Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

 

Melanie’s bevallingsverhaal: ‘Bij elke controle wéér die 9 centimeter. Uren achter elkaar’

Lees ook: Rachels bevallingsverhaal: ‘De weeën vliegen me om de oren. Ik wil die ruggenprik!’

Pats! De vliezen van Melanie breken. Wat een goeie timing, ze zit toevallig op het toilet. Het is het begin van een lange bevalling.

Advertentie

Start: 23:45 uur

‘De verloskundige is nét weg. Ze kwam checken hoe het ging, want ik heb al de hele dag last van harde buiken en zelfs weeën. Ik bleek één centimeter ontsluiting te hebben en nu zijn mijn vliezen gebroken: het is begonnen.

Lees ook: Hoe voelt een harde buik en wat kun je ertegen doen?

Steun

Nick probeert nog wat te slapen. Ik ga naast hem liggen, maar liggend weeën opvangen lukt niet. Hup, naar de woonkamer. Nick kan ook niet meer slapen en komt erbij. Hij is zo’n goede steun. Om de zoveel uur komen de verloskundige en een verloskundige in opleiding terug voor een controle. Eerst heb ik 3 centimeter ontsluiting, een paar uur erna 4.

Goeie houding

Op de bal, over de bank hangen of aan Nick vasthouden: ik probeer van alles om goed met de weeën om te gaan. De nacht wordt ochtend, maar met mijn ontsluiting schiet het niet op. Het blijft hangen op 4 centimeter.

Lees ook: De ontsluitingsfase bij de bevalling, hoe gaat dat precies?

Iets erbij

“Zullen we alvast naar het ziekenhuis gaan?” stelt de verloskundige voor. Het stagneert en ik wil sowieso in het ziekenhuis bevallen. Er is plek, dus we kunnen rustig inpakken, even aankleden. Nick rijdt de auto voor. In het ziekenhuis blijk ik 5 centimeter te hebben. Weer een centimetertje erbij.

Advertentie

Opwekken

Ik hang een paar uur in bad. Nick houdt de douchekop op mijn rug, dat helpt om te ontspannen. Maar ik begin wel moe te worden. We zijn de hele nacht al wakker. En ze willen weeënopwekkers geven. Nee hè, dan worden de weeën zo heftig, ik ben bang dat ik dat niet trek. We maken een deal: weeën-opwekkers, maar dan óók een ruggenprik. Jammer, dat had ik liever niet gedaan, maar mijn lichaam rilt en trilt. Ik houd het anders niet vol!

Lees ook: Alles over weeënopwekkers

Sterrenkijker

Op bed ril ik nog steeds. Alle spanning in mijn lichaam; het moet ergens heen. De ruggenprik wordt geregeld. In de tussentijd een echo, de baby blijkt een sterrenkijker te zijn. Op dit moment niks aan te doen, maar nu weten we wel waarom het niet opschiet.

Doezelen

Voor het zetten van de ruggenprik gaan we de lift in, naar de anesthesie. Midden in een wee moet ik stil blijven zitten, maar een keer prikken en het is al raak. Dat ging snel. En hij werkt meteen. Mijn trillende lichaam komt weer tot rust. Terug op de kamer doezel ik zelfs even weg.

Controle

Mijn buik neemt gekke vormen aan. De baby draait steeds. Van sterrenkijker naar normaal en weer terug. Ze komen nog een paar keer controleren. Telkens een centimetertje erbij. Bij 9 centimeter blijft het weer hangen. Bij elke nieuwe controle wéér die 9 centimeter. Uren achter elkaar. “Wat denk je van een keizersnee?” vraagt de verloskundige dan. Nee! Ik ben al zo lang bezig. Pas als er écht geen keuze meer is.

Advertentie

Ja, nu!

Ze geven me nog wat tijd. Over twee uur een nieuwe controle, dan moet ik op 10 centimeter zitten. Is er niks veranderd, dan wordt het écht een keizersnee. Een halfuur voor de deadline worden mijn weeën zwakker. De weeënopwekkers gaan weer omhoog. Ik voel het meteen. Zo veel druk ineens. Ik moet persen.

Volhouden

Maar de verloskundige zit bij een andere bevalling. Ik moet de persweeën nog even wegpuffen. “Houd het een kwartier vol,” wordt er gezegd. Alsjeblieft niet. Laat iemand komen, ik houd dit niet vol.

Het is zover

Er wordt naar de verloskundige gebeld. Instructies via de telefoon. Ik mag rustig meeduwen, maar nog niet persen. Zo moeilijk om het tegen te houden. Het duurt en duurt. Eindelijk komt de verloskundige erbij: “Ga maar meepersen, we hebben zo een baby!” Ik geloof het bijna niet. Het duurde allemaal zo lang. Gaat het echt gebeuren? Ik pers een paar keer en volg de instructies. “Nu even vasthouden!” zegt de verloskundige. Het hoofdje staat. Dit duurt lang. “Je mag weer!” zegt ze dan eindelijk. Nog één keer alles geven.

Op mijn borst

De baby is gedraaid. Geen sterrenkijker meer. Het hoofdje komt eruit. Nick pakt het glibberige lijfje aan en legt het op mijn borst. Opluchting. Geluk. Het is voorbij. Nick knipt de navelstreng door. Wat is het geslacht eigenlijk? Een meisje! Onze Livia!’

27,5 uur later

naam: Livia • lengte: 53 cm • gewicht: 3595 gram

Dit artikel is eerder verschenen in Ouders van Nu Magazine – Tekst: Janou Zoet, Fotografie: Mirjam Cremer

Artikelen van Ouders van Nu ontvangen in je mailbox?
Schrijf je in voor onze nieuwsbrief

Ouders van Nu Voordeelpas

Wil jij besparen op baby- en kinderspullen, kleding, speelgoed en meer?

Dat kan met de Ouders van Nu Voordeelpas!
Shop met korting