‘Ons ritme is flink veranderd. We staan vroeger op en je moet meteen voor iemand zorgen. Voorheen was ik alleen verantwoordelijk voor mezelf en de hond, maar nu kan het zijn dat de wandeling met Pip soms even moet wachten. Hoe laat we opstaan, hangt af van de opvang.
Als Cruz daarheen gaat, brengen we hem altijd vóór 08.30 uur weg. Doorgaans staan we rond 07.00 uur op en lopen we met z’n vieren naar buiten. Op dagen dat hij thuis is, wisselen Kevin en ik de taken af: de één ontfermt zich over de kleine, de ander laat de hond uit.
Geluk met een goede slaper
Ik moet eerlijk zeggen dat we veel geluk hebben. In het begin meldde Cruz zich nog om de twee uur, maar inmiddels slaapt hij door. We hebben eigenlijk nooit problemen gehad met zijn ritme.
’s Avonds heeft hij vaak wat meer energie en hij blijft, vergeleken met andere baby’s, wellicht iets langer op. Daardoor slaapt hij in de ochtend ook wat langer uit.
Lees ook: Slaapschema baby: het slaapritme per maand
Bang voor de kraamzorg
Tijdens mijn zwangerschap was ik nergens bang voor, behalve voor de kraamzorg. Het idee dat er een week lang een vreemde in je huis is, vond ik heel heftig en intiem. Je moet maar net een klik hebben. Uiteindelijk pakte het fantastisch uit.
Het klikte zo goed met onze kraamverzorgster dat ze nog steeds op bezoek komt en we dagelijks appen. Laatst hebben zij en haar dochter voor het eerst opgepast toen wij een avondje uitgingen. Ze is nu onze vaste oppas. Een idealere situatie had ik me niet kunnen voorstellen.
Van de Limburgse ruimte naar de Pijp
We komen allebei uit het Limburgse Landgraaf, maar wonen nu al tien jaar in Amsterdam. Toen ik zwanger bleek, sloeg de paniek even toe. Iedereen zei dat een zwangerschap zwaar was door de hormonen, maar ik vond het juist ontzettend leuk.
We dachten even terug aan onze eigen jeugd in een huis met een tuin, maar in Amsterdam is zo’n buitenruimte natuurlijk alleen weggelegd voor multimiljonairs. We zijn op zoek gegaan naar een ander huis, maar telkens als we in een huis buiten de stad stonden, voelden wij ons verloren.
Lees ook: Birgit (30) verhuisde van de stad naar het platteland: ‘Geen beslissing die je zomaar maakt’
Gezellige chaos
Kevin vroeg op een gegeven moment eerlijk of ik mezelf daar echt zag wonen. Toen ik ‘nee’ zei, vertelde hij dat hij het ook niet zag zitten en viel er een last van onze schouders. We beseften dat liefde, aandacht en ons eigen geluk belangrijker zijn dan vierkante meters.
Nu zorgen we dat het klopt in ons appartement. Ook al is er geen aparte babykamer en staan zijn spullen tussen die van ons, het is een gezellige chaos die echt bij ons past.
Nuchterheid en vrolijkheid
Ik ben nuchter ingesteld en heb nooit hoge verwachtingen. Dat hielp om het eerste halfjaar positief te ervaren. Ik voel me geen typische moeder. Het voelt meer alsof we er een heel tof klein vriendje bij hebben gekregen. Natuurlijk zijn er struggles; Cruz had bijvoorbeeld flink last van eczeem.
Omdat Kevin dat vroeger ook had, wisten we dat die kans bestond. Dat traject was niet leuk, maar door rustig te blijven en de juiste mensen om ons heen te verzamelen, kwamen we erdoorheen. Gelukkig bleef Cruz zelf lachen. Hij begint en eindigt de dag met een lach. Het is onvoorstelbaar hoe vrolijk hij is.
Lees ook: Eczeem bij je baby: herkennen en behandelen
Ontspanning en de drukke dagen
De drukste dag is wanneer Kevin naar kantoor is. Dan ben ik alleen met Cruz en de hond. Zodra ik de voordeur opendoe, sta ik direct op de trap. Dan ga ik met de baby in de draagzak naar buiten om de hond uit te laten in het park of op de markt. Soms mis ik dan een extra handje, maar ik geniet er ook van om me volledig op hem te kunnen focussen.
Qua ontspanning verschillen Kevin en ik enorm. Hij is een sporter (fitness, hardlopen, Hyrox), terwijl ik mijn rust vind voor de tv met een goede serie of gezelligheid met vriendinnen. Ik haal ook veel plezier uit mijn werk. Ik heb de hele zwangerschap doorgewerkt en stond tien dagen na de bevalling alweer op een event.
Avondritueel
Cruz zit nu in de fase van de eerste hapjes. Die geven we in de middag, zodat we ’s avonds rustig zelf kunnen eten. Meestal zit hij er gezellig bij aan tafel of krijgt hij een flesje. Daarna is het tijd voor spelen, de hond uitlaten en opruimen. Tussen 20.00 en 21.30 uur gaat hij naar bed.
Hij meldt zich vaak rond middernacht voor een laatste fles en slaapt daarna door. Als hij slaapt, proberen we er een gezellige avond van te maken, maar vaak zijn we simpelweg gesloopt. Zodra ik mijn handen vrij heb, moet ik vaak ook nog e-mails en DM’s beantwoorden voor werk.
Lees ook: Vanaf wanneer geef je de eerste hapjes aan je baby?
Pannenkoeken op zondagochtend
Onze familie woont niet in de buurt, dus we hebben geen directe achterwacht. Soms is dat een gemis, bijvoorbeeld als hij voor het eerst uit zichzelf gaat zitten. Dan facetimen we iedereen, maar het zou leuker zijn als ze even spontaan langs konden komen.
In het weekend houdt Kevin de traditie van pannenkoeken of poffertjes op zondagochtend in ere. We houden die dag echt vrij voor ons gezin, tenzij we naar Limburg gaan. We nemen de baby eigenlijk overal mee naartoe, al merk ik dat ik vaker ‘nee’ zeg tegen uitnodigingen. Tijd is sinds ik moeder ben veel schaarser.’
