Marits bevallingsverhaal: ‘Mijn broek was nat en op de vloer lag een spoor van vruchtwater’

‘Het einde van mijn zwangerschap was pittig. Ik kreeg last van hartritmestoornissen en pijn aan mijn bekken. Mijn bloeddruk was altijd goed geweest, maar de laatste twee weken was die iets aan de hoge kant.

In eerste instantie wist ik niet goed wat het inhield, maar toen de verloskundige vertelde over de kans op zwangerschapsvergiftiging en een mogelijke inleiding, dacht ik: shit. Ik wilde liever niet ingeleid worden en het liefst zonder pijnmedicatie of weeënopwekkers bevallen. Maar ik was ook realistisch.

Lees ook: Vocht vasthouden of wazig zien: wanneer is er sprake van zwangerschapsvergiftiging?

‘Mooi geweest’

Met 38+5, op een donderdag, moest ik in het ziekenhuis zijn voor een controle. Twee uur lang werd alles gecheckt. In mijn urine zagen ze een normale hoeveelheid eiwit, op de echo zag alles er goed uit en ik had nog genoeg vruchtwater. ‘Kom over twee dagen terug’, kreeg ik te horen. Maar ik vond het op dat moment mooi geweest. Ik was op en kon niet meer.

In de auto terug naar huis belde ik huilend de verloskundige. ‘Er moet wat gebeuren’, zei ik tegen haar. ‘Kom langs, dan kijk ik of ik je kan strippen’, zei ze. De dinsdag ervoor had ze het al geprobeerd en toen had ik nog maar 1 centimeter ontsluiting. Helaas was er geen centimeter bij gekomen.

Lees ook: Strippen voor de bevalling: wat is het en hoe werkt het?

ChatGPT

Die avond zijn mijn man en ik op tijd naar bed gegaan. Voordat ik ging slapen, verloor ik op de wc een deel van de slijmprop.

Rond 04.00 uur werd ik wakker met kramp en niet lang daarna verloor ik nog een deel van de slijmprop. Ik was blij, maar ChatGPT had die avond, na het uploaden van een foto van de slijmprop, aangegeven dat het waarschijnlijk nog wel even zou duren voordat de bevalling zou beginnen.

Onaangenaam

Ik ben op de bank gaan liggen en probeerde nog wat te slapen, maar dat lukte niet vanwege de krampen. De weeën kwamen nog onregelmatig en de pijn was goed te doen, maar ze voelden onaangenaam.

Pas rond 08.00 uur viel ik in slaap en toen ik wakker werd, was de kramp helemaal weg. Ik baalde ervan en belde opnieuw de verloskundige.

Naar de kermis

Zij kwam rond 10.00 uur langs om te kijken of ze me kon strippen. Dat kon gelukkig, want ik had 2 centimeter ontsluiting.

Aan het einde van de middag zijn we met mijn zus en haar gezin naar de kermis gegaan, maar later die avond werd de kramp steeds heftiger. Ik lag om 20.30 uur thuis op de bank toen ik opnieuw de verloskundige belde om te vertellen wat er speelde. Ze stelde voor om langs te komen, maar ik was bang dat de weeën dan weer zouden afnemen. We spraken daarom af om rond 22.30 uur weer contact te hebben.

Lees ook: Wanneer moet je de verloskundige bellen? De 3 alarmsignalen die je niet mag negeren

Vliezen gebroken

Mijn man en ik hebben nog even een serie gekeken, daarna hebben we muziek aangezet en wat gekletst. Ik hoopte namelijk dat de bevalling zou doorzetten als ik echt ontspannen zou zijn.

En toen: pats! Het voelde alsof de baby mij heel hard schopte, maar ik wist meteen: mijn vliezen zijn gebroken. Ik stond op van de bank en had verwacht dat het vruchtwater uit me zou gutsen, maar dat gebeurde niet.

Maar toen ik eenmaal stond, kreeg ik een heel heftige wee. Na 10 seconden kwam de tweede wee en vervolgens voelde ik het vruchtwater stromen. Het bleef maar langs mijn benen naar beneden lopen.

Paniek

Ik probeerde naar de wc te lopen, maar dat lukte niet. Mijn broek was nat en op de vloer lag een spoor van vruchtwater. Mijn man belde de verloskundige.

Ik raakte in paniek en was volledig overrompeld. Huilend videobelde ik met mijn zus, die zag hoeveel pijn ik had. Ze kwam meteen naar mij toe en arriveerde ongeveer op hetzelfde moment als de verloskundige bij ons thuis.

Gelukkig werd ik op dat moment weer wat kalmer. ‘Ga ik nu echt bevallen of is het nog niet begonnen?’, vroeg ik de verloskundige. Ze controleerde de ontsluiting en voelde dat ik op 4 centimeter zat.

Lees ook: Vliezen gebroken? Hier moet je op letten

Verloskundige kwijt

Om 23.15 uur reden we richting het ziekenhuis. We moesten achter de verloskundige aan rijden, maar mijn man besloot een andere route te nemen om er sneller te kunnen zijn.

Achteraf kan ik erom lachen, maar op dat moment dacht ik: wat dóe jij? We raakten de verloskundige namelijk kwijt, haha. Ze belden met elkaar: ‘Waar ben jij? Ik reed naar links? Ik naar rechts!’

Weeënstorm

Gelukkig kwamen we tegelijkertijd aan in het ziekenhuis. De verloskundige zette me in de rolstoel en ik vroeg haar of ik niet in een weeënstorm was beland. Ik had zóveel pijn en wilde meteen een ruggenprik.

Maar omdat ik in mijn bevalplan had geschreven dat ik geen pijnbestrijding wilde, zette de verloskundige me eerst onder de douche. Daar heb ik in vijf minuten vier weeën opgevangen. Het warme water op mijn lijf voelde fijn, maar woog helaas niet op tegen het ongemak van de weeën.

Lees ook: Weeënstorm, wat is het en hoe ga je ermee om?

Persweeën wegzuchten

Liggen op bed vond ik fijner. De verloskundige in opleiding, die toevallig ook bij de bevalling van mijn zus was, toucheerde me en kwam tot de conclusie dat ik al 8 centimeter ontsluiting had.

Er ging bij mij een knop om: ik wilde geen pijnstilling meer, want ik was er al bijna. Vlak daarna kreeg ik persdrang, maar persen mocht ik nog niet. Ik moest de persweeën wegzuchten en dat vond ik misschien wel het heftigste aan de bevalling.

Volledige ontsluiting

Toen het bevalbad eenmaal was opgezet, mocht ik erin. De persweeën wegzuchten lukte me toen niet meer goed. Ik zat een half uur in bad toen ik volledige ontsluiting had. Eindelijk mocht ik persen.

Wat was het lekker om eindelijk toe te geven aan dat gevoel. Ik mocht eindelijk doen wat mijn lichaam wilde.

Ik heb lange tijd op mijn knieën gezeten, hangend over de badrand. Maar op een gegeven moment moest ik op mijn billen zitten omdat Jace niet langs mijn volle blaas kon.

Lees ook: De 15 beste bevallingstips van verloskundigen

Opluchting

Toen ik eenmaal in de juiste houding zat, ging het snel. Ik had pijn, maar kon gelukkig rustig blijven. Toen Jace er eenmaal uit was, was dat een enorme opluchting. ‘Het is voorbij’, is dan ook het eerste dat ik heb gezegd toen Jace geboren was. Toen ik bij mijn man een traan op zijn wang zag, moest ik ook huilen van geluk.

De placenta kwam vanzelf en ik had bijna geen hechtingen nodig. Jace was drie uur oud toen we alweer naar huis mochten.

Als ik terugdenk aan de geboorte van onze zoon, krijg ik heimwee naar de bevalling. Het was de heftigste pijn die ik ooit heb gehad, maar ik zou dit zo nog tien keer doen.’