Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

 
door

‘Pas nu het huilen is gestopt, besef ik wat voor horror-periode we achter de rug hebben'

Huilen, huilen en nog eens huilen. Vanaf dat Nox (nu 7 maanden) een maand oud was, zette hij het op een krijsen zodra ze hem neerlegden. Lian (32) en Cliff (31) waren ten einde raad. Maar toen kwamen ze terecht bij een babytherapeut. 'Ze vertelde dat het hem kon helpen om de bevalling opnieuw te beleven, maar dan op een manier die prettig voor hem was. Eerst was ik sceptisch, maar toen viel alles op z'n plek.'

‘Pas nu het huilen is gestopt, besef ik wat voor horror-periode we achter de rug hebben. Ik was kapot en gebroken. Nox slaapt inmiddels door, maar nog steeds lig ik ’s nachts weleens wakker. Vol adrenaline, uit angst dat de ellende weer van voren af aan begint.

Advertentie

Natuurlijke bevalling

Toen ik zevenendertig weken zwanger was, kwamen we erachter dat Nox in stuit lag. Na een mislukte draaipoging besloten mijn vriend en ik toch voor een natuurlijke bevalling te gaan. Ik wilde het beste voor onze zoon en zag het lange herstel na een keizersnee niet zitten. Met veertig weken en vijf dagen werd ik ingeleid, omdat de baby niet veel groter mocht worden. Na een weeënstorm en ruggenprik beviel ik twaalf uur later van onze jongen.

Zware eerste nacht

Ik kijk met een goed gevoel terug op de bevalling, maar achteraf gezien was het voor Nox blijkbaar superheftig. Cliff en ik waren trots en helemaal verliefd op Nox. De volgende dag mochten we naar huis. De eerste nacht was lastig. De borstvoeding ging moeizaam, waardoor Nox huilde van de honger. Nadat we hem wat kunstvoeding gaven, ging het beter. Yes, nu kan het grote genieten beginnen, dachten we.

Zonder pauze

Na vier weken begon het eindeloze huilen. Nox wilde alleen maar bij mij zijn en ik kon hem geen seconde wegleggen. Hij overstrekte zijn lijf en kronkelde alle kanten op. Stilliggen kon hij niet, waardoor ik hem altijd moest dragen. Overdag zat hij soms wel tien uur lang bij mij in de draagzak. Toen ik na een maand stopte met borstvoeding, leken zijn klachten nog erger te worden, want nu huilde hij non-stop, zonder pauze. We hadden geen idee wat er met hem aan de hand was en bij het consultatiebureau reageerden ze laconiek. Ze zeiden dat ik hem in zijn eigen bedje moest laten slapen, maar dat was makkelijker gezegd dan gedaan. Ik maakte duidelijk dat er iets met mijn kind aan de hand was, maar dat ik niet wist wát. Onder het mom van ‘huilbaby’ en ‘dit is een fase’ werd ik voor mijn gevoel afgewimpeld, terwijl mijn wallen op mijn knieën hingen. Tussendoor nam het consultatiebureau telefonisch poolshoogte, maar met concrete hulp of een oplossing kwamen ze niet.

Lees ook: Baby huilt in slaap: dit is wat je moet doen

Helemaal op

Radeloos ging ik met Nox naar een osteopaat, maar al snel bleek dat hij ook niets voor ons kon doen. Om het allemaal nog erger te maken, raakte Nox verstopt. Zijn buikkrampen werden erger en hij moest aan de medicatie. Cliff en ik waren op. Hij heeft een eigen bedrijf en kon niet continu thuis zijn, waardoor ik overdag de zorg voor Nox alleen op me moest nemen. Vaak zat ik huilend thuis te wachten tot mijn moeder, zusje of schoonouders kwamen. Zij waren een enorme hulp. Vooral onze nachten waren ronduit dramatisch. We liepen eindeloos met Nox door de slaapkamer en als we geluk hadden, wilde hij soms een uur bij mij liggen. Van gekkigheid maakten we diep in de nacht warme badjes klaar, in de hoop dat hij daarvan zou ontspannen.

Chaotische bubbel

Cliff en ik verzorgden Nox in shifts, maar hij huilde zo hard, dat de ander toch nooit kon slapen. Vaak liep ik alsnog naar beneden om Cliff te helpen, waarop hij boos werd, omdat ik mijn rust niet nam. Maar ik kon niet niets doen als ik mijn baby zo hoorde krijsen. Als Nox huilde, zag je het verdriet op zijn gezichtje. Dat sneed dwars door mijn ziel. Ik reageerde lichamelijk en verstijfde bij elke snik. Of dat nou hormonaal was of niet: het is niet te doen om je kind zo te zien lijden. Cliff en ik begonnen steeds meer op elkaar te vitten, omdat we aan het eind van ons latijn waren. Ik betrapte mezelf weleens op de gedachte: is dit het nou? Mijn besef van tijd was verdwenen, omdat ik in een chaotische bubbel leefde. Alles stond op zijn kop en ik miste mijn rustige leven van voor de bevalling.

Babytherapeut

Nox werd acht weken en ik was het helemaal zat. Ik ben niet iemand die zomaar omvalt, ik sta stevig in mijn schoenen, maar nu was ik ten einde raad. Nox wilde nu helemaal niet meer platliggen en mijn rug was op door het vele dragen. Toen ik even naar de drogist moest om kunstvoeding te halen, ging Nox door het lint. De moed zakte me in de schoenen: zelfs vijf minuten de deur uitgaan, lukte ons niet. Mijn zusje woont om de hoek en ik rende huilend naar haar toe. Ze pakte Nox van me over en op dat moment wist ik: dit gaat zo niet langer, ik draai door.

Die middag kwam mijn moeder en terwijl we een plan probeerden te maken, werd ze gebeld door een vriendin. “Lian moet naar Sylvia Verduin,” zei ze. “Dat is een babytherapeut en kinesioloog. Ik weet zeker dat zij Nox kan helpen.” Meteen keek ik op haar website en de verhalen van andere ouders die ik daar las, waren zo herkenbaar. Ik maakte een afspraak, gelukkig konden we snel terecht. Omdat Cliff moest werken, ging mijn moeder de eerste sessie mee. De autorit daar naartoe was een hel. Nox bleef krijsen en na twintig minuten nam mijn moeder hem vanuit de maxicosi maar op schoot.

Lees ook: Soms gaat het anders: ‘Verblind door verliefdheid wilde ik alles voor hem doen’

Alles valt op zijn plek

Sylvia nam Nox uitgebreid in zich op en deed verschillende testen. Ze concludeerde dat hij spijsverteringsproblemen had, iets wat nog nooit iemand tegen ons had gezegd. Daarnaast vermoedde Sylvia dat Nox er één van een tweeling was. Zijn broertje of zusje zou vroeg in de zwangerschap overleden zijn, iets wat vaker voorkomt. Eerst was ik sceptisch. Ik stond neutraal tegenover alternatieve geneeskunde, maar dit leek wat vergezocht. Toch viel alles plotseling op zijn plek. Nox bleek, na een test in het ziekenhuis, inderdaad een koemelkallergie te hebben en zijn gedrag paste precies in de beschrijving van Sylvia. Baby’s die in de buik een broertje of zusje verloren zijn, voelen zich onbegrepen en eenzaam na de geboorte.

Geboorte 2.0

Volgens Sylvia gaf Nox signalen af over zijn geboorte. Ze vertelde dat het hem kon helpen om de bevalling opnieuw te beleven, maar dan op een manier die prettig voor hem was. Sylvia kon ons precies vertellen hoe de werkelijke geboorte van Nox eruit had gezien. En alsof dat nog niet genoeg was, liet ze het ons zien. Ze legde Nox op een grote mat en met haar handen vormde ze de baarmoeder. Met open mond zag ik dat Nox zich oprichtte en een draaiing maakte. Vervolgens kroop hij door haar handen naar buiten, precies zoals hij ook uit mijn lichaam was gekomen. Sylvia pakte hem op en legde hem op mijn borst. Nox heeft nog nooit zó hartverscheurend gehuild als toen. Het was geen honger of ongemak, maar puur verdriet dat er met volle teugen uitkwam. Op de terugweg naar huis viel hij in een diepe slaap en thuis kon ik hem zelfs op zijn rug in bed leggen.

Zware start

We zijn daarna nog twee keer bij Sylvia geweest. Nox heeft nog een keer op dezelfde manier de bevalling nagedaan en ook Cliff wist niet wat hij zag. Al snel kon Nox weer zonder medicatie poepen en het huilen werd steeds minder. Op aanraden van Sylvia bezochten we een manueel therapeut en die constateerde hetzelfde. Tijdens de geboorte is het lijfje van Nox waarschijnlijk op verschillende plekken gekneusd, waardoor hij veel pijn had. Tel daar het verdriet over zijn tweelinghelft bij op en het is duidelijk dat hij een zware start heeft gehad.

Ander kind

Inmiddels is hij zeven maanden en de makkelijkste en vrolijkste baby ever. Hij slaapt goed en heeft nog maar twee huiltjes: honger en moe. Daarnaast slaapt hij als een malle in zijn wagen én bed. Hij lacht de hele dag en het lijkt alsof er een waas voor zijn ogen is weggetrokken. Toen hij zo veel huilde, konden we geen contact met hem maken. Nu kijkt hij ons nieuwsgierig aan. Ik vind het heerlijk om met hem te zwemmen, terwijl hij met zijn handjes spartelt in het water. Het is alsof ik een ander kind heb.

Terugdenken aan de huilperiode maakt me nog steeds verdrietig. Het is bizar wat slaapgebrek met je kan doen. Ik heb Nox nooit door elkaar geschud of pijn gedaan, maar ik heb me wel vreselijk radeloos, gefrustreerd en boos gevoeld. Ik ben blij dat we zelf op zoek zijn gegaan naar hulp. Voor andere ouders met een huilbaby hoop ik dat ze de weg naar een babytherapeut vinden. Ik gun niemand zo’n start als wij hadden.’

Dit artikel is eerder verschenen in de rubriek ‘Soms gaat het anders’ in Ouders van nu Magazine – Auteur: Albertine Otten, Beeld: Shutterstock

Artikelen van Ouders van Nu ontvangen in je mailbox? Schrijf je in voor onze nieuwsbrief.