Miguittes bevallingsverhaal: ‘Ik vond de ring of fire chiller dan een perswee’

‘De laatste weken van de zwangerschap voelde ik me goed. Tot ik de 40 weken aantikte. Ik was uitgerekend en dat deed mentaal iets met me. Mijn zus beviel in die periode beviel van mijn neefje en ik dacht alleen maar: ik wil nu ook. Lichamelijk begon het me ook steeds zwaarder te vallen. Ik was moe, kreeg bekkenpijn en kon prikkels maar moeilijk verdragen. Ook slapen werd steeds lastiger, omdat Loucca op mijn blaas drukte. Daardoor moest ik er ’s nachts vaak uit.

Lees ook: Vaak plassen tijdens je zwangerschap, waarom is dat en wat helpt?

‘Ik kon niet meer’

Met 40 weken en 5 dagen ging ik voor een controle bij de verloskundige. Ik wilde graag gestript worden, maar dat was niet mogelijk omdat ik nog geen ontsluiting had. Daar heb ik om gehuild, want ik wilde zo graag dat de bevalling zou beginnen.

De verloskundige vertelde dat ik eventueel kon worden ingeleid. Dat zag ik niet zitten. Ik was bang dat ik weeënopwekkers nodig zou hebben en een weeënstorm zou krijgen, zoals mijn zus had meegemaakt. Ik sprak met de verloskundige af dat ik over de inleiding zou nadenken.

Lees ook: Bij deze moeders kwam de baby op een andere dag dan de geplande inleiding

Harde buiken

De volgende dag zat ik in de auto naar mijn zus in Amsterdam toen ik opeens laag in mijn buik steken voelde. Omdat ik dit zoiets eerder had gevoeld, durfde ik niet te hopen dat de bevalling was begonnen. Eenmaal bij mijn zus verdwenen de harde buiken helemaal. Die nacht sliep ik eindelijk weer goed. Achteraf denk ik dat mijn lichaam zich voorbereidde op Loucca’s geboorte.

Taart eten

Sinds week 8 aten mijn partner Han en ik elke zaterdagmorgen een taartje in bed om een nieuwe zwangerschapsweek te vieren. Dat deden we ook toen ik de 41 weken aantikte, maar ik voelde me totaal niet fijn. Han was ook wat nerveus. We zijn allebei controlfreaks, dus we vonden het lastig dat we niet wisten wanneer de baby zou komen.

Lees ook: Donna Luisa: ‘Had ik maar eerder leren loslaten toen ik zwanger wilde worden’

‘De bevalling is begonnen’

We besloten daarom te gaan shoppen om onze gedachten te verzetten. Maar in de winkel moest ik steeds even stilstaan omdat ik kramp kreeg. Misschien doen we te veel, dacht ik nog.

Die nacht werd ik rond 03.00 uur wakker met buikpijn. Ik wist meteen: dit zijn weeën. Ze voelden heel anders dan de krampen die ik eerder had gehad. De weeën kwamen nog onregelmatig, maar ik pakte meteen mijn TENS-apparaat erbij tegen de pijn.

Later die ochtend hebben Han en ik nog naar de Olympische Spelen op tv, als afleiding. Om 12.00 uur besloten we de verloskundige te bellen. Ze zei dat ik haar opnieuw moest bellen als de weeën elke 2 tot 3 minuten kwamen. Ook zei ze: “De bevalling is begonnen, daar mag je op vertrouwen.” Dat vond ik fijn om te horen.

Lees ook: een Tens-apparaat bij de bevalling, hoe werkt dat?

1 centimeter ontsluiting

Helaas verdwenen de weeën al snel. Na een kort dutje op de bank werd ik onrustig. Waarom kwamen ze niet terug? Han en ik besloten een wandeling te maken en toen begon het weer te rommelen. Om 17.00 uur kwamen de weeën om de 3 minuten.

“Waarschijnlijk zit je nu op 1 centimeter ontsluiting”, zei de verloskundige toen we haar belden. Dat vond ik ontmoedigend, want ik dacht dat het nog heel lang zou duren.

Lees ook: Ontsluiting meten, hoe gaat dat?

Onder de douche

Om 20.00 uur werd de pijn heviger. Ik bleef op de knop van het TENS-apparaat drukken en gelukkig lukte het me om tussendoor een beetje te slapen. Toen ik wakker werd, belden we de verloskundige opnieuw. Ik wilde graag dat er iemand langskwam, want ik werd er gek van dat ik niet wist hoeveel ontsluiting ik had.

Helaas zat ik nog steeds op 1 tot 2 centimeter. “Ga maar even onder de douche staan”, zei de verloskundige voordat ze weer wegging. Douchen vond ik vreselijk. Tegelijkertijd was ik blij dat het nu echt was begonnen. Ik voelde dat de weeën steeds heftiger werden.

Vliezen breken

Tegen 23.00 uur belden we opnieuw. Toen de verloskundige er weer was, bleek ik 4 tot 5 centimeter ontsluiting te hebben. Ze stelde voor mijn vliezen te breken. Dat vond ik een goed idee. Daarna moest ik op handen en knieën op bed zitten. Ik vond het een ongemakkelijke houding en had veel pijn.

Het was de hele week sneeuwvrij geweest, maar uitgerekend die dag begon het te sneeuwen. De verloskundige bleef daarom bij ons en sliep op de bank. “Maak me wakker als je het gevoel hebt dat je moet poepen”, zei ze.

Lees ook: Weeën: welke soorten zijn er en hoe herken je ze?

Knop om

Niet lang daarna begon ik te trillen, waarschijnlijk van de spanning. Ik had weinig rust in mijn lijf en was moe. Omdat de dienst van de verloskundige erop zat, werd ze afgelost door een collega. Toen die kwam, had ik 7 centimeter ontsluiting. Ik was teleurgesteld dat ik pas zover was.

Han vroeg haar wat de mogelijkheden waren om de pijn draaglijker te maken. Ze vertelde dat ik in het ziekenhuis pijnstilling via een pomp kon krijgen. Ze waarschuwde ook dat de weeën tijdens de autorit mogelijk zouden afnemen.

In het ziekenhuis zouden ze me bovendien eerst een tijd aansluiten op de CTG. Volgens haar kon het daardoor nog een tijd duren voordat ik pijnstilling kreeg. Toen ging er bij mij een knop om: ik wilde thuis doorgaan.

Gillen van de pijn

Al trillend ging ik op de baarkruk zitten. Han dacht dat ik het koud had en wikkelde een deken om me heen. Maar toen ik ook rugweeën kreeg, ging ik op mijn zij in bed liggen.

Ik gilde van de pijn en voelde dat de weeën veranderden. Ik kreeg persweeën. Om 05.30 uur belde de verloskundige de kraamzorg. Han legde ondertussen de geboortepakjes klaar, terwijl ik voelde dat ik bijna mocht gaan persen.

Lees ook: Moeders vertellen eerlijk: zoveel pijn deed de bevalling

‘Hij komt al’

Ik lag nog boven in bed toen de kraamverzorgende en een stagiaire een uur later aankwamen. Met hulp van Han en de verloskundige lukte het me om uit bed te komen en op de baarkruk te gaan zitten. Zodra ik zat, voelde ik Loucca’s hoofd. De verloskundige ging tegenover me zitten en zei dat ik nog niet mocht persen. Maar ik kon niet anders: hij kwam al.

Ring of fire

Drie minuten nadat ik op de baarkruk was gaan zitten, werd Loucca geboren. Hij floepte er zo uit! Ik hoefde niet bewust te persen, maar ademde alleen door de weeën heen.

De ring of fire voelde ik wel, maar die vond ik minder heftig dan ik had verwacht. Ik voelde het branden daarbeneden, maar vond dat minder naar dan een perswee.

Toen Loucca was geboren, besefte ik niet meteen dat hij er was. Han begon direct te huilen, maar mij lukte dat niet. Ik was heel gelukkig, maar zat nog zo vol adrenaline dat het besef nog niet echt indaalde.

Lees ook: De 4 fases van een bevalling: van de eerste wee tot beschuit met muisjes

Hechtingen

Ik hoefde maar één keer te persen voordat de placenta werd geboren. Hoe ik daarna van de baarkruk in bed ben gekomen, weet ik niet meer. Terwijl ik in bed lag met Loucca in mijn armen, werd ik gehecht omdat ik drie kleine scheurtjes had.

De verdoving die ik daarvoor kreeg, deed meer pijn dan de hele bevalling! Ik heb echt even gescholden, omdat het zo venijnig voelde. Misschien kwam dat ook doordat ik bang ben voor naalden.

De geboorte van Loucca was een pure, magische ervaring. Dat het uiteindelijk precies zo is gelopen als ik had gewild, vind ik heel erg vet.’