Meggy’s bevallingsverhaal: ‘Er kwam een grote splash vruchtwater, de gynaecoloog was helemaal nat’

‘Met 35 weken zwangerschap was ik er helemaal klaar mee. Ik kon niet meer zoveel en was snel moe. Ik had ook al twee kinderen van 7 en 5 jaar rondlopen en we zijn tussendoor nog verhuisd. Mijn partner moest me zelfs een keer in bed hijsen, omdat ik zo druk was geweest.

Lees ook: Zwanger van een tweeling, zo verloopt je zwangerschap

Geplande inleiding

Ik wilde graag vaginaal bevallen, en omdat mijn eerste twee kinderen aan de grote kant waren, wilde ik daar niet te lang mee wachten. Bovendien lag één baby in stuit. Ze doen geen geplande inleidingen tot 37 weken. ‘Doe maar de eerste datum die mogelijk is’, zei ik. Dat was maandag 9 februari.

De zondag ervoor kreeg ik in het ziekenhuis een ballonnetje. Om 12.00 uur is die geplaatst, en we moesten om 16.30 uur terugkomen. Het ballonnetje viel er om 15.00 uur al uit, maar we mochten nog wachten tot de afspraak.

Afwachten

Het was een beetje verwarrend of we nu wel of niet moesten blijven slapen in het ziekenhuis. Toen ik een half uur aan de CTG lag, zeiden ze dat we misschien wel weer naar huis mochten. Maar omdat ik harde buiken had, wilden ze toch liever dat we bleven. In de nacht gebeurde er niet zoveel, ik heb geslapen.

Om 07.00 uur zouden ze mijn vliezen breken, maar er kwam niemand. Op een gegeven moment hebben we aan de bel getrokken, maar het was erg druk. Ze konden me wel aan de CTG leggen, maar het was onduidelijk hoelang het zou duren voordat er daadwerkelijk iets kon gaan gebeuren. Op advies van de verpleegkundigen bleven we daarom op de kraamsuite wachten tot iemand tijd had.

Geen weeënopwekkers

Dat was om 09.30 uur. Eerst moest ik een half uur aan de CTG, daarna zijn om 10.00 uur mijn vliezen gebroken. Ik wilde het liefst geen weeënopwekkers: die heb ik bij mijn eerste bevalling gehad, en dat was geen fijne ervaring. Bij de tweede bevalling kwam het vanzelf op gang na het breken van mijn vliezen, daar hoopte ik nu weer op. Maar toen was ik 41 weken, en nu 37.

Lees ook: De bevalling opwekken? Zo werken weeënopwekkers

Om 10.45 uur had ik het gevoel dat er iets gaande was, maar ik voelde nog geen weeën. ‘Zullen we dan maar de weeënopwekkers starten?’, stelde de verloskundige voor. Maar ik dacht: hallo, ik heb drie uur op jullie gewacht – jullie kunnen nu wel even op mij wachten. Ik wilde mijn lichaam de kans geven om het zelf op te pakken. We spraken af dat ze om 11.30 uur terug zouden komen.

Ik ben naar de wc gegaan, ze zeggen altijd dat het goed is om een lege blaas te hebben. Ik voelde dat de krampen heftiger werden: de zwaartekracht deed zijn werk.

Bevalfotograaf

Om 11.30 uur voelde ik echt weeën. Ze stelden voor om 12.30 uur terug te komen, om te kijken hoeveel ontsluiting ik had. We hadden een bevalfotograaf ingehuurd, en ik vroeg aan mijn partner om haar te laten komen. ‘Is dat niet een beetje vroeg?’, zei mijn partner. We besloten haar toch maar een seintje te geven – beter dat ze nog even in de wachtkamer zit, dan dat ze te laat komt.

8 centimeter

Om 12.30 uur begon het echt pittig te worden. Ik had mijn bevalkam om in te knijpen er al bij gepakt. Rond 12.30 uur kwamen ze mijn ontsluiting checken. Als ik 5 centimeter zou hebben, wilde ik in bad of een ruggenprik. En toen bleek ik al op 8 centimeter te zitten. Een ruggenprik of een bad ging ik niet meer redden. De fotograaf kon meteen doorlopen. ‘8 centimeter!!!’, appte mijn partner naar haar.

Lees ook: Kraamwerk: ‘‘Nu aan de kant! Je loopt in de weg!’, roep ik tegen de geboortefotograaf’

Er kwamen ineens veel mensen binnen, bij een tweelingbevalling is een heel team aanwezig. Ik kreeg er een adrenalinekick van, waardoor de weeën wat minder werden. Maar ik kon de tijd nemen. Uiteindelijk kreeg ik rond 13.00 uur wat meer persdrang. De verloskundige voelde nog een klein randje, ik mocht een beetje meepersen en met hulp van de verloskundige begon daarna de actieve persfase.

Een minuut persen

Na één minuut persen was Luca geboren, om 13.18 uur. Hij werd op mijn borst gelegd en het ging allemaal goed met hem. Daarna gingen ze met een echo kijken hoe Jesse lag – dat was helemaal oké. Ik kon even met Luca knuffelen, daarna mocht mijn partner de navelstreng doorknippen en zijn shirt uitdoen zodat Luca bij hem kon liggen.

Normaal gesproken wachten ze af totdat de tweede wordt geboren, of ze geven weeënopwekkers. Maar omdat Jesse in stuit lag, kon hij gaan draaien en overdwars vast gaan zitten. Ik had zelf nog wel weeën, maar niet per se persdrang. De gynaecoloog vroeg wat ik wilde en ik bevestigde dat ik door wilde gaan.

Splash vruchtwater

De gynaecoloog moest even zoeken hoe Jesse precies lag. Hij lag in kleermakerszit, dus zo kon hij niet geboren worden. Uiteindelijk heeft ze zijn beentjes eruit getrokken, daarna moest ik zijn billen en hoofd nog zelf persen. Er kwam een grote splash vruchtwater, de gynaecoloog was helemaal nat.

Ik kreeg Jesse op mijn borst, en ook met hem ging alles goed. Ik mocht zelf de navelstreng van Jesse doorknippen. Dat was nog best lastig, want ik had nog een infuus in mijn arm – dat hadden ze voor de zekerheid gezet. Daarna werd ook Luca weer bij me gelegd. Dat was zo’n bijzonder moment, twee baby’s op je borst.

Lees ook: Inges bevallingsverhaal: ‘Ik ben trots en opgelucht, de stuitbevalling is me gelukt’

Vocht in de longen

Jesse bleef een beetje grauwig en huilde niet echt. ‘Gaat het wel goed met hem?’, vroeg ik. Hij moest een beetje bijkomen, zeiden ze. Mogelijk had Jesse vocht binnengekregen toen hij nog met zijn hoofd in mijn buik zat. Ze hebben hem wat extra zuurstof gegeven om zijn longen goed te drogen. Na een paar uur op de kinderafdeling was dat helemaal goed.

Ik kon haar wel zoenen

Ik had me geen betere tweelingbevalling kunnen wensen. Ik voelde vertrouwen in mijn lijf. Ook de gynaecoloog luisterde naar mijn wensen. Het is protocol dat ze een oxytocineprik zetten om de placenta geboren te laten worden, maar ze stelde zelf voor om daarmee te wachten. Juist omdat de hele bevalling zo natuurlijk is gegaan. Ik kon haar wel zoenen. Achteraf heb ik ook tegen haar gezegd dat ik daar zo blij mee was.’