maresha2

Maresha's bevallingsverhaal

Je zou denken dat Maresha (26) bij haar derde bevalling precies weet wat haar te wachten staat. Toch is ze op van de zenuwen, als ook deze bevalling met 39 weken begint.

Voorgevoel

‘Ik ben op weg naar school om mijn oudste dochter op te halen. Ook ga ik vandaag bevallen. Ik heb nog geen weeën, niets, maar ik weet het gewoon. Ik ben de vorige twee keer ook bevallen toen ik precies 39 weken zwanger was. Nu vast ook. Ik ben op van de zenuwen.

Steek

Op het schoolplein is het druk. Deliya wil bij een vriendinnetje spelen. Au, een steek in mijn buik. Een moeder kijkt me vragend aan en vraagt of ik weeën heb. Ik zeg van niet, maar weet wel beter. Tegen Deliya zeg ik dat ik vandaag liever wil dat ze mee naar huis gaat. Als we naar huis lopen, voel ik weer een steek. Het begint echt.

Ziekenhuis

Thuis rommel ik wat. Opruimen, koken, steeds gaan mijn gedachten naar de vorige bevallingen. De eerste was hel, de tweede keer nog erger. Alles ging precies zoals ik het niet wilde. Ik was compleet in paniek. En nu moet ik nog een keer. Weer in het ziekenhuis, want de gynaecoloog vindt mijn buikomvang te klein. Waar ik beval maakt me niet zo veel uit: als mijn eigen verloskundige Esther er maar bij is. Zonder haar doe ik het niet. De steken lijken weg.

In bad

Het is avond als ik weer wat voel. Wat betekent het nou toch? Sander reageert verbaasd: “Na twee bevallingen weet je toch wel of dit het is?” Maar ik weet het echt niet. Als ik Esther bel, kalmeert ze me. Ze raadt me aan een half uurtje in bad te gaan liggen en dan terug te bellen. Oké, even dan. Ik hou helemaal niet van in bad liggen.

Vals alarm?

Het warme water maakt me moe en de krampen blijven komen. Ik moet een beetje mee puffen, maar het doet niet al te veel pijn. Sander loopt de badkamer binnen en vraagt of het gaat. Ik knik. Volgens mij is het toch niks. Ik stap uit bad en stuur Esther een bericht dat ik denk dat het vals alarm is. Ze belt me meteen terug en vraagt of ik niet heb opgelet tijdens de zwangerschapscursus. “Als je moet mee puffen, zijn het weeën,” zegt ze. Ze komt er meteen aan.

maresha
Beeld: Mirjam Cremer/ Pure life geboortefotografie

Opschieten

Esther constateert al vijfenhalve centimeter ontsluiting en wil meteen naar het ziekenhuis. Wat? Nu al? Mijn ouders zijn er nog niet eens, zij moeten op de meiden passen. Ik wil nog even op ze wachten, maar Esther houdt voet bij stuk. Het gaat te snel. Ze besluit dat Sander thuis wacht totdat ze er zijn, terwijl wij alvast naar het ziekenhuis gaan.

Pittige weeën

Een rolstoel? Nee zeg, ik ben niet ziek. Weer een wee. Even wachten. Ik grijp de reling naast de lift. Rustig mee puffen. Kan ik dit? Ik ben zomaar in de auto gesprongen. Ik heb niet eens een tas bij me. We settelen ons in de kamer. De weeën blijven komen, regelmatig en best pittig. Waar blijft Sander nou?

Moment suprême

Honderdduizend stuiterballen in mijn hoofd. De hele zwangerschap heb ik me druk gemaakt om dit moment. Ik ben zo blij dat Esther erbij is. Ze zegt precies de goede dingen, sleept me erdoorheen. De weeën blijven hetzelfde. Wanneer komt die weeënstorm? Dit gaat vast nog superlang duren.

Grappenmaker

Daar is Sander. Hij staat in de deuropening, met mijn tas en de Maxi-Cosi. “Ben jij er ook eindelijk?” grap ik. Hij lacht: “Jij hebt nog praatjes!” Een beetje maar. Ik krijg weinig tijd om te praten. Een wee! Ik hang tegen het bed en grijp het dekbed.

Vliezen breken

Esther meet nog eens: negenenhalve centimeter. Hè, zo voelt het nog helemaal niet. Ik heb nog geen persweeën, niks. Esther gaat mijn vliezen breken en zegt dat ik bij de volgende wee gewoon mee mag persen. Persen? Nee, dat wil ik nog niet, dat kan ik niet. Ik pak Sander z’n hand. Help.

Hoofdje

“Je gaat hartstikke goed. Je kunt dit.” Esther praat rustig op me in. Sander staat naast het bed. Persen: ik ga het doen. Het zal wel moeten. Daar komt een wee. Persen! En nog een keer. Jeetje, ik voel het hoofdje al.

Vruchtwatertsunami

“Nu even puffen, niet persen,” zegt Esther. Wat zei ze nou? Persen? Ik geef al mijn kracht. Er vliegt een tsunami aan vruchtwater over Esther heen. Oh nee, wat doe ik? Maar er is geen tijd om na te denken. De baby komt al mee. Ik voel haar eruit komen. Wat ging dat snel, ik heb het al gedaan! Welkom lieve kleine Liyara. Wat ben je mooi.’

Mini-biografie

Naam moeder: Maresha
Aantal weken zwanger: 39 weken
Naam kind: Liyara
Gewicht: 3660 gram
Lengte: 51 centimeter