‘Ik weet al heel vroeg dat ik moeder wil worden. Als ik op mijn 20e verliefd word, vertel ik hem op onze derde date al dat ik een kinderwens heb. Hij geeft aan dat hij die ook heeft. Als ik 25 jaar ben, ben ik er klaar voor. Hij nog niet. Dat is geen probleem. Ik wacht en geef hem de ruimte.
We hebben fijne jaren samen en als ik 29 jaar ben, word ik zwanger. Achteraf ben ik dankbaar dat we hebben gewacht en ruimte hebben gehad voor persoonlijke ontwikkeling. Dat heeft ons gevormd tot de ouders die we willen zijn.
Lees ook: Als je partner geen kinderen wil, maar jij wél
Onzekerder
Ik ben zwanger van een meisje en heb een ongecompliceerde zwangerschap. Alles verloopt goed en we zijn dolgelukkig. Als ze 1,5 jaar oud is en mijn moeder ernstig ziek wordt, besluiten we voor een tweede kind te gaan. We voelen dat we er klaar voor zijn en hopen dat mijn moeder dit kind ook nog mee mag maken.
Ik sta er totaal niet bij stil dat een zwangerschap mis kan gaan. Natuurlijk weet ik dat miskramen bestaan, maar ik heb het in mijn omgeving nooit van dichtbij meegemaakt en mijn eerste zwangerschap verliep probleemloos.
Maar deze zwangerschap voelt anders. Onzekerder. Als ik zes weken zwanger ben, krijg ik plots bloedverlies. Ik bel mijn man en hij probeert me gerust te stellen. Bloedverlies kan voorkomen in het begin van een zwangerschap. Maar ik voel meteen dat het niet goed zit. Dit is een miskraam.
Lees ook: Dit kan bloedverlies tijdens de zwangerschap betekenen
Gezien
Het hele weekend verlies ik veel bloed. Het voelt als een heftige menstruatie, met krampen. Ik voel me leeg en intens verdrietig. Ik heb al gedroomd over dit kind en rouw om wat er niet zal komen, maar wel zo gewenst was. Ik vind het mentaal best zwaar. Tegelijk voel ik ook berusting. Mijn lichaam wist dat het niet goed zat.
De week na de miskraam zou ik een echo hebben, maar dat hoeft voor mij niet meer. De verloskundige begrijpt dit en is een enorme steun. Ik kan met haar praten over mijn verdriet en ook over mijn moeder, die ernstig ziek is. Ik voel me gezien. Ik krijg een uitnodiging voor Wereldlichtjesdag en een jaar na de miskraam een kaartje ter herinnering van het zieltje.
Lees ook: Cerissa’s miskraamverhaal: ‘Ik ben al acht jaar bezig met zwanger worden’
Ervaring delen
Wat ik zo vreemd vind, is dat ik totaal niet wist hoe het zou zijn om een miskraam mee te maken. Terwijl zoveel vrouwen dit meemaken. Ondanks dat het zo normaal is, lijkt het nog best taboe te zijn. Daarom ben ik er open over.
Een paar maanden na mijn miskraam belde een collega me. Ze zei: ‘Ik heb nu een miskraam. Help. Ik durf niemand anders te bellen.’ Ze was blij dat ik mijn ervaring met haar kon delen. Onlangs maakte een vriendin het ook mee en samen konden we erover praten.
Lees ook: Hoe verloopt een spontane miskraam en wat moet je doen als het jou overkomt?
Aan het overleven
Een maand na de miskraam mag ik opnieuw zwanger worden. Dat voelt onvoorstelbaar. De zwangerschap is veel minder vanzelfsprekend. Als ik vijf maanden zwanger ben, wordt mijn moeder opgenomen in een hospice en overlijdt kort daarna. Er is meer angst, vooral richting het einde. Ik ben bang voor nog meer verlies en vind het moeilijk om me te verbinden met de baby.
Na het overlijden van mijn moeder ben ik intens verdrietig. Ik spreek het kind in mijn buik toe dat het verdriet niet omwille van haar is, dat zij heel geliefd is. Het voelt in die periode alsof ik aan het overleven ben.
Lees ook: Kraamwerk: ‘Tijdens de geboorte van haar zoon is haar schoonvader overleden’
Nog een dochter
Uiteindelijk mag ik opnieuw een gezonde dochter op de wereld zetten. Het is helend om haar vast te houden. Ze brengt troost en geluk. Ik ben dankbaar dat zij er is en dat ik twee gezonde kinderen heb mogen krijgen. Ze zijn precies goed zoals ze zijn en we zijn compleet als gezin.’
