bloedverlies tijdens zwangerschap

Bloedverlies tijdens zwangerschap

Als je bloed verliest tijdens de zwangerschap, schrik je. Maar bloedverlies betekent niet altijd dat er iets mis is. Vaak is de oorzaak onschuldig. Waar moet je op letten? En wanneer is het nodig om naar je huisarts of de verloskundige te gaan?

Bloedverlies tijdens zwangerschap

Misschien denk je bij vaginaal bloedverlies tijdens de zwangerschap meteen aan een miskraam, maar dat is niet altijd het geval. Het is wel belangrijk om vaginaal bloedverlies tijdens de zwangerschap serieus te nemen. Er kunnen namelijk verschillende oorzaken voor zijn en het is belangrijk om uitsluitsel te hebben over wat er aan de hand is. Meld het dus meteen bij je verloskundige, gynaecoloog of huisarts als je bloed verliest. Ook als blijkt dat er niets ernstigs aan de hand is, is het fijn als je snel gerustgesteld wordt.

Advertentie

In het begin van de zwangerschap word je vaak gelijk naar het ziekenhuis doorgestuurd voor een echo, zodat kan worden gekeken of het vruchtje nog leeft. Een knipperend vlekje op de echo, dat duidt op een kloppend hartje, zegt niet alles over het verloop van de zwangerschap. Maar het is natuurlijk wél heel belangrijk en geruststellend.

Lees hier hoeveel standaardecho’s je vergoed krijgt.

Bloedverlies aan begin van zwangerschap

Bloedverlies tijdens de zwangerschap komt best vaak voor, zeker in het begin van de zwangerschap. Bij 20 tot 30% van de zwangerschappen treedt in de eerste maanden licht bloedverlies op. Er kunnen allerlei oorzaken zijn; onschuldige oorzaken, maar er kan ook meer aan de hand zijn. Zo kan bloedverlies wijzen op een miskraam. Zeker bij een prille zwangerschap, waarbij je nog geen kloppend hartje op een echo hebt gezien. Als je nog geen echo hebt gehad en bloed verliest, is de kans ongeveer 50% dat er sprake is van een miskraam.

Heb je al wel een echo gehad en was er een kloppend hartje te zien? Dan is de kans groot dat het gaat om onschuldig bloedverlies. De meeste miskramen gebeuren namelijk voordat het embryo een hartje heeft ontwikkeld. In 95% van de gevallen verloopt de zwangerschap vanaf dat moment goed. Toch is het sowieso verstandig om bij bloedverlies contact op te nemen met je verloskundige, zodat er een echo gemaakt kan worden. Zeker bij veel bloedverlies is het belangrijk om meteen de verloskundige te bellen.

Onschuldige oorzaken bloedverlies

Er kunnen verschillende onschuldige oorzaken zijn voor vaginaal bloedverlies (vloeien) als je zwanger bent, die afhankelijk zijn van de zwangerschapsduur.

  1. Bloedverlies in de eerste weken kan het gevolg zijn van de innesteling van het eitje (innestelingsbloeding genoemd) of een wondje aan de baarmoedermond. In dat geval kan de zwangerschap gewoon voortduren. Lees hier hoe je een innestelingsbloeding herkent.
  2. Een blaasontsteking kan voor wat bloedverlies zorgen, in combinatie met een branderig gevoel bij het plassen. Een blaasontsteking verdwijnt overigens niet vanzelf. Daarvoor zal de huisarts je antibiotica voorschrijven. Vertel er dan wel bij dat je zwanger bent, zodat de arts een middel kan geven dat geen kwaad kan voor je baby.
  3. Vlak na het vrijen kun je wat bloed verliezen tijdens je zwangerschap. Door de zwangerschapshormonen zijn je baarmoeder en de baarmoedermond extra doorbloed. De bloedvaatjes liggen aan de oppervlakte en kunnen tijdens het vrijen makkelijk openspringen. Het bloeden stopt vanzelf, ook al duurt het soms 24 tot 36 uur. Lees hier wat de voordelen zijn van seks tijdens je zwangerschap.
  4. Een afwijking aan de baarmoedermond, een poliep of een ontsteking kan wat bloedverlies veroorzaken. Dit is in principe onschuldig.
  5. Soms verlies je maanden achtereen een beetje bloed op momenten dat je eigenlijk je menstruatie zou hebben. Deze ‘menstruatie’ duurt een paar dagen en het bloedverlies is minder dan wanneer je ongesteld bent. De oorzaak hiervan zijn de wisselende (zwangerschaps)hormonen. Dit bloedverlies gaat vanzelf over. Lees meer: Alles over de baarmoeder tijdens een zwangerschap.

Zorgwekkende oorzaken bloedverlies

Er kunnen helaas ook andere oorzaken voor het bloedverlies zijn, zoals een miskraam. Dit komt bij 10% van alle zwangerschappen voor.

  • Verlies je bloed en/of vocht en heb je menstruatieachtige buikkrampen, dan kan dat wijzen op een miskraam. Als de baarmoeder blijft samentrekken, het bloedverlies en de pijn toenemen en je stolsels en stukjes weefsel verliest, heb je hoogstwaarschijnlijk een miskraam. Een echo geeft uitsluitsel.
  • In zeldzame gevallen nestelt het eitje zich niet in de baarmoeder, maar erbuiten. Dit noem je een buitenbaarmoederlijke zwangerschap. De eerste weken van de zwangerschap kunnen dan zonder problemen verlopen, maar opeens krijg je hevige buikpijn en verlies je bloed. Op een echo is te zien of het inderdaad om een buitenbaarmoederlijke zwangerschap gaat. Als dat zo is, kan de zwangerschap niet worden voldragen. Bovendien kan het erg gevaarlijk zijn, wanneer de eileider knapt en er bloed in de buikholte komt. Er is dan direct een operatie nodig.
  • Een andere zeldzame oorzaak is een mola-zwangerschap. Daarbij is er geen levensvatbaar embryo ontstaan, maar deelt de bevruchte eicel zich in talloze blaasjes. Dit is te zien op een echo. Je kunt eerst normale zwangerschapsverschijnselen hebben, maar op een gegeven moment groeit de baarmoeder sneller dan gebruikelijk en is je buik dikker dan past bij de duur van je zwangerschap. Ook kun je bloed verliezen. Kort na het ontdekken van de mola-zwangerschap word je gecuretteerd. Ook wordt vaak een longfoto gemaakt, omdat de blaasjes zich soms naar de longen verspreiden. Doorgaans word je behandeld met medicijnen en zul je een poos moeten wachten voordat je opnieuw zwanger kunt worden. Een mola-zwangerschap komt gelukkig zelden voor.

Lees hier hoe groot het risico op een miskraam gemiddeld is en wat de risicofactoren zijn.

Wanneer moet ik mijn verloskundige of arts bellen?

Je kunt bij bloedverlies meteen de verloskundige, gynaecoloog of huisarts bellen. Bel ook je partner, een goede vriendin, familielid of iemand anders die snel bij je kan zijn en je kan steunen.

Als je maar een klein beetje oud, bruin bloed verliest, kun je eventueel nog even afwachten wat er gaat gebeuren. Is het bloed helderrood, blijft het doordruppelen en heb je ook buikpijn en/of koorts, bel dan meteen. Verlies je flink wat bloed of bloed met stolsels en weefsel, neem ook dan snel contact op met je verloskundige of huisarts. Verlies je stolsels, probeer deze dan op te vangen. Als het inderdaad om een miskraam gaat, kan dit embryonaal weefsel zijn. Dat kan onderzocht worden.

Je verloskundige of arts zal je vertellen wat er verder moet gebeuren. Misschien moet je het verloop van het bloedverlies een paar dagen afwachten of misschien kun je gelijk terecht voor een echo. Dat verschilt per situatie.

In de meeste gevallen stopt het bloedverlies vanzelf. Bij een dreigende miskraam, een mola-zwangerschap of een buitenbaarmoederlijke zwangerschap kun je niets doen om het bloedverlies te laten ophouden.

Dit zijn de 5 meest gestelde vragen over het onderwerp ‘spontane’ miskraam.

Bloedverlies later in de zwangerschap

Krijg je pas later in de zwangerschap bloedverlies, dan kan dat ook onschuldig zijn, maar er kan ook iets anders meespelen. Je kunt bijvoorbeeld een voorliggende of laagliggende placenta hebben.

Mogelijke oorzaken van bloedverlies in de tweede helft van de zwangerschap:

  • Verlies je rond de uitgerekende datum wat bloed en slijm, dan is dit een teken dat de bevalling over niet al te lange tijd begint. Je hoeft je hierover geen zorgen te maken. Bij het breken van de vliezen kun je wat bloed verliezen; ook dit is niet erg.
  • Er kan ook een bloeding ontstaan door een gesprongen adertje in de placenta. Dit is in principe onschuldig en geeft geen complicaties. Je herkent het aan pijnloos bloedverlies, wat soms best veel kan zijn.
  • Een laagliggende placenta kan ook bloedverlies veroorzaken in het tweede of derde trimester. Het bevruchte eitje heeft zich dan aan het begin van de zwangerschap onderin de baarmoeder ingenesteld, waardoor de placenta heel laag ligt, vlakbij de rand van de baarmoedermond. Als bloedverlies wordt veroorzaak door een laagliggende placenta, gaat het meestal om weinig bloedverlies, zonder pijn. Je kunt bij de bevalling wel wat meer bloedverlies hebben tijdens de ontsluitingsfase.
  • Ook een voorliggende placenta kan bloedverlies veroorzaken: de placenta ligt dan (deels) voor de baarmoedermond. Dit wordt ook wel placenta previa genoemd. Met een echo wordt nagegaan of je een voorliggende placenta hebt. Ligt de placenta helemaal over de baarmoedermond heen, dan kan je baby alleen geboren worden met een keizersnede.
  • Bij een placenta previa kun je plotseling hevig gaan bloeden, eventueel gepaard met stolsels. Vooral na de 32e week van de zwangerschap neemt het risico hierop toe. Als je erg veel bloed verliest, kan dat voor zowel jou als je kind gevaarlijk zijn. Bel dus meteen de verloskundige of arts bij bloedverlies.
  • In zeldzame gevallen ontstaat bloedverlies doordat de placenta aan het eind van de zwangerschap loslaat. Voor je baby is dat levensbedreigend. Een loslatende placenta herken je doordat je in de laatste weken van de zwangerschap heftige buikpijn krijgt, je buik gespannen is, je baarmoeder keihard blijft, je wat bloed verliest en soms ook wat duizelig kunt zijn. Er moet dan snel gehandeld worden en je baby zal met een spoedkeizersnede geboren worden.

Soms is de oorzaak van een bloeding in het tweede of derde trimester niet te achterhalen. Bel in elk geval altijd de verloskundige als je bloedverlies hebt.

Leestip: zo gaat een (spoed)keizersnede in zijn werk.

Is de baby bij bloedverlies in gevaar?

Of je baby bij bloedverlies in gevaar is, hangt af van de oorzaak en de situatie. Onschuldig bloedverlies tijdens de zwangerschap, zoals een gesprongen adertje in je vagina, is niet gevaarlijk voor de baby. In principe is bloedverlies niet direct zorgwekkend, maar het is wel logisch dat je er ongerust van wordt. Verlies je bloed, dan is het dus sowieso verstandig om je verloskundige te bellen. Zeker bij bloedverlies aan het eind van de zwangerschap: dan kan er wel een levensbedreigende situatie voor je kind ontstaan en moet er snel ingegrepen worden.