Annekes bevallingsverhaal: ‘Ik was doodsbang voor een keizersnede, maar het is me onwijs meegevallen’

‘Mijn zwangerschap verliep goed, ik voelde me fit. Wel lag mijn placenta voor de uitgang, waardoor ik misschien een keizersnede zou moeten. Bij de groeiecho van 32 weken was het nog steeds niet zeker. Ik was doodsbang voor een keizersnede en wilde weer vaginaal bevallen. We hadden nog steeds het vertrouwen dat de placenta zou opschuiven.

Lees ook: Placenta praevia: wat is het en wat kun je doen?

Sneltreinvaart

Bij 35+3 weken kregen we van de gynaecoloog te horen dat het een keizersnede zou worden – en de operatie moest vóór de 37 weken plaatsvinden. Alles ging ineens in sneltreinvaart. Ik had nog steeds in mijn hoofd dat het niet zover zou komen, en er werd me niet helemaal verteld waarom ik per se een keizersnede moest. Iets met de placenta en een ader die deels voor de uitgang lag.

Ik stond erop dat ik tot de 38 weken wilde wachten, omdat ik me zo goed voelde. Rond de geplande keizersnede was het ook feestweek hier in Roelofarendsveen, en ik wilde echt geen kermiskindjes. Uiteindelijk werd ik gebeld: het zou donderdag 18 september worden, dan zou ik 36+4 weken zwanger zijn. Daar was ik helemaal niet blij mee. En ik wilde op z’n minst een gesprek over wat een keizersnede inhoudt.

Lees ook: Keizersnede: dit kan je verwachten en alles over het herstel

Levensgevaarlijk risico

Een paar dagen later had ik een afspraak met de verloskundige over de keizersnede. Ik vroeg haar nog een keer of het ook later mocht. Toen zei ze: ‘Is jou wel uitgelegd wat het risico is als je langer wacht? Als er te veel druk op die ader bij de uitgang komt te staan en de ader gaat springen, is dat levensgevaarlijk voor jou of een van de baby’s.’

Elke dag naar het ziekenhuis

Dat had ik nog niet eerder zo duidelijk gehoord. Nu ik dat wist, kon ik het accepteren. Het ging in een rap tempo. In de laatste week was ik ongeveer elke dag in het ziekenhuis voor controles, gesprekken en regeldingen. Ik was gelukkig zo fit dat ik er elke dag heen kon. Ik stond die zondag nog bij het dansoptreden van m’n dochter en zelfs even in de kroeg met mijn vriendinnen, omdat ik wist dat ik verder weinig van de feestweek zou meemaken.

Ik vond het wel moeilijk dat dit mijn laatste zwangerschap was, ik zou die dikke buik gaan missen. En ik vond het een raar idee dat je naar het ziekenhuis gaat om je baby’s te halen – bij mijn eerste twee kinderen vond ik het fijn dat de weeën vanzelf startten.

Lees ook: Je zwangerschap vastleggen: 13 briljante manieren

Enorm veel bloedverlies

Toen ik op woensdagochtend 17 september opstond, had ik ineens enorm veel bloedverlies. Ik ging snel naar de wc – de hele pot was rood van het bloed. Er was gezegd dat als die ader zou springen, het spannend was. Maar ik had geen paniek op dat moment.

Ik heb eerst mijn moeder gebeld en gezegd dat ze zo snel mogelijk naar ons moest komen om de twee oudsten naar school te brengen. Daarna belde ik het noodnummer van de verloskamers. Ik mocht meteen komen.

Colbertje aan voor de bevalling

Stefan pakte snel de auto in. Mijn moeder kwam gehaast binnen, maar ik zei: ‘Eerst even tot tien tellen allemaal, dán gaan we naar het ziekenhuis.’ Ik wilde eerst Lott en Sieb rustig gedag zeggen. Gek genoeg was ik heel relaxed. Ik pakte het eerste beste jasje van de kapstok – een colbertje – en liep naar de auto.

We wonen aan het schoolplein, en school zou op dat moment beginnen. Achteraf zei iemand: ‘Ik zag jou naar de auto lopen, en toen dacht ik: oh, die gaat voor een controle. Die gaat niet bevallen met zo’n outfit.’

Favoriete gynaecoloog

Rond 08.45 uur waren we in het ziekenhuis. Al heel snel kwam mijn favoriete gynaecoloog eraan. Ik was heel blij dat híj de keizersnede ging doen, in plaats van degene die een dag later dienst had. Hij stelde me gerust: ‘Je hebt nu die bloeding, ik hoef niet te weten hoe erg het is. We gaan je baby’s vandaag halen.’ Dat vond ik heel fijn. De tweeling gaf zelf aan dat het tijd was.

Lees ook: Berby’s bevallingsverhaal: ‘In het ziekenhuis hebben ze mijn leven gered, en dat van mijn dochter’

Huilen van de spanning

Om 11.30 uur werd ik opgehaald en klaargemaakt. Ik kon alleen maar huilen van de spanning. Nog steeds was ik met die buik in de weer: ik ga het zo missen. Ik viel bijna flauw van de ruggenprik, omdat mijn bloeddruk laag was. Ik was bang dat ik delen zou missen van de keizersnede, dus vroeg of ze wilden wachten tot ik goed bij zou zijn. Ik voelde het al zwart worden voor m’n ogen, maar ze hebben netjes gewacht tot ik opgelapt was.

Onwijs meegevallen

De keizersnede is me zo onwijs meegevallen. Je hebt geen weeën, dat is fantastisch. Achteraf dacht ik: wat heb ik me hier druk om gemaakt! Ik ben zo lief geholpen. Iedereen was heel rustig, er was geen paniek.

Om 12.33 uur werd Fem geboren, een minuutje later Liz. Liz lag hoog boven in mijn buik, ze moest naar beneden gedrukt worden naar de keizersnede. Dat geduw op mijn buik voelde wel heel raar. Toen ze eruit kwam, schrok ik: ze was zo klein vergeleken met Fem.

Opstartproblemen

Ze werden meegenomen voor controles, en al snel kreeg ik Liz in m’n armen. Waar blijft Fem, dacht ik. Ze bleek opstartproblemen te hebben en was heel bleek. Bij de bevalling bleek dat de placenta’s aan elkaar waren vastgegroeid, en ze daardoor vaten hebben gedeeld. Liz had meer rode bloedcellen en Fem had meer voedingsstoffen gekregen. Dat kan heel gevaarlijk zijn – als we dat van tevoren hadden geweten, hadden we naar het LUMC gemoeten.

Lees ook: Alles wat je moet weten over de placenta (moederkoek)

Een geluk dat het zo is gelopen

In het begin was ik behoorlijk eigenwijs over de geplande keizersnede, maar achteraf is het een geluk dat het zo is gelopen. Op deze manier had ik toch een onbezorgde zwangerschap, en is alles op tijd geweest. Ze hebben niet kunnen achterhalen of de bloeding door de ader kwam.

Na een paar dagen mochten we naar huis. Gelukkig is alles goed gekomen. Ik kijk positief terug op de keizersnede en het herstel.’