Een buik vol met Claire Pronk: ‘Hoe weet ik nou of ik het goed doe als zwangere vrouw?’

‘Mijn vriend en ik zijn al veertien jaar samen. Ik was 14 jaar en hij 16 toen we een relatie kregen. Omdat we al zo lang samen zijn, vroegen veel mensen ons wanneer wij aan kinderen zouden beginnen. Dat vond ik irritant en benauwend.

Het was altijd al mijn droom om moeder te worden, maar ik vond ook dat ik nog alle tijd had om een kind te krijgen. Maar twee jaar geleden kreeg ik steeds meer het gevoel: nu lijkt het me wel leuk. Toch was ik nog niet heel actief bezig met zwanger worden. Als het gebeurt, dan gebeurt het, dacht ik steeds.

Gestopt met de pil

Omdat ik op een gegeven moment veel last kreeg van hoofdpijn, ben ik gestopt met de pil. Van vriendinnen hoorde ik namelijk dat de pil vanwege de hormonen klachten als hoofdpijn kunnen veroorzaken. Bovendien werd mijn kinderwens steeds groter. Mocht ik zwanger raken, dan was een baby meer dan welkom.

Lees ook: Stoppen met de pil? Dit gebeurt er écht in je lichaam

Toen er na acht maanden nog steeds niets ‘per ongeluk’ was gebeurd, ben ik gaan nadenken hoe dat kon. Omdat ik na het stoppen met de pil last kreeg van hormoonschommelingen, dacht ik dat het waarschijnlijk daaraan zou liggen.

Twee keer heb ik gedacht dat ik zwanger was. Ik kreeg namelijk rugklachten, buikpijn en gevoelige borsten. Maar de zwangerschapstesten waren negatief.

Ovulatietesten

Anderhalf jaar na de pil zijn we toch maar ovulatietesten gaan gebruiken. Na de eerste ronde was het raak.

Het grappige is dat ik me dit keer lichamelijk helemaal niet anders voelde. Daardoor dacht ik: ik ben vast niet zwanger. Maar ik wist dankzij het gebruik van de ovulatietesten dat er toch een kans was.

Lees ook: De ovulatietest: herken je vruchtbare dagen

Verrassing

Ik had de test gedaan en liet hem vervolgens op de wc liggen. Daarna ben ik het huis gaan poetsen. ‘Ga jij nou schoonmaken?’, vroeg mijn vriend verbaasd. Hij pakte de test, keek ernaar en zei: ‘Je bent zwanger!’

Ik geloofde het eerst niet. Daarna moest ik huilen en hebben we elkaar geknuffeld. Het was een heel mooi moment. En toch besefte ik niet helemaal wat er stond: zwanger 1-2 weken.

Geen wijn

We wilden de zwangerschap graag nog even geheimhouden omdat we het nieuws zelf ook nog even moesten laten bezinken. Maar omdat er een vakantie op de planning stond met mijn ouders, mijn zus en haar dochter, hebben we het na drie weken toch aan hen verteld. Want als ik op vakantie opeens heel moe zou zijn of geen wijn zou drinken, dan zou dat opvallen.

Ik vond het spannend en leuk om het te vertellen en ik merkte: hoe meer ik erover sprak, hoe meer het besef kwam. Maar ik ben nu 19 weken zwanger en het is soms nog steeds onwerkelijk dat er een baby in mijn buik groeit.

Lees ook: Zwangere vrouwen over eten van de verboden lijst: ‘Ik at rauwmelkse kazen en tonijn uit blik’

Snel overprikkeld

Ik voel me goed. Wel merk ik dat ik snel overprikkeld ben. Terwijl ik voorheen heel actief was en na het werk nog ging sporten of met vriendinnen afsprak, doe ik het nu veel rustiger aan. Ik verdeel mijn tijd nu heel bewust. Ergens vind ik dat lastig, want ik heb veel sociale contacten.

Rare cravings heb ik niet. Ik houd van eten, maar daar hield ik altijd al van. Ik merk wel dat ik de laatste weken meer trek heb, waarschijnlijk omdat de baby ook steeds groter wordt.

Huilen bij de echo

Sinds een week voel ik ons kind bewegen, dat is een fijn gevoel. Voor de echo’s ben ik steeds zenuwachtig. Het is best gek dat we met iedereen over de hele wereld altijd contact kunnen hebben, maar dat je je baby niet even kunt bellen om te checken of alles goed gaat.

Met de 13 wekenecho moest ik dan ook zó huilen toen ik hoorde dat alles goed was. Ik realiseerde me op dat moment ook dat onze baby het enige is dat echt belangrijk voor me is.

Ik word altijd emotioneel als ik hoor dat alles goed gaat. Ook omdat ik zelf niet weet: doe ik het allemaal wel goed? Ik zorg dat ik genoeg rust neem, goed eet en ook blijf bewegen. Maar hoe weet je nou eigenlijk of je het als zwangere vrouw goed doet? Ik vraag het me vaak af.

Badbevalling

Met de bevalling ben ik nu nog niet heel veel bezig. Ik probeer me zo veel mogelijk af te sluiten van horrorverhalen en me vast te houden aan positieve ervaringen. Ik ben wel van plan om er een boek over te lezen en om een korte cursus te volgen.

Een badbevalling lijkt me mooi en ik denk dat ik het wil doen in het ziekenhuis. Het liefst in een kamer met een gezellige huiselijke sfeer.

Lees ook: Bevallen: thuis of in het ziekenhuis?

Genderreveal

Over een paar weken hebben we de genderreveal en dan pas weten we of we een zoon of dochter krijgen. Ik vind het sowieso leuk om een groot feest te geven en met onze dierbaren nieuw leven te vieren.

We hebben al meerdere namen voor een jongen, een daarvan is favoriet. Wat betreft meisjesnamen zitten mijn vriend en ik niet op één lijn. Wat het geslacht ook is: de baby is welkom en geliefd.

Lees ook: Van piñata tot kraskaart: 8x zo deel je het geslacht van je baby op een leuke manier

Samen ontdekken

Op sociale media deel ik nu al af en toe iets over de zwangerschap. Straks wil ik ook over het moederschap delen. Of onze baby dan herkenbaar online komt, weet ik nog niet. Sociale media zijn heel kwetsbaar. Aan de andere kant is ons kind mijn grootste trots, dus ik kan me ook voorstellen dat ik de baby wél wil delen.

Ik kijk het meeste uit naar mijn nieuwe leven als gezin: samen met mijn vriend ontdekken wie ons kind is. Heeft dat mijn of zijn karakter? En hoe ziet het kind eruit?

Ik kijk erg uit naar onze toekomst samen, een groot gezin stichten en veel leuke dingen samen ondernemen. Ikzelf heb een heel fijne jeugd gehad en mooie dingen mogen meemaken met mijn ouders en zus. Ik hoop onze kinderen hetzelfde mee te kunnen geven.’