Judiths bevallingsverhaal: ‘Ze moesten me met z’n tweeën hechten’

‘Mijn oudste zoon is geboren met een geplande keizersnede, omdat hij in een stuit bleef liggen. Ze gaven aan dat als een volgend kind goed zou liggen, ik waarschijnlijk vaginaal zou kunnen bevallen – onder medisch toezicht weliswaar.

Toen ik zwanger was van de tweede, ging ik me verdiepen in die keuze. De kans van slagen van een vaginale bevalling na een keizersnede (VBAC) was bij mij 76 procent, gaven ze aan. Dat vond ik hoog genoeg om het te proberen.

Lees ook: Vaginaal bevallen na een keizersnede: dit zijn je opties

Cursus over VBAC

Toen het dichterbij kwam, vond ik het wel heel spannend. Ik heb er een cursus over aangeschaft, daarvan heb ik veel geleerd over mijn rechten. Bijvoorbeeld dat je ‘nee’ mag zeggen tegen weeënopwekkers. Ook legden ze uit hoe klein de kans was dat mijn litteken van binnenuit zou scheuren. Dat soort getallen waren heel rustgevend.

Slijmprop verloren

Ik was 38 weken zwanger toen ik die cursus afrondde, ik voelde me er helemaal klaar voor. Alsof ik getraind had voor een marathon, zei ik nog tegen mijn vader. Toen verloor ik ’s avonds mijn slijmprop op de wc.

Ik zei tegen mijn vriend dat hij niet hoefde te stressen over zijn presentatie op zijn werk de volgende dag, want ik voelde dat er wat gaande was. We gingen zo snel mogelijk slapen om nog wat rust te pakken.

Vluchttas ingepakt

Om 02.00 uur begonnen de eerste weeën. Ik onderging ze rustig. Rond 05.00 uur kwam de regelmaat erin en ben ik gaan timen. Toen mijn zoon om 06.00 uur brullend wakker werd en mijn vriend hem ging troosten, zei ik tegen hem dat hij niet meer hoefde te gaan slapen. We kleedden ons aan en pakten de vluchttas in – dat hadden we nog niet gedaan.

Zodra mijn schoonvader er was om op te passen, gingen we naar het ziekenhuis. De weeën waren zo regelmatig dat ik die kant op mocht. Het vordert flink, was mijn gevoel. Ook in de auto gingen de weeën door.

Lees ook: Vluchttas voor de bevalling: dit moet erin

Kille kamer

In het ziekenhuis kwamen we precies op de wissel van de wacht. In hoog tempo werden we in een kleine, kille kamer neergezet. Daar moest ik aan de monitor. ‘We komen zo wel weer terug’, zeiden ze. Het was geen fijne plek: hier hoefde ik toch niet te bevallen, mocht ik hopen? Mijn weeën zakten meteen helemaal weg, ik had er nog maar één per kwartier.

Pas na anderhalf uur kwam er iemand binnen. Die zei dat ze nog niet zoveel zagen op de monitor, ze wilden me toucheren om te zien hoever ik was. Op basis daarvan zouden ze besluiten of ze me weer naar huis zouden sturen. Ik zat pas op 2 centimeter – maar omdat ik ook een keizersnede had gehad, mocht ik toch blijven.

Ontspannen

Gelukkig mocht ik naar een mooie, fijne bevalkamer. Daar kon ik goed ontspannen: we hebben nog een serie gekeken, muziek geluisterd en naar buiten gekeken. Ondertussen werden de weeën sterker.

Ik wilde graag weeën opvangen in bad, maar ik zat aan de monitor vast dus ik kon niet naar een andere kamer. Op een gegeven moment had ik een draadloze monitor, maar het bad was nog niet vrij. Dan even douchen, dat leek me heerlijk.

Maar dat was een verschrikkelijke keuze: ik kon niet op mijn benen blijven staan door de sterke weeën. Toen ben ik een tijd op een yogabal gaan zitten, dat was ideaal. Op een scherm zag ik de weeën in kracht toenemen. Lekker bezig, dachten we.

Lees ook: Zo gebruik je de zwangerschapsbal voor, tijdens en na de bevalling

Moed in de schoenen

Om 15.00 uur kwamen ze weer kijken – ik zat nog steeds op 2 centimeter. Toen zakte de moed me wel even in de schoenen. Ze stelden voor om met weeënopwekkers te gaan beginnen. Eerst wilde ik dat niet, maar toen ook de tweede verloskundearts daarover begon – er was weer een wissel van de wacht – stemde ik toe.

Toen gebeurde waar ik bang voor was: een weeënstorm. Ik lag op bed aan een infuus, zette me schrap, wilde terug naar mijn yogabal – maar ik kon mezelf niet van het bed af krijgen. Ik had vier weeën achter elkaar zonder pauze, dat vond ik niet eerlijk. Ik had recht op een pauze!

Moe en verslagen

In de cursus had ik geleerd dat je geluid mag laten gaan bij elke uitademing. Dat deed ik, en daardoor vond ik het goed te doen. De arts kwam binnen: ‘Dit gaan we stoppen, want je bent aan het hyperventileren.’ Achteraf weet ik niet of zij gelijk had, ik ervaarde geen paniek. Maar het wegpuffen werd wel zwaar, ik was echt moe.

Ze stelde voor dat ik een ruggenprik zou krijgen en even zou gaan slapen. Met een verslagen en verdrietig gevoel dacht ik: vooruit dan maar. De arts belde de anesthesist, die kon over een halfuur komen. Toen ze weer wegliep, riep ik:‘Haal haar terug, want ik moet persen!’

Lees ook: Ruggenprik bij bevalling: de voor- en nadelen

10 centimeter

Ze checkte hoever ik was, en keek me aan met grote verbazing: ik zat op 10 centimeter. Yes, weg met die weeënopwekkers en ruggenprik – ik mag gáán. In totaal heb ik een uur geperst. Ik was extreem blij met mijn vriend, hij wist dat ik niet op mijn rug wilde persen terwijl de verloskundearts dat wel wilde.

Tijdens een helder moment nam ik het voor mezelf op en zei ik dat ik op handen en knieën wilde persen. Dat was perfect: ik voelde de zwaartekracht meewerken.

Ring of fire

Het hoofdje stond heel snel. Dit moet die ring of fire zijn, realiseerde ik me: maar dat viel alles mee. Ik moest even op halve kracht duwen, zei de arts, zodat het niet kapot zou gaan daarbinnen. Ik wist niet hoe ik dat moest doen – in één keer persen lag Ilya onder me.

Ik mocht hem pakken, hij dronk meteen uit de borst. Zo hebben we rustig een uur gelegen. De placenta kwam met één wee eruit, mijn vriend knipte de navelstreng door toen die goed was doorgelopen. Dat was 20.32 uur ’s avonds, ik was heel trots. Maar het ergste kwam helaas nog.

Pijnlijke hechting

Ik was heel diep uitgescheurd, ze konden er niet bij met het zetten van de verdoving. Ik mocht kiezen of ik het met pijn en moeite hier wilde laten doen, of op de ok met verdoving. Maar ik wilde absoluut niet weg bij mijn kind.

Ik mocht Ilya voeden tijdens het hechten, zo was het door te komen. Maar het was het ergste deel van de bevalling. Ze waren met z’n tweeën aan het hechten, een derde scheen bij en keek mee. Ik was net genoeg verdoofd om het niet uit te schreeuwen van de pijn.

Lees ook: Gynaecoloog Claire Stramrood over uitscheuren tijdens de bevalling

02.00 uur ’s nachts thuis

Zodra ik kon plassen, mocht ik weg. Ik was zo klaar met het gedoe aan mijn lijf, dat ik het eruit perste – wegwezen! Rond 02.00 uur ’s nachts waren we thuis. Ik kijk er heel trots op terug. De makkelijkste weg was weer een keizersnede, maar ik ben trots dat ik dit heb gedaan. Ik zou deze bevalling zo weer doen – behalve het hechten dan.’