft een boek over zwangerschapsverlies (Ben ik de enige?), dat dit najaar uitkomt. Het boek bundelt stemmen van meer dan tachtig vrouwen, mannen en gezinnen wereldwijd over zwangerschapsverlies, aangevuld met bijdragen van medische en professionele experts. Je kunt haar volgen via @amitheonlyone.book.