Charlies bevallingsverhaal: ‘Ik wilde dat ze er alles aan zouden doen om zijn leven te redden’

‘De zwangerschap van Seven was zwaar. Al met 6 weken kreeg ik last van bloedverlies. Ook kreeg ik pijn op mijn borst en benauwdheidsklachten.

Mijn klachten werden steeds erger. Ik viel flauw en had ernstige bloedarmoede. In totaal ben ik wel tien keer op de spoedeisende hulp beland. Met 24 weken kreeg ik een ijzerinfuus. Genieten van de zwangerschap kon ik niet.

Lees ook: Kortademigheid tijdens de zwangerschap: dit helpt

112

Op een gegeven moment kreeg ik zo veel pijn op mijn borst dat het leek alsof ik een hartaanval kreeg. Mijn vader belde daarom 112. ‘Je hebt een paniekaanval’, zei de ambulancebroeder. Toen ik aangaf dat ik ook buikpijn had, kreeg ik te horen dat het door de stress kwam.

Mijn buik voelde hard en ik wist: ik heb nu weeën. Eenmaal aangekomen in het ziekenhuis ging ik van afdeling naar afdeling. Vanwege de pijn op mijn borst werd ik eerst naar de hartafdeling gestuurd, daarna naar verloskunde. Daar zagen ze dat ik 1 centimeter ontsluiting en een verkorte baarmoedermond had.

Lees ook: Stress tijdens de zwangerschap, zo beperk je het

Heftig gesprek

Met spoed werd ik naar een ander ziekenhuis gebracht. Daar werd de baby gecontroleerd op afwijkingen, een soort 20 wekenecho. Met Seven was alles goed: zijn gewicht werd geschat op 980 gram, veel voor zijn termijn, maar niet zorgelijk.

Met de arts had ik een heftig gesprek. Hoe moesten zij handelen als Seven nu al geboren zou worden? Ik wilde dat ze er alles aan zouden doen om zijn leven te redden.

Ik kreeg longrijpers en weeënremmers. Als ik liep, had ik last van harde buiken en rugweeën, maar na drie dagen werd ik toch naar huis gestuurd. En dat terwijl mijn lichaam wilde bevallen.

Hoge vliesscheur

Met 28 + 1 voelde ik water langs mijn been naar beneden lopen als ik veel bewoog. Het voelde alsof ik incontinent was. Ik dacht: dit heb ik al een keer eerder gehad. Toen ik 38 weken zwanger was van Sky, mijn dochter, kreeg ik namelijk een hoge vliesscheur.

Ik ben daarom naar het ziekenhuis gegaan, maar werd weer naar huis gestuurd omdat ze dachten dat er niets aan de hand was.

Groen vruchtwater

Een dag later zag ik groenig spul in mijn inlegkruisje. Daarom belde ik weer met het ziekenhuis. Ik mocht meteen langskomen omdat ze dachten aan een infectie.

Terwijl ik me steeds slechter begon te voelen, wilden ze me toch weer naar huis sturen. ‘Zolang jij geen koorts hebt, doen we niets’, zeiden ze. Maar toen braken mijn vliezen volledig. Het vruchtwater was groen: Seven had in het vruchtwater gepoept.

Lees ook: Meconium houdend vruchtwater: wat betekent dat?

Actie

Ik had zo veel buikpijn dat het voelde alsof iemand een mes in mijn buik stak. De buikpijn zorgde voor weeën en ik kreeg 38 graden koorts. Toen werd er pas actie ondernomen. Ik kreeg antibiotica, maar geen pijnstilling. Ik had het zwaar.

De volgende dag, op vrijdag de 13e, bleek ik 2,5 centimeter ontsluiting te hebben. Ik kreeg eindelijk een ruggenprik, die in eerste instantie helaas maar aan één kant bleek te werken.

Spoedkeizersnede

Ongeveer een kwartier later werd besloten Seven te halen met een spoedkeizersnede, want zijn hartslag ging steeds omlaag.

Ik vond het spannend, maar stond er ook open in. Een keizersnede was voor mijn baby blijkbaar het beste. Dankzij de mensen op de ok kon ik gelukkig een beetje ontspannen. Zij stelden zich eerst voor en vertelden wat er ging gebeuren.

Huilen

Ik was bang dat ik het mesje zou voelen waarmee ze in mijn buik zouden snijden, maar dat was gelukkig niet het geval. De operatie zelf ging ook snel.

Toen Seven werd geboren, moest hij meteen hard huilen. Een goed teken dat zijn longen het goed deden. Mijn zoon had een goede start, daar was ik erg blij om. Toen ik mijn baby voor het eerst te zien kreeg, dacht ik: wow, je bent al best groot! Diezelfde dag mocht ik Seven vasthouden.

Lees ook: De afdeling neonatologie: dit kun je verwachten

Dankbaar

Hij is nu 4 maanden oud en het gaat goed met hem, maar omdat ik de bevalling zo traumatisch vond, denk ik nog steeds af en toe: wat als er toch iets mis is?

Ik was voorbereid op een zwangerschap van negen maanden, niet op een bevalling met 28 weken. In één moment veranderde alles. De bevalling was heftig en krachtig, maar ik ben dankbaar dat Seven gezond ter wereld is gekomen.’